IZABELA BRODACKA-FALZMANN - Mundus vult decipi, ergo decipiatur. - Rosjanie zachęceni wynurzeniami Edmunda Klicha chętnie przypisują odpowiedzialność za katastrofę w Smoleńsku pilotom. Co więcej-snują przypuszczenia, Ĺźe generał Andrzej Błasik, zniecierpliwiony nieporadnym „powoĹźeniem” samolotem przez swoich podwładnych, sam zasiadł za jego sterami. To bardzo wschodnie w atmosferze. KaĹźdy związany z kresami człowiek, wśrĂłd „ opowieści dziwnej treści”, czyli nieweryfikowalnych rodzinnych mitĂłw, na pewno słyszał następującą historyjkę: konie ponoszą, kuczer nie daje sobie z nimi rady, zniecierpliwiony barin ( wujek, ojciec, brat narratora)wyrywa mu lejce i brawurowo opanowuje znarowione bestie. Tyle, Ĺźe hipoteza przejęcia sterĂłw przez generała nie jest bynajmniej niegroĹşnym rodzinnym mitem. Jest to działanie przeciw Polsce poprzez celowe powiększanie szumu informacyjnego. Szum informacyjny mimowolnie zdominował rĂłwnieĹź niezaleĹźne media i portale. Nic w tym dziwnego, bo nikt z polskich władz nie ma zamiaru rzetelnie odpowiedzieć, nawet na najprostsze pytania. Dlaczego w Polsce dopiero po trzech tygodniach od katastrofy w Smoleńsku „zauwaĹźono”, Ĺźe teren katastrofy był zupełnie niestrzeĹźony?. PrzecieĹź widać to było w kaĹźdym materiale z miejsca wypadku. Okazuje się, Ĺźe nadal jest praktycznie otwarty. W kaĹźdym kraju policja nie dopuszcza gapiĂłw nawet na miejsce zwykłego wypadku drogowego, aby nie zadeptali śladĂłw. To, Ĺźeby gapie mogli swobodnie poruszać się po terenie katastrofy lotniczej zanim zakończono czynności śledcze, co więcej, Ĺźeby pozwolono im zbierać i wynosić róşne „pamiątki” wydaje się czymś niewyobraĹźalnym –szczegĂłlnie w Rosji. Chyba, Ĺźe ślady miały z załoĹźenia być zadeptane.
   Słyszałam wypowiedzi tłumaczące ten fakt niskim stanem cywilizacyjnym Rosji i charakterystycznym dla tego kraju nieładem. W podobnym tonie wypowiedział się Władimir Bukowski w rozmowie z Antonim Zambrowskim ( GP z 19 maja). To samooszukiwanie się, wynikłe z faktu, Ĺźe Bukowski wolałby nie dowiedzieć się, Ĺźe jego rodacy mieli coś wspĂłlnego z katastrofą. Jako dziecko wielokrotnie słyszałam opowieści o tym, Ĺźe sowieci zajmujący dwory i pałace mieli karabiny na konopnych sznurkach, maszerowali boso, myli twarze w bidetach, a Ĺźony sowieckich oficerĂłw paradowały w teatrze w Brześciu w zrabowanych nocnych koszulach, ktĂłre brały za suknie balowe. Te opowieści były, jak sądzę, formą rozbrojenia lęku przed przeciwnikiem, oraz pocieszenia po utraconej wolności i zrabowanych przez sowietĂłw kresowych majątkach. Jednak świadomość, Ĺźe tak prymitywna armia tak łatwo z nami zwyciężyła zamiast pocieszać powinna przygnębiać nas tym bardziej. Radiolatarnie na kiju i rozpadające się baraki na lotnisku teĹź nie powinny nas rozbrajać. JeĹźeli trzeba potrafią być rĂłwnie groĹşne i skuteczne jak ci bosi sowieccy Ĺźołnierze. Jak wytłumaczyć fakt, Ĺźe po smoleńskiej katastrofie nie drgnęły róşne wskaĹşniki ekonomiczne, będące miarą zaufania do stabilności kraju i jego gospodarki natomiast zamieszki w Grecji natychmiast zaowocowały spadkami na giełdzie i spadkiem wartości złotĂłwki? Czy do wyobraĹźenia jest sytuacja, Ĺźe ginie prezydent innego demokratycznego kraju, na przykład Francji, jego generalicja oraz elita jego opozycji, a giełdy zupełnie na to nie reagują? Myślę, Ĺźe to raczej miara niskiej oceny naszej demokracji niĹź wysokiej oceny stabilizacji politycznej kraju. Giełdy dobrze „wiedzą”, Ĺźe przy obowiązującej ordynacji wyborczej, odbywające się, co cztery lata w naszym kraju wybory są tylko rodzajem rytualnego poparcia dla klasy politycznej. W obrębie tej klasy politycznej odbywają się róşne transfery i przesiadki, partie wymieniają się nie tylko ludĹşmi, lecz i programami, natomiast realną władzę sprawują róşne struktury nieformalne, ktĂłrych katastrofa jak widać nie uszczupliła. Inne interpretacje, ktĂłre przychodzą mi do głowy są tak dalece spiskowe, Ĺźe nie nadają się do druku. Dlatego bardzo bym chciała, Ĺźeby jakiś specjalista uspokoił mnie wyjaśniając sensownie ten fenomen. Jeszcze jedna uwaga. Doceniam szlachetne odruchy Rosjan po katastrofie, lecz ich nie przeceniam. Większość EuropejczykĂłw zupełnie nie rozumie mentalności ludzi wschodu- dobrodusznych, Ĺźyczliwych, sentymentalnych, chętnych do bezinteresownej pomocy, lecz rĂłwnieĹź niezwykle labilnych emocjonalnie i skłonnych do największych okrucieństw. To przecieĹź domownicy podjudzani przez ich poczciwe Ĺźony, mordowali piłami swych chlebodawcĂłw w kresowych dworach. Najlepiej tę labilność oddaje jedno z opowiadań Babla. Podczas 40 stopniowych mrozĂłw krasnoarmiejcy litując się nad kobieciną z dzieckiem na ręku, wpuszczają ją na jakiejś stacji do tiepłuszki. Dają maluchowi do possania cukier odłupany od wielkiej głowy i grają dla niego na harmoszce. Nagle nie wiadomo, dlaczego, ich nastrĂłj się zmienia. Gwałcą kobietę i wyrzucają wraz z dzieckiem z pędzącego pociągu w śnieg. Czy Babel chciał obrazić swoich rodakĂłw tak ich opisując? Na pewno nie. Czy Dostojewski opisując demony czające się w rosyjskiej duszy uprawiał w stosunku do własnych rodakĂłw mowę nienawiści?. TeĹź chyba nie. Bardzo lubię literaturę rosyjską. Oniegina umiem na pamięć. Znam wielu Rosjan i z niektĂłrymi się przyjaĹşnię. Zawsze im jednak mĂłwię, Ĺźe mogę ich wszystkich kochać dopĂłki ich liczba nie przekroczy pięciu. Dobrze to rozumieją, nie doszukują się we mnie rusofobii i wcale się nie obraĹźają. Najczęściej obraĹźają się za to w ich imieniu Polacy będący świadkami podobnej rozmowy. Bo myślą Ĺźyczeniowo i pozwolili nałoĹźyć sobie kaganiec politycznej poprawności. Współczesny świat zamiast prawdy woli lukrowane laurki. Świat chce być oszukiwany, niechaj, więc będzie.