Ewa Jasiewicz: W Palestynie solidarność społeczna nadal istnieje
   
   
   Wywiad z Ewą Jasiewicz, działaczką ruchu wolnościowego i międzynarodowej solidarności z Palestyną, ktĂłra znajdowała się na jednym ze statkĂłw z pomocą humanitarną zaatakowanych 31 maja przez izraelskich komandosĂłw. Ewa Jasiewicz w maju 2009 r. gościła rĂłwnieĹź na Rozbracie, opowiadała wĂłwczas o masakrze, jakiej dokonały wojska izraelskie podczas operacji Płynny Ołów. Ewa Jasiewicz była jej naocznym świadkiem, przebywała wĂłwczas na terytoriach okupowanych w ramach akcji Międzynarodowego Ruchu Solidarności. Rozmawiał Andrzej Kliś
   
   Minął juĹź ponad rok od izraelskiej operacji Płynny Ołów a świat jakby zapomniał o tym, co wydarzyło się na przełomie lat 2008/2009 w Strefie Gazy. Głośno za to mĂłwi się o jakichś śmiesznych odszkodowaniach, płaconych przez Izrael oraz aferze z bronią fosforową, w ktĂłrej jak wiadomo, jeśli ktoś poniesie za to odpowiedzialność, to z pewnością jakaś płotka. Izrael prĂłbuje więc się wybielać, robić pozytywny PR. Płynny Ołów nie był jednak pierwszą krwawą operacją militarną Izraela. Czy było coś szczegĂłlnego w tej operacji? Coś co ją wyróşniało spośrĂłd wielu wcześniejszych? Widziałaś ją od środka…
   
   Poprzednie ataki izraelskie na Strefę Gazy były rĂłwnieĹź tak intensywne. Wcześniejsza akcja, Letnie Deszcze (2006 r.), była bardzo podobna do Płynnego Ołowiu. Zniszczono wtedy w duĹźym stopniu infrastrukturę strefy: jedyną czynną elektrownię, wodociągi, pola uprawne, duĹźo drzew. Było rĂłwnieĹź bardzo duĹźo ofiar, około 256 PalestyńczykĂłw, w tym około potowa z nich to cywile. Jednak poprzednie ataki nie były aĹź tak długie i nieustanne, nie uĹźywano w nich np. białego fosforu i nie zginęło w nich aĹź tyle osĂłb. Wcześniejsze ataki ograniczyły się przewaĹźnie do tygodnia. Trzeba jednak pamiętać o tym, Ĺźe ich skutki były odczuwalne przez cywilĂłw przez cały czas, aĹź do Płynnego Ołowiu. W czasie tej akcji militarnej zniszczono szpitale i magazyny z lekami, atakowano rĂłwnieĹź karetki pogotowia, zniszczono ich w sumie ponad 30. Atakowano teĹź inne obiekty cywilne, takie jak choćby szkoły. Zniszczenia były duĹźe, duĹźo większe niĹź po poprzednich operacjach. Niszczono wszystko – od szpitali, szkół, uniwersytetĂłw, po domy cywilĂłw i gospodarstwa rolnicze. W sumie w czasie tej operacji zginęło 1417 osĂłb, w tym prawie 400 dzieci. Palestinian Centre for Human Rights twierdzi, Ĺźe 80% ofiar to byli cywile.
   
   Myślę, Ĺźe Strefę Gazy moĹźna juĹź śmiało nazwać gettem w dosłownym tego słowa znaczeniu. Z jednej strony izraelska strefa buforowa, zabierająca coraz więcej palestyńskich terenĂłw, z drugiej coraz szczelniejsza granica z Egiptem i budowa nowego muru na tej granicy. Jak więc wygląda codzienne Ĺźycie w getcie? Czy poza taką Ĺźmudną „walką o przetrwanie” moĹźna mĂłwić jeszcze o międzyludzkiej solidarności i pomocy wzajemnej pośrĂłd mieszkańcĂłw Gazy?
   
