Wola mocy
   Do czego służą „naziści”? „Naziści” służą do wszystkiego. Jedną z waĹźnych funkcji „nazistĂłw” jest zdejmowanie z państwa i narodu niemieckiego odium za zbrodnie popełnione podczas II wojny światowej. Prawdziwego majstersztyku z zastosowaniem „nazistĂłw” dokonał JŚ. Benedykt XVI, stwierdzając podczas przemĂłwienia w Brzezince, Ĺźe pierwszą ofiarą „nazistĂłw” był narĂłd niemiecki, ktĂłry w pierwszej kolejności został przez nich podbity.
   W ten sposĂłb narĂłd niemiecki jednym susem nie tylko dołączył do grona ofiar „nazistĂłw”, ale nawet stanął jakby na ich czele. Widać wyraĹşnie, Ĺźe gdyby nawet „nazistĂłw” nie było, to trzeba by ich wymyślić, zwłaszcza, Ĺźe nadają się oni nie tylko do rytualnych oczyszczeń zbiorowych, ale i do indywidualnych. Jeśli, dajmy na to, jakiś szubrawiec publicznie potępi „nazistĂłw”, automatycznie nabiera znamion człowieka przyzwoitego, w związku z czym trudno juĹź potem nadal uwaĹźać go za szubrawca. Ale najbardziej „naziści” służą do tresury.
   JuĹź Stanisław Lem zauwaĹźył, Ĺźe nawet uczestnikĂłw konklawe moĹźna doprowadzić do ludoĹźerstwa, byle tylko postępować cierpliwie i metodycznie. Warto zwrĂłcić uwagę, Ĺźe Lem pisał to w latach 60-tych ub. wieku, kiedy coś takiego graniczyło z niepodobieństwem. Czasy się zmieniają i dzisiaj juĹź jakoś łatwiej nam oswoić się rĂłwnieĹź z taką moĹźliwością. Gdyby tak ktoś zapowiedział ludziom, Ĺźe odtąd będą musieli myśleć we wskazany przez władzę sposĂłb, wielu na pewno by się buntowało i tresura mogłaby spalić na panewce.
   Jeśli jednak rozpoczniemy tresurę od narzucenia tematĂłw tabu, o ktĂłrych albo w ogĂłle nie wolno mĂłwić, albo wolno, ale tylko w określony sposĂłb, np. w tonie histerycznego potępienia, a na początek wybierze się temat nie tylko nie budzący specjalnych kontrowersji, ale przede wszystkim � nie zagraĹźający niczyim interesom – to sukces tresury jest gwarantowany. Chodzi w niej bowiem nie tyle o samo potępienie czegoś, co raczej o przyzwyczajenie, Ĺźe na kaĹźde skinienie „autorytetĂłw” „wszyscy” mĂłwią to samo.
   JuĹź chyba kaĹźdy zauwaĹźył, Ĺźe „naziści” nadają się do tego najlepiej. Po pierwsze, nie moĹźna ich utoĹźsamiać z Niemcami, bo Niemcy, jak wiadomo, są pierwszą ofiarą „nazistĂłw”. Komunizm juĹź się tak do tresury nie nadaje bo – po pierwsze – to właśnie komuniści najbardziej lubią tresować, a po drugie – jakĹźe tu potępiać komunizm, skoro partie komunistyczne należą do establishmentu? Tymczasem „naziści” są juĹź tylko rodzajem laickich szatanĂłw, z ktĂłrymi nikt się nie identyfikuje, więc kaĹźdy, choćby dla świętego spokoju, przystanie na uczestnictwo w rytualnych gestach potępienia, ktĂłre jest juĹź waĹźnym elementem tresury. Powtarzając te gesty, stopniowo nabiera przekonania do autentyczności własnych odczuć, zgodnie ze spostrzeĹźeniem pewnego nazisty, Ĺźe „kłamstwo powtĂłrzone tysiąc razy staje się prawdą”.
   Nic więc dziwnego, Ĺźe kiedy Polska swoim wetem wobec umowy handlowej UE z Rosją rozwścieczyła do Ĺźywego niemieckie władze, bo wystawiła strategiczne partnerstwo niemiecko–rosyjskie na ciężką prĂłbę niemal w przededniu niemieckiej prezydencji w Unii, Niemcy przystąpiły do zrobienia w Polsce porządku. Zaraz tedy pewien działacz PiS ze Śląska przypomniał sobie, Ĺźe 2 lata temu nakręcił filmik z towarzyskiej imprezy jaka odbywała się na jego posesji i podreptał z nim akurat do redakcji „Dziennika” stanowiącego – podobnie jak większość polskich gazet – własność niemieckiego koncernu.
