Zdrada i służba
   Komentarz · Radio Maryja · 13 grudnia 2006 | www.michalkiewicz.pl Szanowni Państwo! Dzisiaj przypada 25 rocznica wprowadzenia stanu wojennego. Jak do tego doszło? W sierpniu 1980 roku znaczna część, a moĹźe nawet większość społeczeństwa polskiego, podniosła bunt przeciwko partii. Pod naporem tego buntu partia komunistyczna zaczęła się rozpadać, wytwarzając polityczną próşnię. Tę próşnię natychmiast zaczęły wypełniać tajne słuĹźby wojskowe i cywilne i w ich stronę przesunął się punkt ciężkości władzy.Ale bunt przyniĂłsł teĹź pewien sukces społeczeństwu. Uzyskało ono własna polityczną reprezentację, ktĂłra z róşnych względĂłw przybrała formę związku zawodowego. Był to osobliwy związek, bo skupiał wszystkie zawody i miał strukturę terytorialną. Ta okoliczność wskazuje, Ĺźe „Solidarność” tak naprawdę nie była związkiem, tylko swego rodzaju alternatywnym państwem, podobnie, jak w czasie okupacji niemieckiej, Polskie Państwo Podziemne.KrĂłtko mĂłwiąc, wytworzył się stan dwuwładzy ktĂłry na dłuĹźszą metę jest nie do utrzymania. Suwerenność polityczna oznacza bowiem, Ĺźe Ĺźadna władza na swoim terytorium nie toleruje władzy rĂłwnej sobie. Dlatego teĹź między „Solidarnością”, a cywilna i wojskową bezpieką, ktĂłra opanowała struktury państwowe, musiało dojść do konfrontacji. Generał Jaruzelski teĹź to rozumiał i za parawanem oficjalnych rozmĂłw i pojednawczych gestĂłw, przygotowywał konfrontację zbrojną. W konfrontacji zbrojnej bowiem, wszystkie atuty były po stronie bezpieczniakĂłw i wojska, bo „Solidarność”, podobnie jak reszta społeczeństwa, była całkowicie bezbronna.„Solidarność” – owszem – była silna, a raczej sprawiała wraĹźenie silnej dopĂłty, dopĂłki rywalizacja była, Ĺźe tak powiem, „sportowa”, czyli pokojowa. W przypadku konfrontacji zbrojnej – nie miała szans na zwycięstwo. Stan wojenny oznaczał więc likwidację, czy ściślej – zepchnięcie „Solidarności” do podziemia, w ktĂłrym musiała walczyć o przetrwanie. Bezpieczniacy i razwiedka wojskowa odzyskały pełnię władzy.
   Oceniając stan wojenny z Ăłwczesnej perspektywy, moĹźna śmiało powiedzieć, Ĺźe był on aktem zdrady narodowej. Bezpieczniacy i wojskowa razwiedka wystąpiły bowiem przeciwko narodowym aspiracjom do wolności i niepodległości politycznej. Zamiast słuĹźyć swemu narodowi, ktĂłry ich karmił i uzbroił, wykorzystały swoją pozycję, by go obezwładnić, zapanować nad nim i go ograbić.W tym kontekście twierdzenia generała Jaruzelskiego, jakoby wprowadzeniem stanu wojennego obronił nas przed zmasakrowaniem przez SowietĂłw, nie wytrzymuje krytyki. PozĂłr prawdziwości nadaje temu twierdzeniu tylko przypadkowa okoliczność, Ĺźe społeczeństwo, czy choćby „Solidarność”, nie stawiły zbrojnego oporu. Jedyny strzał, jaki z tej strony padł w stanie wojennym, to był strzał z pistoletu do sierĹźanta Karosa. Inne przypadki oporu, często zresztą bohaterskiego, miały charakter bierny. Ale i tam, gdzie ten bierny opĂłr wystąpił, miało miejsce uĹźycie broni. Gdyby zatem społeczeństwo, albo chociaĹź „Solidarność”, stawiły opĂłr zbrojny, generał Jaruzelski nie zawahałby się wymordować nas i zmasakrować, Ĺźeby tylko zasłuĹźyć sobie na pochwałę Leonida BreĹźniewa i na order Lenina Wiecznie Ĺťywego. Taki ci juĹź z niego „Polacziszka”.Więc dzięki stanowi wojennemu bezpieczniacy cywilni i wojskowi odzyskali pełnię władzy nad narodem polskim. I co z tą władzą zrobili, w jakim celu jej uĹźyli? Z dzisiejszej perspektywy i w świetle zachowanych dokumentĂłw wiemy ponad wszelką wątpliwość, Ĺźe w celu obezwładnienia narodu i zapanowania nad nim – Ĺźeby go obrabować.Pod osłoną tak zwanych „surowych praw stanu wojennego” komunistyczna nomenklatura przystąpiła do rozkradania państwa. Ten proceder, nazwany później uwłaszczeniem nomenklatury, przybrał charakter masowy od połowy lat 80-tych, kiedy stało się wiadome, Ĺźe nastąpi ewakuacja imperium sowieckiego ze Środkowej Europy i komuna musi przygotować się do zajęcia nadrzędnej pozycji w nowych warunkach ustrojowych. To wtedy właśnie doszło do cichego porozumienia komuny z „lewicą laicką”, czyli dawnymi stalinowcami, stanowiącymi wĂłwczas część „demokratycznej opozycji”.