   Solidarność między zwykłymi ludĹşmi jak najbardziej nadal istnieje. Istnieje podział między Fatah a Hamas ale nawet w tych grupach są ludzie, ktĂłry nadal są solidarni wewnątrz społeczeństwa. Znam rodzinę, gdzie kaĹźdy syn jest działaczem innej organizacji, Fatah, Hamas, Jihad… Solidarność społeczna jednak funkcjonuje i nie została złamana. Tym niemniej plany izraelskie pod nazwą „ekonomiczny pokĂłj”, są bardzo niebezpieczne dla Zachodniego Brzegu, gdzie zamiast bomb prĂłbuje rozbijać się społeczeństwo za pomocą przymusu ekonomicznego – jakim są miejsca pracy. W Gazie Izrael prĂłbuje podzielić społeczeństwo przy pomocy bomb, na Zachodnim Brzegu zaś przez rzekomą pomoc dla gospodarki. Ale plan „ekonomicznego pokoju”, ktĂłremu tak bardzo kibicuje Netanyahu jak i np. teĹź Tony Blair, to ekonomiczna pacyfikacja a nie pokĂłj, bo prawdziwy pokĂłj musi być budowany na zasadzie sprawiedliwości. Izrael chce stworzyć strefy wolnego handlu, w ktĂłrych poprzez nacisk ekonomiczny moĹźna będzie zniszczyć solidarność PalestyńczykĂłw. Tak, by ludzie nie mieli juĹź czasu na wojowanie, a tylko na pracę. Jest to prĂłba przekupywania ludzi, oferuje się im w tej chwili np. darmowy lub tani dostęp do elektryczności, rĂłwnocześnie niszcząc infrastrukturę w Strefie Gazy.
   
   Odnoszę wraĹźenie, Ĺźe Izraelowi bardzo na rękę jest ekonomiczna blokada Strefy Gazy. Blokując pomoc humanitarną z zagranicy jednocześnie pozbywają się nadwyĹźek własnej Ĺźywności, grając przy tym „dobrego wujka”, niosącego pomoc biednym Palestyńczykom. Wiadomo, Ĺźe taka pomoc jest potrzebna, jednocześnie uzaleĹźnianie mieszkańcĂłw Gazy od pomocy z zewnątrz doprowadza do tego, iĹź ludzie ci popadają w swego rodzaju apatię, czekając tylko na pomoc od innych. Czy istnieją w Strefie Gazy jakieś programy społeczne, aktywizujące społeczność do własnej czy wspĂłlnotowej inicjatywy. By mogli w przyszłości sami sobie radzić i decydować o swoim Ĺźyciu?
   
   Społeczeństwo palestyńskie jest bardzo uspołecznione. Bojkot Izraela (nie chodzi tylko o bojkot produktĂłw, ale teĹź bojkot kulturowy i akademicki, wycofywanie inwestycji i sankcje) podpisało i popiera juĹź ponad 180 palestyńskich organizacji pozarządowych a one zawsze były bardzo silne i miały poparcie w społeczeństwie. Działają tam rĂłwnieĹź związki zawodowe, reprezentujące teĹź bezrobotnych. Palestyńczycy są bardziej uspołecznieni niĹź np. społeczeństwo polskie. Jest takie powiedzenie: „Z jakiego domu pochodzisz, z jakiej rodziny?” I to ma znaczenie dla ludzi, bo odpowiadając na to pytanie ludzie mogą się rozpoznawać, z jakiego klanu pochodzisz, z jakiej dzielnicy jesteś. MoĹźna powiedzieć, Ĺźe społeczeństwo palestyńskie w Palestynie to jedna wielka rodzina. W Polsce tego nie zobaczymy. I to jest klucz do zrozumienia tamtego społeczeństwa, ono jest jak jedna duĹźa rodzina. Izrael prĂłbuje złamać te więzy rodzinne i robi to w sposĂłb otwarty właśnie w Gazie.
   
