Pragnę się podzielić z Wami historyjką opowiedzianą mi przez mojego kolegę, który urodził się Polakiem w rodzinie Polskiej, ale zamieszkałej Na wschodzie /przed wojną te ziemię należały do Polski/.
   Otóş jako młody człowiek został wzięty do wojska, a Ĺźe wybuchła wlaśnie wojna w Afganistanie, szybko się tam znalazł razem z mlodymi Ĺźołnierzami tak jak on.
   W kompani był takĹźe młody Ukrainiec.Czas słuĹźby dobiegł końca, wszyscy się rozjechali do domĂłw wymieniwszy się adresami domowymi.
   Radość była wielka, gdy pewnego dnia otrzymał zaproszenie na ślub ich kolegi spod Lwowa.
   Było to zaraz po powrocie z wojny.
   Z kolegą z kompani wybrali się oczywiście na ślub dla szpanu w mundurach radzieckich.
   Po sporej ilości alkocholu, po wysłuchanych śpiewach ukraińskich dwaj przyjaciele z wojska
   /teraz Białoruś/ odśpiewali w języku rosyjskim pieśń rosyjską, ktĂłrą często wykonywali na wojnie.
   I wiecie co się stało?
   Dostali takie wpie... Ĺźe ledwo z Ĺźyciem uszli.Jeden z nich leczył się w szpitalu koło tygodnia.
   Oto co znaczy nacjonalistyczna postawa bez tolerancji i zrozumienia.
   A przecieĹź to było tyle lat po wojnie!
   Szkoda. Piękny kraj z pracowitym narodem ale z największymi nacjonalistycznymi ambicjami w europie.