   Kto inny moĹźe by sprawę zbagatelizował, ale „Dziennik” stanął na wysokości zadania i nakręcił aferę, ktĂłra zatacza juĹź coraz szersze kręgi. NiezaleĹźnie od wniosku o delegalizację MłodzieĹźy Wszechpolskiej i dymisję Romana Giertycha, stopniowo odzywają się, zaniepokojone odradzaniem się „nazizmu” w Polsce, międzynarodowe stowarzyszenia byłych więźniĂłw, no i oczywiście – ruchy „antynazistowskie”, ktĂłre na walce z „nazizmem” tworzą coraz więcej wesołych miejsc pracy.Słów potępienia nie szczędzą „nazistom” rĂłwnieĹź „maleńcy uczeni” w moralizanckich merdiach, słowem – wszystkie koła kręcą się dla tresury, a tej histerycznej atmosferze nie moĹźna wykluczyć, Ĺźe za kilka miesięcy w rządzie nie będzie juĹź ani jednego przeciwnika ratyfikacji konstytucji Unii Europejskiej, na czym Niemcom bardzo zaleĹźy. A „naziści” jako pretekst – znakomity; znacznie lepszy od radiostacji w Gliwicach.
   „Moja mała, otrzyj łzy. Słyszysz? Szumią morza trzy” – śpiewali w czasie okupacji partyzanci piosenkę do słów Tadeusza Gajcego. Te „morza trzy”, to Adriatyk, Bałtyk i Morze Czarne – imperialne marzenie polskich patriotĂłw, ktĂłrzy, chociaĹź ośmielili się walczyć z Niemcami bez rozkazu Moskwy, dzisiaj z pewnością zostaliby uznani za „nazistĂłw”. Ale mniejsza juĹź o to, bo chodzi przede wszystkim o te marzenia. MoĹźe były nierealistyczne, ale imponujące, zwłaszcza w zestawieniu ze szczytami marzeń wielu dzisiejszych młodych ludzi: „popić, po(g)ruchać i radia posłuchać”.Stefan Kisielewski zauwaĹźył, Ĺźe ZachĂłd utracił „duszę wojownika”, ale nie doĹźył juĹź czasĂłw, kiedy na puste miejsce wszczepia mu się, a właściwie nie „mu”, tylko juĹź „nam” – duszę eunucha. Taki bez pozwolenia pani guwernantki nie śmie mieć nie tylko wielkich, ale w ogĂłle Ĺźadnych marzeń i potulnie kroczy w bezsilnych „marszach przeciw przemocy”, do jakich michnikowszczyzna usiłuje zapędzić stada swoich baranĂłw. Właśnie eksplodowała nowymi inicjatywami. Prokurator Krajowy pan Kaczmarek wpadł na pomysł uregulowania zabaw; jaki kształt mogą mieć pochodnie, jakie gesty są dozwolone, a jakie nie (a „gest Kozakiewicza”?), co jeszcze moĹźna śpiewać, albo wykrzykiwać, a czego w Ĺźadnym wypadku juĹź nie moĹźna – i tak dalej. Wszystko to przyjmowane jest z pełną zrozumienia skwapliwością, co pokazuje, jak daleko zaszliśmy w tresurze.Nic dziwnego, Ĺźe w tych warunkach u wielu młodych ludzi dochodzi do głosu „wola mocy”. I kiedy widzą, jak pod batutą michnikowszczyzny, róşni notoryczni szubrawcy, ktĂłrzy obleĹşli i organy władzy publicznej naszego państwa, instytucje publiczne, merdia, a nawet Kościół – gorliwie i na wyścigi potępiają „nazistĂłw”, to siłą rzeczy, zaczynają wzbudzać w nich oni rodzaj Ĺźyczliwego zainteresowania, ba – nawet fascynacji.Bo – powiedzmy sobie szczerze – przemoc, a nawet zbrodnia teĹź potrafią być na swĂłj sposĂłb fascynujące. „Und wenn die Handgranate kracht; das Herz im Leibe lacht” (a kiedy pęka granat, serce śmieje się w piersi) – śpiewali po nazistowsku naziści w nazistowskiej piosence. Na tle przeraĹşliwie jałowej duszy eunucha słowa: „a kiedy przyjdzie godzina, po latach ciężkich prĂłb, zmienimy czołgu Ĺźelazo w stalowy grĂłb” nabierają cech dumnego patosu i nawet marsz „Lecimy nad Warszawą” pobrzmiewa nutą radosnej siły.
   Stanisław Michalkiewicz