   Chciałam jeszcze dodać, Ĺźe międzynarodowe organizacje pozarządowe, ktĂłre nie mają jasnego stanowiska w sprawie zbrodni wojennych Izraela i nic nie robią, by przełamać blokadę Izraela, bo moim zdaniem powinny kupować statki i prĂłbować bezpośrednio złamać tą blokadę, i te organizacje pozarządowe zachowują się jak koleĹźanki codziennie bitej przez męża kobiety. Izrael tu jest mężem, Palestyna Ĺźoną, a społeczność międzynarodowa to te koleĹźanki. Społeczność międzynarodowa nie chce, by owa Ĺźona – Palestyna – została wyrzucona z domu, martwi się o nią, ale nic nie robi. Co powinno zrobić społeczeństwo międzynarodowe? Powinno skutecznie powstrzymać męża, zneutralizować go, bo w pewnym momencie mąż jednak zabije Ĺźonę. Tymczasem owe bierne i „neutralne” organizacje pozarządowe boją się, Ĺźe nie będą miały dostępu do Zachodniego Brzegu, Ĺźe nie będą mogły realizować swoich projektĂłw i zostanąodcięte od grantĂłw.
   
   Przeciwko budowie Muru Apartheidu w Zachodnim Brzegu zaangaĹźowanych jest wielu Ĺźydowskich działaczy społecznych. Mamy choćby AnarchistĂłw Przeciwko Murowi, ktĂłrzy są bardzo aktywni. Natomiast ludzie spoza Bliskiego Wschodu niewiele wiedzą na temat solidarności ze strony IzraelczykĂłw wobec Strefy Gazy. CzyĹźby takowa nie istniała w ogĂłle?
   
   Jest bardzo duĹźo organizacji, ktĂłre przełamują ideologię syjonizmu. Anarchiści Przeciwko Murowi to organizacja zazwyczaj młodych ludzi, ktĂłra słusznie i logicznie niszczy Mur Apartheidu, ktĂłry Izrael zbudował. Robią to wspĂłlnie z Palestyńczykami. Nie boją się rzucać kamieniami w Ĺźołnierzy, ale czasem odnosząz tego powodu rany. Co tydzień organizują demonstracje i prĂłbują jak najbliĹźej zbliĹźyć się do palestyńskiego społeczeństwa. Oczywiście państwo izraelskie nie stosuje wobec nich takich represji, jak wobec PalestyńczykĂłw.
   
   Jest teĹź organizacja Alternative Information Center. Działają w niej zarĂłwno Izraelczycy jak i Palestyńczycy. Zajmują się prowadzeniem dochodzeń i śledztw w sprawach zbrodni Izraela. Ale krytykują rĂłwnieĹź politykę ekonomiczną Izraela. WspĂłlnota międzynarodowa bardzo popiera Izrael, bo z własnych środkĂłw odbudowuje to, co Izrael zniszczył w czasie swych operacji. Ato okupant powinien odbudować, bo to on jest odpowiedzialny za straty. Jeśli więc wspĂłlnota międzynarodowa robi to za Izrael, to wtedy Tel-Aviv moĹźe za pieniądze przeznaczone na odbudowę budować nowe nielegalne osiedla i wydawać więcej pieniędzy na zbrojenia.
   
   Kolejną grupą jest Przełamać Milczenie. Mają bardzo dobrych prawnikĂłw, ktĂłrzy bronią w sądach tak izraelskich, jak i międzynarodowych działaczy. Jest wśrĂłd nich prawnik o nazwisku Michael Sfard, ktĂłremu udało się ruszyć mur. Reprezentował palestyńskich rolnikĂłw i doprowadził do zrobienia małego uszczerbku w murze, otaczającym ich pola uprawne. Jest to moĹźe mały kroczek, ale ma on bardzo głośną wymowę. Przełamać Milczenie dokumentują rĂłwnieĹź wypowiedzi izraelskich Ĺźołnierzy, ktĂłrzy opowiadają o zbrodniach, ktĂłrych byli świadkami, a nawet o tych, jakie sami popełnili. Zaczęli właściwie mĂłwić w miesiąc po operacji Płynny Ołów. I to jest bardzo waĹźne. Przy wcześniejszych operacjach Izraela usłyszeć moĹźna było tylko wypowiedzi Ĺźołnierzy, ktĂłrzy twierdzili, iĹź robili same dobre rzeczy. Na przykład kiedy w 2002 roku zmasakrowano Jennin, jeden z Ĺźołnierzy, ktĂłry prowadził buldoĹźer, powiedział: „Co? PrzecieĹź zrobiliśmy im boisko w środku obozu dla uchodĹşcĂłw”. A takie działania, ujawnianie prawdy, łamią autorytet wojska izraelskiego, bo tak naprawdę, jest to instytucja, ktĂłra rządzi Izraelem.
   
