Rozstrzelana armia
   
   Róşańce ofiar, mgły nad rojstami,
   A tętent kopyt rytm wybija.
   To pułki armii rozstrzelanej,
   To przeszłość, ktĂłra nie przemija.
   
   Przez mgły pamięci, Ĺźycia zamęt
   Wędruje szwadron za szwadronem.
   Błyszczą honorem klingi szabel,
   Stygnie koralem krew na skroniach.
   
   W ubeckich piwnicach przestrzelone czaszki,
   To śpiący rycerze majora Łupaszki.
   Wieczna chwała zmarłym, hańba ich mordercom,
   Tętno Polski bije w przestrzelonych sercach.
   
   W dusznych oparach współczesności
   Kręcą się mroczne interesy.
   Na euro się przelicza kości
   A pamięć leczy się ze stresu.
   
   Nad polskim Wilnem zaszło słońce,
   Snuje się wieczĂłr niespokojny,
   A Ostrobramska Matka wita
   Swe dzieci wracające z wojny.
   
   Od wrĂłt Ostrej Bramy do katowni Gdańska -
   Tak się zakończyła przygoda ułańska.
   Zagrała pobudka, rżą w przestworzach konie,
   Odpoczną Ĺźołnierze na niebiańskich błoniach.