Boś głupi i naiwny!!!!
    Dlaczego rejwach czynią nad kaĹźdym wydarzeniem polsko języczne media gadzinowe?
   Bronisław Geremek zginął 13 lipca 2008 w wypadku drogowym na drodze krajowej 92 koło Miedzichowa. Stacje telewizyjne i radiowe zareagowały na ten fakt natychmiastowo. W wielu z nich pojawiły się juĹź kilka godzin po tym fakcie bloki tematyczne poświecone temu, jak to często powtarzano „wielkiemu Polakowi” czy, jak powiedział, między innymi, Jacek Ĺťakowski „wielkiemu polskiemu patriocie”. W TVN 24 godziny aĹź do późnej nocy budowano legendę kolejnego „świeckiego świętego” (pierwszym był Jan JĂłzef Lipski – przywĂłdca polskiej masonerii). Dziesiątki osĂłb prezentowały tam pełne superlatyw „świadectwa”. Jedyną osobą, ktĂłra wypowiedziała się w innym duchu był Marcin Libicki (PiS), poseł do Parlamentu Europejskiego, ktĂłry stwierdził, Ĺźe nie będzie krytykował człowieka, ktĂłry właśnie poniĂłsł śmierć, Ĺźe moĹźe wypowiedzieć się o nim negatywnie za sześć tygodni.
   Kim był Bronisław Geremek? Dlaczego polskojęzyczne media traktują go jak bohatera narodowego?
   JuĹź z oficjalnych jego biografii wyciągnąć moĹźna wiele znaczących wnioskĂłw. Powołajmy się tu, przykładowo, na materiał, ktĂłry zaprezentował tygodnik „Wprost” z okazji przyznania mu w 1999 r. tytułu „Człowieka roku”. Materiał ten zaczyna się w sposĂłb następujący: „Bronisław Geremek nie lubi mĂłwić o swym rodowodzie (...) Lata dzieciństwa nazywa zamkniętym kajetem, ktĂłrego nigdy nie otwiera, bo otwierać nie chce. Nie znaczy to jednak, Ĺźe tej świadomości Ĺźydowskiej w sobie nie noszę. Noszę ją, ona pojawia się wtedy, gdy wyłania się kwestia antysemityzmu, gdy staję wobec szowinizmu czy wręcz rasizmu. (...)- powiedział (...) ToteĹź jego oficjalne biogramy zawierają osiemnastoletnią lukę: między przyjściem na świat (w 1932 r.) a wstąpieniem do PZPR (w 1950 r.)”.
   Ciekawa jest ta jego, jak piszą oficjalni biografowie, „przygoda z komunizmem”. Tak o niej mĂłwi sam Geremek: „Wstąpiłem, bo uwaĹźałem, Ĺźe istnieje zespół fundamentalnych wartości, ktĂłre mnie z tą partią wiążą. Sądziłem wtedy, Ĺźe komunizm jest młodością świata”. Geremek, jak czytamy we „Wprost”, dorastał na Ĺťoliborzu razem z Jackiem Kuroniem, Jerzym Wiatrem i Januszem Reykowskim. „Wszyscy biegali w czerwonych krawatach Związku Walki Młodych, przy czym - jak pisze Kuroń w jednej ze swych książek - w moim i Bronka Ăłwczesnym widzeniu oni (Reykowski i Wiatr) byli reakcjonistami, przeciwnikami władzy ludowej”.
   Geremek naleĹźał więc do partyjnego betonu. Był fanatykiem komunizmu i czcicielem Stalina. Po latach ujął to bardzo „dyplomatycznie”: „Proszę sobie wyobrazić: jest rok 1948, młody chłopak przychodzi z prowincjonalnego miasta do metropolii, jaką wydaje mu się Warszawa. Wchłania świat innych książek niĹź te, ktĂłre czytywał w domu. W tych książkach znajduje sprzeciw wobec ludzkiej krzywdy. Dowiaduje się z nich o świecie, o Europie, poznaje ideę sprawiedliwości społecznej i krytykę zachodniej demokracji, czyta o nieuchronności pewnych kosztĂłw koniecznych, gdy chce się na dużą skalę wprowadzić społeczną sprawiedliwość...”
   JeĹźeli ten „dyplomatyczny” język przetłumaczymy na potoczną polszczyznę wyjdzie nam następująca wypowiedĹş: „W pełni akceptowałem stalinizm i wszystkie jego zbrodnie”.
   Potwierdzenie tego znaleźć moĹźemy w jednej z publicznych wypowiedzi prof. Ryszarda Bendera: „Bronisław Geremek będąc w partii, zanim przejrzał, w Uniwersytecie Warszawskim i poza nim pisał panegiryki o PRL i komunistycznym raju, wychwalał chorążego pokoju JĂłzefa Wissarionowicza” (Stalina – dop. S.K.).