   Są teĹź dziennikarze Amira Hass i Gedeon Levy, jacy prĂłbują mĂłwić prawdę. Są środowiska, ktĂłre wspierają bojkot produktĂłw izraelskich wewnątrz samego Izraela. My natomiast musimy wspierać takich ludzi. Wtedy więcej będzie tych, ktĂłrzy będą mieć odwagę działać przeciwko polityce Izraela w samym sercu tego państwa. MoĹźemy im pomĂłc, np. zapraszając ich do Polski razem z Palestyńczykami, bo to jest grupa, z ktĂłrą się solidaryzujemy i ktĂłra teĹź jest pokrzywdzona, Ĺźyje pod butem Izraela. Trzeba wśrĂłd tych ludzi budzić nadzieję, bo ona istnieje! Największą nadzieją PalestyńczykĂłw jest międzynarodowa solidarność, bo Izrael będzie chyba ostatnim społeczeństwem, jakie zmieni swe stanowisko wobec Palestyny.
   
   Ale czy ta pomoc jest znacząca, daje jakieś efekty?
   
   Konkretna pomoc to jest niszczenie muru, podpalanie buldoĹźerĂłw i tak robią izraelscy działacze z ekipy Anarchiści Przeciwko Murowi. NiektĂłrzy ograniczają się do oporu przeciwko niszczeniu sadĂłw z drzewkami oliwnymi oraz niszczeniu domĂłw w Jerozolimie. Jest taka organizacji o nazwie Komitet Przeciwko Niszczeniu DomĂłw. Jeszcze przed powstaniem państwa Izrael, brytyjscy okupanci ustanowili takie prawo i dziś Izraelczycy wykorzystują je przeciwko Palestyńczykom. Zazwyczaj odbywa się to w taki sposĂłb, Ĺźe pod dom we wschodniej czy zachodniej Jerozolimie przyjeĹźdĹźa stu Ĺźołnierzy, by wysiedlić całe rodziny. Izraelscy działacze tworzą wtedy strefę buforową, rozstawiając namioty wokół domu i mieszkają w nich do czasu rozwiązania sytuacji. Ale zazwyczaj ich teĹź się wyrzuca.
   
   OprĂłcz działaczy niszczących mur najwaĹźniejsi są jednak ci, ktĂłrzy odmawiają słuĹźby wojskowej. W tej chwili jest około 2600 obdĹźektorĂłw. Są teĹź tacy, ktĂłrzy dobrowolnie wyjeĹźdĹźają z Izraela, ale Michael Sfard, prawnik ktĂłry teĹź to zrobił, zrozumiał, Ĺźe musi tam być, w środku, by działać skuteczniej. I są efekty tych działań, ale musimy je cały czas nagłaśniać, bo oni Ĺźyją i działają pod butem izraelskiego państwa, zwalczającego ich wszelkimi sposobami. PrĂłbują zamraĹźać im środki finansowe, demonizują ich i przedstawiają w jak najgorszym świetle a nawet zamykają w więzieniach.
   
   Działając na rzecz wolnej Palestyny łatwo narazić się na zarzut antysemityzmu. Antysemityzm jest więc „nową bronią” w rękach Izraela, ktĂłrą moĹźna stosować do woli. Jak wg Ciebie pro-palestyńscy aktywiści winni bronić się przed takimi atakami? Jakich uĹźywać argumentĂłw?
   
