Ponieważ zainteresował mnie ten temat z uwagi na to, iż nie został do tej pory wyjaśniony przez fizyków - więc pozwolę sobie wyjaśnić tę zagadkę w prosty i racjonalny sposób (mam nadzieję logiczny).
   Proszę zwrĂłcić uwagę na to, iĹź obroty wzrastały przy kaĹźdej następnej prĂłbie, a jeszcze bardziej kiedy na przemian pojawiły się obroty prawo i lewoskrętne. Co mogło powodować zwiększanie ilości obrotĂłw w kolejnych prĂłbach ? Większe ilości obrotĂłw (po wyłączeniu napędu), to nic innego tylko większa za kaĹźdym razem energia kinetyczna całego doświadczalnego układu.
   WzĂłr na energię kinetyczną w ruchu obrotowym K = ½ I w2 . Występuje tu moment bezwładności i prędkość obrotowa. Prędkość obrotowa , jak pamiętamy z doświadczenia, nie uległa zmianie (za kaĹźdym razem była taka sama). SprĂłbujmy więc przyjrzeć się momentowi bezwładności. DuĹźo do myślenia dała mi wiadomość, iĹź tajemniczy efekt wydłuĹźenia ilości obrotĂłw - dało puszczanie tego wirnika zmiennie , raz w prawo i raz w lewo (potęgowało to wzrost ilości obrotĂłw w kolejnych prĂłbach znacząco). Logika by wskazywała na to, Ĺźe to nic innego tylko zwiększony moment obrotowy jest tego przyczyną. Ale w jaki sposĂłb ? Myślę, Ĺźe w zupełnie prosty. Poprzez wielokrotne kręcenie, cząsteczki materiału wirnika (niezaleĹźnie od tego z czego zbudowany) - układały się coraz bardziej zagęszczone, bliĹźej krawędzi zewnętrznej tego materiału (to zmienne wirowanie jeszcze bardziej potęgowało ten efekt) - przez co suma mas stawała się coraz bardziej oddalona od środka obrotĂłw, a tym samym moment bezwładności stawał się coraz większy. Oczywiście nie są to tak duĹźe zmiany, ale efekt mierzalny daje się w ten sposĂłb zauwaĹźyć. Byłoby to bardziej odczuwalne, przy zastosowaniu jakiegoś luĹşnego materiału. Przypuszczam, iĹź moje rozumowanie - nie jest pozbawione pełnej logiki postrzegania i wyjaśnienia tej TAJEMNICY !!!
   
   Pozdrawiam serdecznie wszystkich zainteresowanych - Ptaszek (Henryk)

To co napisałeś jest sprzeczne z teorią fizyki ciała stałego, z której wynika, że ciała stałe i ciecze są nieściśliwe, a Ty twierdzisz, że tak nie jest. Co mogło się natomiast przesunąć w pobliże zewnętrznej krawędzi wirnika to gaz elektronowy zawarty w metalu, ale masa elektronów swobodnych jest znikoma i nie mogła ona wpłynąć znacząco na wyniki eksperymentu, ale aby wyeliminować i tę możliwość warto by wykonać wirnik, np. ze szkła. Wyniki doświadczeń z wirnikiem świadczą o tym, że poprawna może być teoria pól torsyjnych postulowana przez prof. Gienadija Szypowa (www.shipov.com), które to pola wpłynęły na wzbudzenie cząsteczek wirnika, a w związku z tym zredukowanie jego masy bezwładnej i momentu bezwładności. Teoria pól torsyjnych wymaga dalszych badań, ale niewykluczone, iż niedługo konieczna będzie poprawka do ogólnej teorii względności przekreślająca znak równości między masą grawitacyjną i masą bezwładną.
   Pozdrawiam