   W 1968 r. w Ĺźyciu Geremka następuje zwrot. Występuje z PZPR na znak protestu przeciwko inwazji na Czechosłowację. Występuje, bo, jak sam napisał po latach, „rozwiewała ona (inwazja – dop. S. K.) nadzieje rewizjonizmu (a więc samego Geremka – dop. S. K.) na socjalizm z ludzką twarzą”. Jakie są skutki tego „wielkiego” protestu Geremka? Jest prześladowany? Traci pracę? Nie. Rozpoczyna nową, tym razem jako naukowiec i polityk, światową karierę, ktĂłrej podstawy zarysowane zostały juĹź duĹźo wcześniej. „Jeszcze przed wydarzeniami 1968 r. – czytamy we „Wprost” – dzięki stypendium naukowemu i rodzinie nad Sekwaną spędził w ParyĹźu niemal cały rok 1956 oraz lata 1962-1965. Zgłębiał rzadko wĂłwczas badane mroki francuskiego średniowiecza, jego nieznane światy i półświatki, losy ludzi odrzuconych. Opisał je w książkach Litość i szubienica, Dzieje nędzy i miłosierdzia, Świat opery Ĺźebraczej, ktĂłre dały mu pozycję jednego z najbardziej znaczących mediewistĂłw Europy i doktoraty honoris causa uniwersytetĂłw w Tours, Bolonii, Utrechcie oraz Columbii i Sorbony”. Jerzy Urban związku z kierunkiem tych badań nadał Geremkowi tytuł „docenta od prostytutek” .
   Jako opozycjonista walczył o „Solidarność”...swoich marzeń. O tym jaka ona były te marzenia dowiadujemy się z publikowanego, między innymi w tygodniku „Solidarność” „tajnego i pilnego” telegramu Horsta Neubauera (ambasadora NRD w PRL) z 2 grudnia 1981 r. do ścisłego kierownictwa wschodnioniemieckiej partii komunistycznej. (obszerne, rĂłwnieĹź te cytowane niĹźej, fragmenty tego telegramu zamieszcza prof. Jerzy Robert Nowak w swojej książce pt. „Czarny leksykon”). W telegramie tym znajduje się, między innymi, następująca wypowiedĹş Stanisława Cioska: „Odbyłem właśnie osobliwą rozmowę z szefem sztabu ekspertĂłw Solidarności [Bronisławem] Geremkiem (bliskie związki z międzynarodĂłwką socjaldemokratyczną, osobiste kontakty z Kreiskym i innymi). (chodzi oczywiście o Bruno Kreisky`ego, przywĂłdcę socjalistĂłw austriackich - dop. S.K.) Nie wierzyłem własnym uszom. Geremek oświadczył, Ĺźe dalsza pokojowa koegzystencja pomiędzy Solidarnością w obecnej formie i realnym socjalizmem [jest] niemoĹźliwa. Konfrontacja siłowa nieunikniona. Wybory do rad narodowych muszą zostać przesunięte. Organy władzy państwowej muszą zlikwidować aparat Solidarności. Po konfrontacji siłowej Solidarność mogłaby powstać na nowo, ale jako rzeczywisty związek zawodowy bez Matki Boskiej w klapie, bez programu gdańskiego, bez politycznego charakteru i bez ambicji sięgania po władzę. Być moĹźe - kontynuował Geremek - zostaną zachowane siły umiarkowane, takie jak Wałęsa. Po konfrontacji nowa władza państwowa mogłaby w oparciu o odmienną sytuację polityczną kontynuować określone procesy demokratyzacji”.
   Po 1989 r. Geremek staje się głównym „rozprowadzającym” w polityce (i nie tylko), konstruktorem „IV Rzeczpospolitej”, jej gospodarki, polityki zagranicznej itd.