   Antysemityzm oznacza wrogość wobec ĹťydĂłw a Izrael nie jest państwem wszystkich ĹťydĂłw, nie reprezentuje wszystkich ĹťydĂłw na świecie. Reprezentuje mniejszość ĹťydĂłw. W dodatku jest państwem ufundowanym na ideologii syjonistycznej, ktĂłra jest kontestowana przez wiele środowisk Ĺźydowskich, takĹźe w samym Izraelu, ale przede wszystkim poza Izraelem, bo nie utoĹźsamiająsię oni z tym państwem. Wielu z nich się utoĹźsamia, ale większość jednak nie. Syjoniści zazwyczaj nazywają ich, tych ĹťydĂłw odrzucających państwo Izrael, „samo-nienawidzącymi się Ĺťydami” (selfhating Jews). I te oskarĹźenia to jest to samo, jakby oskarĹźać białych przeciwnikĂłw apartheidu w Południowej Afryce o rasizm i nienawiść do siebie samych. Nasze argumenty w walce o wolną Palestynę są demokratyczne i antyrasistowskie, bo jesteśmy przeciwko apartheidowi, jaki stosuje państwo Izrael. To są argumenty natury politycznej, a nie rasowej czy narodowo toĹźsamościowej.
   
   Stosunkowo niedawno wywiad z Tobą ukazał się na łamach Wysokich ObcasĂłw, dodatku do Gazety Wyborczej. Gdy rozpoczęła się druga wojna iracka, polscy anarchiści otwarcie nazwali tą gazetę Gazetą Wojenną. RĂłwnieĹź w sprawie palestyńskiej nie jest ona zbyt obiektywna. Czy nie czujesz w związku z tym pewnego dyskomfortu? Antywojenna i propalestyńska aktywistka na łamach pisma, nawołującego do wojny i izraelskiego apartheidu…
   
   MĂłj kolega z Ligi Muzułmańskiej w Gdańsku nazywa ją „haram” – to znaczy coś wstydliwego, nie-koszernego, niedopuszczalnego. Stwierdził teĹź, Ĺźe sporo muzułmanĂłw w Polsce bojkotuje tą gazetę. Mam dyskomfort z tego powodu, ale moĹźe lepiej, iĹź w taki sposĂłb się w pewnym sensie skompromitowałam, moĹźe łatwiej mi było, Ĺźe nie mieszkam w tym kraju (śmiech!). Ale poniekąd było to pewne zwycięstwo bo wiem, iĹź była potem ogromna awantura, Ĺźe jak to mogło się ukazać. Ale spowodowało to teĹź to, iĹź zarĂłwno czytelnicy Gazety, jak i dziennikarze w niej pracujący mogli na nowo spojrzeć na sytuację w Palestynie.
   
   Były naciski na tego dziennikarza?
   
   Słyszałam, Ĺźe były, tak, takĹźe na redaktorki Wysokich ObcasĂłw teĹź. Ale efekt teĹź był duĹźy. Miałam dzięki temu godzinną audycję w radiu TOK FM, gdzie mĂłwiłam bez przerwy o BDS – Bojkocie, Wycofaniu Inwestycji i Sankcjach. To miało naprawdę duĹźy zasięg, legitymizowało ostre bezpośrednie działanie w takim bardzo nie-radykalnym, konformistycznym środowisku. To jest istotne. Lobby państwa Izrael obawia się, Ĺźe takie działanie stanie się czymś normalnym. Byłam teĹź w Twoim Stylu, dzięki temu dla takich osĂłb jak np. moja mama, te działania stają się wiarygodne. Wcześniej nie były zrozumiałe. Przez przeciętnych ludzi, jak np. moje byłe nauczycielki, te działania są teraz odbierane w taki sposĂłb, Ĺźe mają sens, są dobre, pozytywne. Chodzi o to, by ludzie zrozumieli, iĹź działania są moĹźliwe i mają znaczenie. To działanie nie jest teraz dla nich dziwne. MoĹźe właśnie powinniśmy więcej takich rzeczy robić.(…)
   
   Wcześniej zajmowałaś się pomocą przy organizowaniu związkĂłw zawodowych w irackim przemyśle naftowym. MoĹźesz powiedzieć coś więcej o tych związkach. Czy nadal są aktywne w okupowanym Iraku, jak radzą sobie zarĂłwno z okupantem jak i nowymi władzami?
   
