W tle kolejnych informacji o stale rosnących szansach Jerzego Buzka przemknęły niusy, Ĺźe Irlandia w powtĂłrnym referendum przyjmie traktat lizboński.
   
   “Daliśmy Irlandczykom wszystko, czego chcieli” – oznajmił otwarcie jeden z najwyĹźszych rangą eurokratĂłw. Konkretnie, jak wynika z agencyjnych depesz, do zmiany zdania mają przekonać IrlandczykĂłw między innymi gwarancje, Ĺźe Unia nie będzie im po przyjęciu traktatu nic narzucać w takich kwestiach jak aborcja czy zrĂłwnanie w prawie cywilnym homoseksualnego konkubinatu z małżeństwem.
   
   W porĂłwnaniu z tym, co Polacy stale słyszą na temat Unii od swoich elit, są to zdumiewające wieści, i to z dwĂłch powodĂłw. Po pierwsze, przeczą dogmatowi, iĹź Unia wynagradza za posłuszeństwo i aby wzmocnić naszą pozycję, naleĹźy grzecznie słuchać i cieszyć się, gdy w nagrodę pogłaszczą kogoś z naszych po główce.
   
   Przeciwnie, jest jak w balladzie Mistrza Młynarskiego o dwĂłch koniach, posłusznym i nieposłusznym: “kto się stawia, ten ma z tego mimo wszystko jakiś zysk”. Irlandczycy dostali moĹźe nie wszystko, ale coś – grzecznym nic dawać nie trzeba. Bo i tak są grzeczni.
   
   Po drugie, większe zdumienie wywołuje fakt, iĹź Irlandia ma uzyskać gwarancję nieingerowania przez Unię w sprawy, w ktĂłre, jak nas się stale poucza, Unia jakoby wcale nie ingeruje.
   
   Na kaĹźdym kroku rodzimi liderzy euroentuzjazmu perswadują nam niczym uczniakom, z irytacją, a czasem szyderstwem, by PolakĂłw nie straszyć, Ĺźe Bruksela nam narzuci cokolwiek w kwestii aborcji, praw kobiet, perwersĂłw i innych “mniejszości”.
   
   Ile razy słyszeliśmy, Ĺźe to jakaś fobia, bzdura, śmieszne obawy… Coś tu się nie trzyma kupy, ktoś oszukuje, aĹź się kurzy, i sądzę, Ĺźe to nie ci z Brukseli. MoĹźe naleĹźałoby pomyśleć o uzyskaniu podobnych gwarancji rĂłwnieĹź dla Polski?