Bojaźń BoĹźa jest błogosławiona. Kiedy MojĹźesz chciał zobaczyć Boga, usłyszał, Ĺźe kaĹźdy, kto ujrzy Jego oblicze, musi umrzeć. Jezus jako Zmartwychwstały mĂłwi do Marii Magdaleny: „Nie dotykaj Mnie”. Rzeczywistość BoĹźa jest tak róşna od ludzkiej, Ĺźe człowiek po grzechu pierworodnym i w obecnej mizernej kondycji moralnej nie potrafi jej pojąć ani zaufać. I ona powinna wzbudzać to, co religioznawcy nazywają „misterium tremendum” — tajemnicą budzącą bojaźń.
   
   Proponuję jednak zbudować paralelę. Powstanie naszego świata było wydarzeniem strasznym, w jakiejś mierze mogą go doświadczać astronomowie obserwujący wybuch supernowej. Jaki był początek, taki powinien być koniec. Z drugiej strony pamiętajmy, Ĺźe Apokalipsa jest opisem czegoś, co moĹźe się zdarzyć. Ale na ile to będzie przeraĹźające, zaleĹźy od kondycji ludzkości. Chrześcijanie chcieliby czasem umyć ręce jak Piłat i zostawić wszystkie sprawy Bogu. A On powiedział: „Czyńcie sobie ziemię poddaną” — więc w nasze ręce oddał los tej planety. Od nas zaleĹźy poziom zniszczenia środowiska i to, czy wydarzy się katastrofa nuklearna. To człowiek jest winny upadkowi moralności, więc nie zrzucajmy odpowiedzialności za nasz strach na Boga. I wspomnijmy słowa Jezusa, Ĺźe daty końca dziejĂłw nie zna nawet Syn Człowieczy, a tylko Ojciec. Nie pytajcie.