   Co jest waĹźne, to fakt, Ĺźe związki zawodowe przez ostatnie pięć lat stały się bardziej powszechne. Zaczęło się w 2003 roku, związek zawodowy, ktĂłry wtedy powstał bardzo się rozrĂłsł, powstały lokalne filie i lokalne związki w poszczegĂłlnych regionach. Razem tworzą coś na kształt konfederacji związkĂłw zawodowych. Nie mogę teraz przedstawić, jak wyglądają lokalne struktury i władze w tych poszczegĂłlnych filiach, ale związki te są nadal oddolnymi inicjatywami. To nie są związki, ktĂłre są kompromisowe i nadal są nielegalnymi organizacjami. Nie są uznawane przez irackie państwo. Są nieustannie atakowane przez Ministerstwo Ropy Naftowej. Obawiają się najbliĹźszych wyborĂłw, poniewaĹź Maleki (Nouri Al Maliki – premier iracki) na początku nie miał twardego podejścia do związkĂłw zawodowych, ale ostatni okres pokazuje, Ĺźe polityka antyzwiązkowa rządu jest coraz bardziej zdecydowana. Robotnicy zrzeszeni w tych związkach są nieustannie przesłuchiwani przez policję, wytacza się im procesy sądowe, wyrzuca z pracy. Ministerstwo Ropy Naftowej daje wolną rękę filiom kompanii naftowych, by niszczyły związki zawodowe i represjonowały ich liderĂłw. Ministerstwo naciska, by wyrzucać związkowcĂłw z biur, ktĂłre znajdują się na terenie fabryk. Dotyczy to przede wszystkim związku, jaki powstał w mieście Basra, gdzie narodził się ruch związkowy. Nie mam teraz bezpośredniego kontaktu, więc trudno mi o tym mĂłwić. MoĹźliwe, Ĺźe pozbyto się juĹź biur związkowych w Basrze, jednak przypuszczam, Ĺźe i tak ludzie będą działać i znajdą nowy lokal.
   
   MĂłwisz o represjach przeciwko związkom zawodowym ze strony rządu irackiego. Jak wygląda stosunek okupanta do tych robotniczych inicjatyw?
   
   Owszem, mieli i mają problemy ze strony okupanta, bo trzeba to otwarcie powiedzieć, Ĺźe obecny rząd iracki jest rządem marionetkowym. Pracuje po dyktando wojsk okupacyjnych. Około trzech lat temu wybuchł strajk w przemyśle naftowym. Do stłumienia buntu zostały wezwane amerykańskie helikoptery wojskowe, ktĂłre patrolowały pola ropy naftowej. Strajkujący robotnicy byli zastraszani przez wojsko okupacyjne. W tłumieniu strajku i zastraszaniu brała udział takĹźe formacja milicji irackiej, szkolonej i kontrolowanej przez amerykańskie wojsko. Obecnie Amerykanie posługują się słuĹźbami porządkowymi irackiego rządu. Nie biorą bezpośredniego udziału w represjach, w nalotach na domy czy zastraszaniu. Ograniczają się do sterowania aparatem represji irackiej policji, irackiego wojska itd. Trudno powiedzieć, gdzie okupacja się zaczyna a gdzie kończy.(…)
   
   Ruch Free Gaza – czy moĹźesz szerzej przybliĹźyć czym on jest i kim są jego działcze?
   