Na wstępie dzięki za komentarz do mego wpisu.
   Moja wypowiedĹş nie przedstawia zupełnej pewności w określeniu przyczyny dziwnego zachowania wirnika. Wynika jedynie z logicznej i pierwszej reakcji myślowej na "tajemnicze " zachowanie przedstawionego urządzenia. Staram się wszystko, co przez naukę jest określane jako zaskakująco dziwne - zrozumieć za pomocą prostego, logicznego wytłumaczenia tego zjawiska fizycznego. Wiele niezgodnych z załoĹźeniami dzisiejszej nauki zjawisk, daje się w logiczny i sensowny sposĂłb wytłumaczyć w oparciu o podstawowe zasady znane nam od dawna. Okazuje się wielokrotnie, iĹź nauka popełnia nie po raz pierwszy błąd w błędnym interpretowaniu zjawiska poprawnie zbadanego. To jest podobne do poprawnego zbadania pacjenta, lecz określenie mylnej diagnozy w ocenie jego zdrowia.
   W przypadku naszego wirnika, pierwszą myślą jaka mi się pojawiła (nie szukając jakichś nadzwyczajnych wyjaśnień), było skojarzenie właśnie podstawowych zaleĹźności ruchu obrotowego z momentem obrotowym i prędkością kątową. Jest to podstawowa zaleĹźność i warto temu na początek poświęcić swoją uwagę. Fakt, iĹź nauka stwierdza brak ściśliwości w ciałach stałych stałych nic nie zmienia w poprawności tego rozumowania. Czy na pewno ciała stałe charakteryzują się brakiem ściśliwości ? Po pierwsze nic w omawianym doświadczeniu nie mĂłwi się o charakterystyce materiałowej tego wirnika, ani o prędkości do jakiej został rozpędzony. Nie jestem do końca pewien, czy podczas szybkiego (zmiennego !) wirowania nie dochodzi do niewielkiego przemieszczania się cząstek (moĹźe atomĂłw ?) w tym materiale. Z grubsza obliczyłem, Ĺźe niewielkie procentowo przemieszczenie cząstek w tym materiale (ich zagęszczenie w kierunku krawędzi zewnętrznej) - daje wyraĹşne odczucie zwiększonego momentu bezwładności elementu wirowego. Co z kolei moĹźe przynieść mierzalny efekt, zwiększonych ilości swobodnych obrotĂłw. Warto więc byłoby rozwaĹźyć całe zagadnienie, w ramach znanych podstawowych zasad i nie szukać sensacji - zanim zaczniemy zastanawiać się powaĹźnie nad jeszcze nie do końca zbadanymi i potwierdzonymi teoriami PĂłl Torsyjnych.

Twoja hipoteza nie tłumaczy też dlaczego obroty wirnika wydłużały się bardziej, gdy naprzemiennie zmieniano kierunek wirowania w porównaniu z długościami cykli gdy wirnik kręcił się w tą samą stronę. Z dynamiki wiadomo, że kierunek wirowania nie wpływa na wartość siły odśrodkowej. Być może udałoby się też wyeliminować ewentualny wpływ ziemskiej siły Coriolisa ustawiając sztywno oś wirnika poziomo równolegle do południków, czyli w kierunku północ-południe. Wydaje mi się jednak, że wyniki doświadczenia mają więcej związku z polami torsyjnymi, prądami wirowymi, eterem lub nawet ziemskim magnetyzmem (wskazana klatka Faradaya). Przy okazji można by wykonać dokładne pomiary ciężaru wirnika, czy aby nie wystąpiły efekty antygrawitacji (redukcji ciężaru). Być może zarówno G. Szypow jak i A. Einstein mają rację, tzn. masa bezwładna jest równoważna masie grawitacyjnej, ale obie mogą ulec takiej samej redukcji (polecam wywiad: http://www.americanantigravity.com/documents/Shipov-Interview.pdf )
   
   Pozdrawiam i Ĺźyczę Wesołych Świąt
   

Popełniłem mały błąd. Ziemską siłę Coriolisa moĹźna by wyeliminować ustawiając oś wirnika w kierunku północ-południe pod kątem rĂłwnym szerokości geograficznej (od pionu) oraz skierowując „gĂłrną” płaszczyznę wirnika w stronę rĂłwnika.

Dzięki za szybką odpowiedź i życzenia świąteczne.
   Odnośnie niesfornego zachowania wirnika, to chciałbym nadmienić abyśmy trzymali się ściśle nomenklatury poprawnych określeń - ciężar i masa. Rozumiem jeśli piszesz o ciężarze i jego redukcji, to mam nadzieję masę pozostawiasz niezmienną, jedynie dopuszczasz zmianę wpływu Pola Grawitacyjnego naszej planety na tę masę. Przy okazji Siła Coriolisa, nie jest Ĺźadną siłą, jest to umowne określenie zachowania się ciała swobodnie spadającego. Poprawnym określeniem powinno być - Efekt Coriolisa. Efekt ten jest poprawnym i logicznym odzwierciedleniem zakrzywionego toru spadającego swobodnie ciała w naszych ziemskich warunkach. Mam teĹź powaĹźną uwagę do określenia naukowego, iĹź są to zakrzywienia prawoskrętne na jednej półkuli, a na drugiej przeciwne czyli lewoskrętne. Nie jest to wcale prawdą, poniewaĹź zakrzywienia te są "jednorodne" i zgodne z kierunkiem wirowania naszej Ziemi. To tyle na marginesie.
   Aby była jasność co do mego widzenia dzisiejszej nauki, to jestem gorącym zwolennikiem poszukiwania "prawdziwej prawdy" w naszym świecie. W wielu tematach jestem sceptyczny do dzisiejszej wiedzy naukowej, jednakĹźe jej całkowicie nie odsuwam od siebie. Jest wiele poprawnych teorii, zgodnych z pełną logiką ich rozumienia ale i są takie, ktĂłre w Ĺźaden sposĂłb nie przemawiają do mojej wyobraĹşni i te szczegĂłlnie mnie obecnie interesują.
   Wracając do naszego wirnika - proponuję wykonać jego wirującą tarczę ze współśrodkowych taśm metalowych, odizolowanych jakąś przekładką pomiędzy kaĹźdą z nich. JeĹźeli moja hipoteza nie jest słuszną, wĂłwczas nie dojdzie do jakichkolwiek przemieszczeń cząstek materiału (taśma o grubości rzędu ok 1 mm). Uzyskamy wtedy pewność, Ĺźe nic nie zmienia się w wartości momentu bezwładności podczas obrotĂłw. JeĹźeli natomiast mam rację w moim rozumowaniu, wĂłwczas Efekt Coriolisa byłby tu dodatkowym argumentem na poprawność widzenia tak układających się cząstek materiału. Prawoskrętne i lewoskrętne obroty dałyby lepszy efekt "upychania" tych cząstek wzajemnie obok siebie. - Tylko kto to wykona ? Mnie na obecną chwilę interesują teoretyczne rozwaĹźania i dociekania prawdy na papierze - po prostu nie mam czasu na zabawę w doświadczenia. Niech się tym zajmą "zdziwieni" fizycy, ktĂłrzy nie potrafią znaleźć poprawnej odpowiedzi na zadane przez naturę pytanie.
   Drugim przykładem, ktĂłry na pewno potwierdzi moją teorię, to wykonanie wirującej pustej w środku tarczy wypełnionej np. plasteliną zmieszaną z metalowymi kulkami. JuĹź kilkakrotne kręcenie nawet w jedną stronę, da oczekiwany rezultat !!!
   Są to naprędce przedstawione przykłady i w prosty sposĂłb są do sprawdzenia i zweryfikowania poprawnego (lub nie) rozumowania.
   Kończąc pozdrawiam i rĂłwnieĹź Ĺźyczę miłych i spokojnych świąt.