   DuĹźo pisałem w swoich książkach o związkach Unii Wolności i jej korowskich liderĂłw z masonerią. Pokazywałem zbieĹźność (wręcz identyczność programu UW i Wielkiej Narodowej LoĹźy Polski).Nazwisko Geremka pojawiało się jednak w moich rozwaĹźaniach rzadko. Tutaj było najmniej konkretnych tropĂłw. W jednej z książek napisałem referując materiał prof. Macieja Giertycha z „Rycerza Niepokalanej”: „W Polsce Kluby Rotańańskie zostały reaktywowane w 1989 r. z inicjatywy doc. Marka Średniawy. Pierwsze posiedzenie Klubu Rotariańskiego w Polsce odbyło się 27. 11. 89 r. na Zamku KrĂłlewskim w Warszawie. Polska prasa zwrĂłciła uwagę, Ĺźe na uroczystość tę przybyli, między innymi: Aleksander Gieysztor, Bronisław Geremek i Zofia Kuratowska. Pierwszym aktem polskiego Klubu Rotariańskiego było przyznanie Tadeuszowi Mazowieckiemu największej nagrody rotariańskiej – Nagrody im. Paula Harrisa (Mazowiecki przyjął tę nagrodę, choć nie osobiście - był wtedy w Moskwie)”. Ukazują masońskie ideowe i organizacyjne zaplecze Fundacji Batorego pisałem: „Ciekawe są teĹź jej powiązania, ktĂłre opisał na łamach „Naszej Polski” (nr 45/99) Andrzej Echolette. Wskazał on mianowicie na jej związki z Instytutem Spraw Publicznych, ktĂłrego członkami Rady Programowej lub Kolegium są między innymi Włodzimierz Cimoszewicz, Bronisław Geremek (rĂłwnieĹź członek Rady Fundacji Batorego), Tadeusz Mazowiecki, Anna Radziwiłł (rĂłwnieĹź członek Rady Fundacji Batorego), Janusz Reykowski, bp Tadeusz Pieronek, Wiesław Walendziak, Michał Boni, Jan Rokita”.
   Geremek jest ceniony w Unii Europejskiej, w NATO, w wielu światowych i globalistycznych instytucjach. Prezydent Francji Jacques Mitterrand, nota bene jak dziś juĹź wiadomo masoński Wielki Mistrz, przyjmował Geremka, nawet w czasach, gdy był on tylko posłem, w taki sposĂłb jakby był przynajmniej prezydentem jakiegoś mocarstwa. Geremek był, w swoim czasie, powaĹźnym kandydatek na sekretarza NATO. Następnie był powaĹźnym kandydatem na przewodniczącego Parlamentu Europejskiego.
   Ostatni materiał jego autorstwa jaki znajdujemy na jego poselskiej stronie internetowej to artykuł pt. „Musimy zrobić wszystko, by przywrĂłcić Polsce blask” opublikowany w „Ĺťyciu Warszawy” w dniu 5 lipca 2006 r. Pisze w nim, między innymi: „A teraz ten niezwykle pozytywny wizerunek Polski dramatycznie słabnie, czego efektem jest przyjęta przez Parlament Europejski rezolucja, ktĂłra wymienia nasz kraj jako ten, w ktĂłrym nastąpił wzrost nietolerancji powodowanej rasizmem, ksenofobią, antysemityzmem i homofobią. Sama rezolucja jest faktem, ktĂłry przyjmuję z bĂłlem i przykrością. Parlament Europejski miał jednak prawo wypowiedzieć się w tak negatywny sposĂłb o wystąpieniach przedstawicieli władz publicznych Polski, ktĂłre są głęboko sprzeczne zarĂłwno ze standardami europejskiej kultury politycznej, jak i z polską tradycją tolerancji. Z najwyĹźszym niepokojem obserwuję wypowiedzi przedstawicieli jednego z ugrupowań koalicyjnych wywodzących się ze środowiska radykalnie nacjonalistycznej i ksenofobicznej struktury młodzieĹźowej i to są wystąpienia, ktĂłre psują wizerunek Polski. Na to nie moĹźna odpowiedzieć, Ĺźe to jest nieprawda. To są fakty. (…) To tak jakby w dzisiejszym świecie współczesnym nagle przyszedł ktoś i stwierdził, Ĺźe kanibalizm jest przyzwoitym zajęciem, bardzo ciekawym i dlaczegóş by go nie uprawiać. Jest to sprzeczne z tym, co w tej kulturze funkcjonuje jako rzecz oczywista. W kulturze europejskiej jednym ze standardĂłw demokracji stało się poszanowanie mniejszości i w tym takĹźe mniejszości seksualnej”.
   Wykorzystując ten fakt, Ĺźe zginął człowiek, Ĺźe w naszej kulturze o zmarłych, szczegĂłlnie bezpośrednio po ich śmierci, nie mĂłwi się Ĺşle polskojęzyczne media zrobiły wielki ideologiczny Ĺźerujący na ludzkich emocjach show, ktĂłrego celem było zafałszowanie najnowszej historii Polski, przekonanie społeczeństwa, Ĺźe wartości Oświecenia, rewolucji francuskiej, masonerii to wartości uniwersalne, Ĺźe wszystkie znaczące zmiany, ktĂłre zaszły po 1989 r. były wielce pozytywne dla Polski.
   A nam cóş pozostaje? Modlitwa za zmarłych i codzienna wytężona praca nad tym, by manipulacja i kłamstwo nie wydawały swoich owocĂłw w polskim społeczeństwie.
   
   Stanisław Krajski
   28 lipca 2008
   
   
   

WIELKIE DZIEKUJĘ