   Free Gaza została załoĹźona przez ludzi, działających juĹź wcześniej w Międzynarodowym Ruchu Solidarnościowym, ktĂłry powstał w 2001 roku. To jest ruch palestyńsko-izraelski. Tworzą go największe palestyńskie organizacje oraz wielu działaczy Izraelskich, takĹźe z USA. Wielu z nich to osoby wyrzucone z Palestyny. Gdy rozpoczęło się oblężenie, chcieli przełamać blokadę i dostać się do Gazy. Jedną drogą jest droga morska, wszystkie inne są niemoĹźliwe do przebicia. Jeśli uda się przełamać blokadę morską, oblężenie załamie się. Ruch Free Gaza powstał w 2007 roku. Biorą w nim udział ludzie z Libanu, Palestyny, Australii, Kanady, USA i z wielu innych krajĂłw. Nikt się nie znał na morzu, na pływaniu statkami, ale się nauczyli, znalazły się teĹź osoby, ktĂłre pomogły. To jest przykład, Ĺźe jeśli ma się idee, jakiś cel, to moĹźna go osiągnąć. Free Gazie udało się pięć razy przebić statkami do Strefy Gazy z pomocą humanitarną. Robimy to jako bezpośrednią konfrontację z Izraelem. Jest to akt polityczny. Ostatnie dwie prĂłby przebicia się zostały zahamowane przez izraelską marynarkę wojenną. Jeden z naszych statkĂłw prawie utonął, bo był bombardowany w trakcie ataku Płynny Ołów. Drugim razem, jakieś oddziały specjalne weszły na nas statek i aresztowały całą załogę. Ale płyniemy znowu. Będzie 7-10 statkĂłw, czyli cała flotylla. Chyba wszystkich nie zdołają zatrzymać. Robimy to razem z turecką organizacją Insani Yardim Vakafi, European Campaign to End the Siege, Greek Ship to Gaza Campaign, Swedish Ship to Gaza Campaign i grupami pokojowymi z Malezji. Rząd turecki bardzo się zmienił, a co za tym idzie zmieniło się takĹźe jego stanowisko wobec Izraela.
   
   Ze względu na zmianę terminu najbliĹźszej akcji, nie popłyną z nami m.in. artyści z Polski, ale chcemy by na tych statkach było więcej znanych ludzi oraz PalestyńczykĂłw. Niestety wielu PalestyńczykĂłw boi się płynąc, moĹźe boją się odwetu Izraela, boją się zatrzymania i więzienia, boją się o reakcje polskiego rządu i problemy z pracą w Polsce. Jest to waĹźne, Ĺźeby był choć symboliczny powrĂłt do domu – Al Awda. Taktyka i strategia ruchu Free Gaza – wysyłanie statkĂłw, aby przełamać blokadę Gazy od strony morza – jest droga i trochę elitarna, płynie mało osĂłb, gdyĹź mało jest statkĂłw. Wtedy wybieramy ludzi, ktĂłrzy mają wysokie stanowiska, politycy, posłowie, nobliści… mamy teĹź duĹźe wsparcia od ONZ. Więc jeśli ktoś ma 100 000 euro – moĹźe kupić statek i płynąć z nami….
   
   Czy będą na statkach Izraelczycy?
   
   Niestety nie. Nasi partnerzy z Gazy uwaĹźają, Ĺźe było by to w tej chwili bardzo trudne, gdyĹź ludzie stali się bardziej spolaryzowani względem IzraelczykĂłw i moĹźe to być niebezpieczne. To nie jest odpowiedzialny czas. Tak teĹź było z apartheidem w RPA. Biali w pewnym momencie musieli działać na innych polach, w innej dziedzinie…
   
   Dziękujemy za wywiad…
   
   Wywiad został przeprowadzony 13 lutego 2010 r. Pełna treść wywiadu opublikowana jest w najnowszym numerze kwartalnika anarchistycznego Inny Świat 2(32)/2010.
   
   Za: cia.bzzz.net/w_palestynie_solidarnosc_spoleczna_nadal_istnieje_wywiad_z_ewa_jasiewicz