   Jak wynika z ujawnionych protokołów rozmĂłw Jacka Kuronia z płk Janem Lesiakiem, „lewica laicka” zasugerowała komunie dyskretne wyeliminowanie ze struktur podziemnych tak zwanej „ekstremy”, czyli politycznych konkurentĂłw „lewicy laickiej”, w zamian za co ona, juĹź „w imieniu społeczeństwa”, udzieli komunistycznej nomenklaturze gwarancji zachowania i pozycji społecznej i „zdobyczy” nagrabionych podczas uwłaszczenia – juĹź w nowych warunkach ustrojowych.Zwróćmy uwagę na podobieństwo stanu wojennego w roku 1981 do początkĂłw sowieckiej okupacji Polski w roku 1944. Ówczesny terror i eksterminacja polskich patriotĂłw z Armii Krajowej stanowiły nie tylko metodę obezwładnienia narodu polskiego i zapanowania nad nim, ale rĂłwnieĹź – obrabowania go poprzez tak zwane dekrety nacjonalizacyjne. Wtedy komunistyczna szajka dokonała rabunku polskich obywateli, Ĺźeby zająć dominującą pozycję w ramach ustroju socjalistycznego. W stanie wojenny po raz drugi sięgnęła po terror, Ĺźeby w kilka lat później po raz drugi obrabować narĂłd, tym razem rozkradając własność państwową, by w ten sposĂłb zająć dominującą pozycję w tej karykaturze kapitalizmu, jaką do spółki z „lewicą laicką” stworzyła.I w jednym i w drugim przypadku skierowane to było przeciwko narodowi, przeciwko jego interesom i aspiracjom i dlatego stanowi niewątpliwy akt zdrady. Te dwa akty zdrady, zarĂłwno na początku, jak i przy końcu PRL-u są potwierdzeniem, Ĺźe komuna w polskim organizmie narodowym stanowi ciało obce, rodzaj gangreny, ktĂłrą trzeba wyciąć bez wahania, bo w przeciwnym razie moĹźe ona doprowadzić do zgangrenowania całego organizmu.Tak się przypadkowo złoĹźyło, Ĺźe w przeddzień 25 rocznicy stanu wojennego w Polsce, w dalekim Chile umarł generał August Pinochet. Komunistyczna i trockistowska międzynarodĂłwka, podobnie zresztą jak „lewica laicka” i zbieranina róşnych obłąkańcĂłw, oskarĹźyły go o zbrodnie i odsądziły od czci i wiary. Tymczasem generał August Pinochet miał odwagę wyciąć komunistyczną gangrenę z organizmu narodu chilijskiego po to, by przeprowadzić niezbędne reformy, ktĂłre zapewniły mu trwały dobrobyt.
   Zestawiając postać generała Augusta Pinocheta w generałem Wojciechem Jaruzelskim mamy pełny kontrast, pełne przeciwieństwo. Z jednej strony wojskowy, ktĂłry potrafił słuĹźyć swojemu narodowi. Z drugiej – wojskowy, ktĂłry własnemu narodowi wypowiedział wojnę, Ĺźeby przysłuĹźyć się obcemu imperializmowi i miejscowej bandzie złodziejaszkĂłw i drapichrustĂłw.
   Dzięki temu zbiegowi okoliczności łatwiej nam dzisiaj rozeznać, gdzie jest czarne, a gdzie białe, gdzie słuĹźba własnemu narodowi, a gdzie narodowa zdrada. Wpatrując się w takie znaki moĹźemy wyciągnąć z historii właściwe wnioski, wbrew podejmowanym przez michnikowszczyznę prĂłbom zacierania róşnicy między dobrem, a złem. Szczęść BoĹźe! MĂłwił Stanisław Michałkiewicz.