Pierwsze i najzaszczytniejsze miejsce wśrĂłd naszych prorokĂłw narodowych zajmuje bezsprzecznie św. Andrzej Bobola. Urodzony w 1592 r. w wojewĂłdztwie sandomierskim, wstąpił w 1613 r. do zakonu OjcĂłw JezuitĂłw po czym wyświęcony na kapłana sprawował z gĂłrą 30 lat swĂłj zaszczytny urząd kapłańsko-kaznodziejski zwłaszcza w pozyskiwaniu innowiercĂłw — schizmatykĂłw do kościoła katolickiego. Wreszcie dnia 16 maja 1657 r. został w okrutny sposĂłb zamordowany przez kozakĂłw w Janowie Poleskim.
   
   Od tego czasu blisko trzy wieki przeszły, aĹź nareszcie dnia 17 kwietnia 1938 r. zostaje policzony w poczet Świętych i ogłoszony patronem polski.
   
   Sława zaś św. Andrzeja Boboli dlatego tak szybko rozeszła się po całym świecie, gdyĹź on przepowiedział nie tylko swoją kanonizację i chwałę jaką kiedyś będzie otrzymywał w Polsce, ale przede wszystkim przepowiedział zmartwychwstanie i odrodzenie nowej Polski.
   
   Działo się to w roku 1819 w Wilnie a więc juĹź 150 lat po jego męczeńskiej śmierci.
   
   O. Alojzy Korzeniewski, dominikanin, siedział w maleńkiej swej celce wileńskiego klasztoru rozwaĹźając ze łzami w oczach smutną dolę swej nieszczęśliwej ojczyzny, kończąc ostatni dziesiątek tajemnic bolesnej cząstki róşańca św. Skończywszy swą modlitwę w ktĂłrej jedynie szukał ukojenia w swych cierpieniach duchowych, wstał, — otworzył wąskie okienko swej ubogiej celki i wzniĂłsłszy swe łzawe oczy do nieba, takimi słowy zwrĂłcił się do błogosławionego Andrzeja Boboli, do ktĂłrego Ĺźywił szczegĂłlne naboĹźeństwo:
   
   Męczenniku z Janowa! wszakĹźe juĹź tyle razy przepowiedziałeś nam bliskie zmartwychwstanie ojczyzny naszej. CzyĹźby jeszcze nie był nadszedł czas, by niebo wysłuchało modły Twoje i przepowiednie Twe się ziściły?
   
   Wiesz lepiej ode mnie, z jaką nienawiścią schizmatycy przesiadują naszą św. wiarę i jak starają się kraj nasz kochany. Ojczyznę twoją do schizmy popchnąć. Ach, św. Męczenniku... Patronie nasz, czy nie dosyć tej chłosty, tegoĹź upalenia? Wyjednaj dla biednych PolakĂłw litość u miłosiernego Boga. Niech Polska stanie się znowu jednym krĂłlestwem prawowiernym i Bogu podległym.
   
   I utrapiony dominikanin westchnął, zamyślił się, zamknął okno i złoĹźył do spoczynku, by zapomnieć o twardej rzeczywistości. W tym nagle, w maleńkiej samotnej celi zakonnika zajaśniało dziwne światło i jakaś wspaniała postać stanęła w jej środku.
   
   Otóş jestem. Ojcze Korzeniewski! Jestem ten, ktĂłrego przyczyny wzywałeś.
   
   OtwĂłrz okno jeszcze raz i popatrz i zobaczysz rzeczy, ktĂłre nigdy dotąd nie widziałeś.
   
   Choć przeraĹźony ale posłuszny dominikanin spełnia wolę błog. Andrzeja Boboli. Drżącą od lęku i wzruszenia dłonią otwiera okno i jakieĹź było jego zdziwienie. Znikł ogrĂłd klasztorny, znikł mur go otaczający a miejsce jego zajęła rozległa rĂłwnina, przecudny krajobraz.
   
   Płaszczyzna ktĂłra się przed tobą roztacza, mĂłwił dalej niebieski posłaniec — to ziemia Pińska, ta sama, na ..ktĂłrej ..BĂłg ..mi ..pozwolił ..krew ..przelać ..za ..miłość Chrystusa. Lecz przyjrzyj się bliĹźej a dowiesz się o tym coś tak bardzo pragnął widzieć.
   
   I wyjrzał Ojciec Korzeniewski po raz drugi przez okienko swej celki i w tej chwili cała rĂłwnina była zaludniona. Toczyła się tam krwawa, zaciekła bitwa. Nieprzeliczone szeregi Moskali, NiemcĂłw, FrancuzĂłw, AnglikĂłw i innych narodowości uderzyły na siebie wzajemnie. Niebo płonęło od poĹźarnej łuny. Surowy nieznośny cuch krwi przyprawiał o mdłości przeraĹźonego widza.
   
   Dominikanin odwrĂłcił wzrok ze wstrętem i zgrozą.
   
   Wtedy Męczennik Towarzystwa Jezusowego stał niewzruszony w pośrodku celi i łagodnym a przekonywującym tonem objaśniał to widzenie:
   
   Kiedy ludzkość doczeka się takiej wojny — tu wskazał na pole bitwy — to za przywrĂłceniem pokoju nastąpi wskrzeszenię Polski a ja (Andrzej B obola) uznany zostanę głównym jej patronem.
   
   Ksiądz Korzeniewski, zaledwie mĂłgł oczom i uszom swym wierzyć, co widział i słyszał. Unosząc się niebiańską radością nad tym wszystkim, prosił św. Andrzeja o jakiś znak ziemskiej pewności, Ĺźe to nie sen, nie złudzenie ale rzeczywistość.
   
   Na to odpowiedział św. Andrzej:
   
   Ja ci to mĂłwię, ja Andrzej, o prawdzie tego cię zapewniam. Widzenie twoje jest rzeczywiste i nie zawodne a wszystko to się spełni, co do joty. Więc juĹź bez troski udaj się na spoczynek. Ĺťeby ci jednak i znak upragniony zostawić, Ĺźeś istotnie widział i słyszał to wszystko, zostawiam ci ślad dłoni mojej na tym stole.
   
   To mĂłwiąc, połoĹźył rękę na stole dominikanina i zniknął.
   
   Ochłonąwszy z pierwszego wraĹźenia jakie na nim zrobiło ukazanie się św. męczennika, ks. Korzeniewski zbliĹźył się do stołu i zobaczył wyraĹşny odcisk świętej dłoni na stole. Następnego zaś dnia zawołał wszystkich ojcĂłw i braci klasztoru, ktĂłrzy widzieli i poświadczyli znamię zostawione przez św. Andrzeja Bobolę.
   
   Jedno proroctwo św. Andrzeja się juĹź spełniło, gdy dwa lata temu został Świętym ogłoszony i uznany za patrona całej Polski. Nie wiadomo tylko czy proroctwa te odnoszą się do poprzedniej wolnej Polski czy teĹź do przyszłej, ktĂłrej odrodzenia i zmartwychwstania znowu oczekujemy. JeĹźeli jednak Polska miała zmartwychwstać to nie po to, by znowu zginąć. A więc moĹźemy z całą pewnością wierzyć i ufać, Ĺźe Polska za wstawiennictwem św. Andrzeja, patrona swego, powstanie znowu do Ĺźycia, by juĹź więcej nie zginąć. Wszak św. Andrzej Bobola i nadal będzie się wstawiał za nami do Boga, Ojca naszego.
   
   
   http://taw1.republika.pl/niebianski.html