Od wielu lat mam wentylator. W/g Twojej teorii niedługo końcówki śmigła zamienią się w czarną dziurę.

Drodzy Panowie! Apeluję o nie szerzenie pseudonauki. Nie tylko ze względu na brak merytoryki samej w sobie, ale i na zmylenie młodych ludzi, którzy zająć się prawdziwą fizyką poszukują gruszek na wierzbie w internecie w każdym co banalniejszym urządzeniu.
   
   Przemieszczenie chmury elektronowej?! Efekt przemieszczenia takiej masy - zatem zmiana momentu bezwładności w konsekwencji powoduje zmianę czasu wirowania kilka rzędĂłw niĹźszą niĹź dokładność pomiaru urządzenia do tego uĹźytego.
   
   Realnych przyczyn moĹźe być co najmniej kilka. Nie podano zakresu prędkości obrotowych ani danych co do materiału i parametrĂłw geometrycznych wirnika. Nie podano rĂłwnieĹź metody pomiaru prędkości kątowej.
   
   Co do geometrii:
   Wirnik moĹźe być na tyle duĹźy, Ĺźe siła odśrodkowa moĹźe doprowadzać do jego odkształcenia. JeĹźeli materiał jest na tyle plastyczny to takie coś mogłoby mieć wpływ na wynik pomiaru, co nie tłumaczy jednak zbieĹźności takiej obserwacji ze zmianą kierunku obrotu. Na stacjonarnym stanowisku nie jest kłopotliwe rozpędzenie takiego wirnika do kilkudziesięciu tys. obr./min.
   
   Co do łoĹźysk:
   MoĹźliwe Ĺźe łoĹźyska nie radziły sobie najlepiej z daną prędkością obrotową i hamowanie płaszcza ochronnego bocznego generowało największą część momentu hamującego, a po zmianie kierunku jego hamowanie było mniejsze aĹź do momentu ponownego kierunkowego wyrobienia się.
   
   Co do pomiaru prędkości kątowej:
   Aby zrobić to poprawnie naleĹźy pomiar wykonać optycznie za pomocą fotodiod i paska/paskĂłw luminescencyjnych na obrotowej powierzchni do pomiaru.
   MoĹźliwe jednak Ĺźe wykonano to zakładając tachoprądnicę zasprzęgloną z wałem wirnika. Tachoprądnica ma to do siebie, Ĺźe oddziałuje z obiektem badanym, poniewaĹź pobiera część energii na potrzeby generowania prądu ktĂłry jest wielkością mierzoną.
   MoĹźliwe rĂłwnieĹź, Ĺźe pomiar odbywał się za pośrednictwem enkodera optycznego zasprzęglonego z wałem i charakterystyka przekładni dała takie a nie inne efekty.
   
   Słowami podsumowania:
   Myślę, Ĺźe cały efekt to problem techniczny, błędy przy budowie stanowiska oraz błędy pomiarĂłw. Nie jest prawdopodobnym aby miało tu miejsce jakieś mistyczne zjawisko. Jestem przekonany w tym tym bardziej, iĹź wiem jak róşnie prowadzone są doświadczenia naukowe na uczelni (jestem związany z Politechniką Wrocławską). Wiem rĂłwnieĹź jak nikłą wiedzę z zakresu urządzeń technicznych potrafią mieć profesorowie (sic!).