Naczytali się książek. I ta wiedza, ta wrażliwość jest jak garb.
   Mają nadciśnienie albo wrzody, to przejaw cierpienia za miliony
   wyjaśnia pani doktor. Alergia na brutalność i bezmyślność z jaką
   policja rozpędza protestujące pielęgniarki. Potem jakaś podarta
   marynarka, ciąganie po sądach. Nic wielkiego, grzywna z zamianą na
   areszt. Gdy przychodzi komornik eksmitować rodzinę z dziećmi,
   siedzą na schodach. Tłumaczą, Ĺźe tak nie wolno i ani drgną. Bywa,
   Ĺźe policjanci wykręcą ręce i zawloką do suki. Jakaś szamotanina,
   komuś puszczają nerwy i znowu siedzą rzędem na ławie oskarĹźonych
   z ironicznymi uśmiechami przyklejonymi do twarzy.
   Po nocach wyklejają na murach wezwania do pochodĂłw, pikiet i
   protestĂłw, by w wyznaczonym czasie i miejscu spotkać się znĂłw w tym
   samym wąskim gronie buntownikĂłw. Do późnej nocy potem dyskutują o
   tym, co zrobić, co się musi stać by się ludzie obudzili, podnieśli
   głowy, by wreszcie runął mur. By ich marzenie rozjaśniło twarze
   milionĂłw.
   Rozdając ulotki często słyszą pytanie: ile wam płacą? Pytają
   przechodnie i ci od Pizzy Hut i kursĂłw językowych. Teraz przecieĹź
   nikt nic nie robi za darmo. A oni wierzą, Ĺźe tych kilka zdań
   poruszy sumienia, otworzy oczy, pomoĹźe zrozumieć i zareagować.
   Jednak przechodnie tylko się dziwią, uprzejmie wyciągają ręce po
   zadrukowane gęsto kartki albo przyspieszają kroku unikając ich
   spojrzeń.
   Kiedy trochę dorosną idą do pracy, aby natychmiast wylecieć za
   zakładanie związku zawodowego. I znĂłw sprawy w sądzie pracy,
   pikiety. Wyrzuceni stają pod byłym zakładem i wręczają ulotki
   kolegom. KaĹźdy konflikt, strajk, protest napawa ich nadzieją, Ĺźe
   moĹźe teraz się zacznie. Ale nic się nie zaczyna. Mija młodość i
   przychodzi czas by jakoś ułoĹźyć sobie Ĺźycie.
   W kaĹźdym kraju tacy są. Marzyciele. Zadymiarze. Desperaci. To ginący
   gatunek, rzadka zwierzyna, ktĂłra nie dała się złowić w sieć
   kablĂłwek, supermarketĂłw, dogodnych kredytĂłw i przychodzenia do pracy
   w sobotę i niedzielę, bo szef tak chce. Są wolni, błyszczą im
   oczy, zwykle trudno się przy nich nudzić. Niezapłacone rachunki nie
   przesłaniają im tego, co jest naprawdę waĹźne: globalnego ocieplenia
   klimatu, wojen o ropę, strukturalnego bezrobocia, eksplozji
   demograficznej, niedoboru wody pitnej, nie mĂłwiąc juĹź o groĹşbie
   wyginięcia goryli i wielorybĂłw. Gdy wszyscy wokół gonią za
   pieniędzmi, seksem i władzą, ktoś musi być odpowiedzialny,
   dorosły, dojrzały. Bo to na nich, na buntownikach opiera się
   bezpieczeństwo i dobrobyt świata. Oni pierwsi widzą poĹźar i
   krzyczą, Ĺźe się pali. Bo to świat jest szalony, a nie buntownicy.
   Oni jedni widzą absurd powaĹźnego korporacyjnego świata, ktĂłry
   odbiera Ĺźyciu smak a ludzkości przyszłość. Kiedy na jakimś G8 czy
   WTO zbierają się moĹźni by popełnić kolejne szaleństwo dla zysku,
   przyjeĹźdĹźają ich dziesiątki tysięcy, by upomnieć się o prawa
   rozumu. MoĹźni i bogaci głupcy każą wtedy biedakom w mundurach bić
   ich mądre głowy pałkami w próşnej nadziei, Ĺźe zgłupieją i
   przestaną się buntować.
   Czasem wymyślą coś genialnego i dostają nawet za to Nobla. Jak ten
   co stworzył banki dla biedakĂłw. Takie, ktĂłre wspierają a nie
   niszczą ludzi. Jednak ten cud ekonomii się nie upowszechni. Świat,
   ten szalony, przeciw ktĂłremu się buntują jest dla zysku, nie dla
   ludzi.
   W Indiach, kraju dotkniętym chroniczną klęską suszy, z powodu,
   ktĂłrej całe rodziny popełniają zbiorowe samobĂłjstwa, koncern
   Coca-Cola czerpie bezpłatnie wodę, butelkuje ją i sprzedaje z
   olbrzymim zyskiem spragnionym nędzarzom ich własną wodę. Koncern
   Nestle wyprodukował mleko w proszku, ktĂłre uzaleĹźniało niemowlęta.
   Mleko to trafiło do afrykańskiej strefy Sahelu. Kiedy go zabrakło
   dzieci marły z głodu mimo, Ĺźe dawano im inne mleko. W Nigerii
   koncern naftowy Shell nakłonił rząd tego kraju, aby dokonał
   eksterminacji ludu Ogoni zamieszkałego na terenach roponośnych, gdyĹź
   lud ten sprzeciwił się wejściu koncernu na jego teren. Koncerny
   farmaceutyczne osiągają zyski dochodzące do kilku tysięcy procent,
   podczas gdy miliony ludzi umierają na uleczalne choroby, bo koncerny
   pilnują zakazu wytwarzania lekĂłw generycznych, o takim samym
   składzie, co firmowe, ale tanich. W Polsce, kraju należącym do Unii
   Europejskiej, trzy miliony bezrobotnych nie ma prawa do zasiłku, ani
   Ĺźadnego stałego ĹşrĂłdła utrzymania. Piekarz, ktĂłry oddaje chleb
   głodnym jest rujnowany podatkiem VAT, za to producenci, ktĂłrzy
   niszczą Ĺźywność po to by utrzymać jej cenę rynkową nie
   popełniają Ĺźadnego wykroczenia, mimo, Ĺźe wciąż miliony ludzi, w
   tym dzieci, umiera z głodu. I kto tu jest głupi towarzysze?
   
   Piotr Ikonowicz