SAMSON TE-RAPE-UTA
   
   Andrzej Samson (ksywa „AS”.)
   
   No nie! „Jestem ofiarą”!?! Nic nie zrozumiał, nic nie dotarło. Ĺťadnej refleksji, Ĺźadnego zainteresowania losem własnych ofiar. Ofiar bezbronnych. Nadal gada o sobie jak o epicentrum wszechświata i kuĹşni eksperymentĂłw (chyba ekskrementĂłw) naukowych. Narcystycznie, tonem człowieka, ktĂłry „wie” i nie naleĹźy z tym dyskutować. Podmiotem zawsze jest on, rzesza małych i duĹźych pacjentĂłw jest traktowana przedmiotowo, drugoplanowo i instrumentalnie. Ch.. z nimi! Ja, ja, ja! Dowodzi to prawdziwych celĂłw jego działalności. W zawodzie, ktĂłry, zdawałoby się, wymaga szczegĂłlnego oddania innym. Z definicji, z dekalogu czy jak kto woli moralnego imperatywu. Wszak właził z butami w cudze Ĺźycie, w sfery intymne. Bywał przewodnikiem i spowiednikiem.
   Niestety, wśrĂłd „elit” ma nadal wyznawcĂłw i obrońcĂłw (głównie płci odmiennej) Ale o tym potem.
   
   Ofiarą? Na sytuację, w jakiej się nasz AS znalazł, zapracował czterema łapami (i nie powiem, czym jeszcze).
   Bredzi coś o „prominentach”, „elicie”, „intelekcie”. I wiecie co? On w to naprawdę wierzy. Wierzy, Ĺźe naleĹźał do (przepraszam za wyraĹźenie) elity. Wierzy w swoje bliĹźej nieokreślone przewagi intelektualne, w wartość naukową swoich psychol’piknikĂłw, grupensesji i
   te-rapidĂłw. Wierzy, Ĺźe był kapłanem psychol’nauki i za to cierpi.
   „… bo ja jestem superwizorem krajowym i cofałem im np. licencję, bo się nie nadają do zawodu” Tak myślał (i nadal myśli) o sobie.
   „Pił, bo z alkoholizmu mĂłgłby go wyleczyć tylko ktoś tej klasy, co on. W Polsce takiego nie było.” No brawo. Takie rozumowanie. Jedyny biegły, ktĂłry mĂłgłby orzec, czy Andrzej Samson był pedofilem jest Andrzej Samson.
   
   Na jakieĹź to salony chodził? JakimĹź to elitom imponował? Telewizorni? Tej co robi wydarzenie kulturalne z tego, Ĺźe Michał Wiśniewski przefarbował się na zielono, a Doda zrobiła loda. Dupom z TV salonĂłw? Tym samym, co zamawiają portrety u Hani Bakuły a potem na rautach fundowanych z pieniędzy podatnikĂłw tokują o ich „głębi psychologicznej”. (Głębia nie pochodzi od głąba.) Ale tego nie wyczytały w pismach kobiecych. (Tych z gĂłrnej półki oczywiście.) Tym, ktĂłrym kanony poprawności politycznej wyznacza Kazia Szczuka i jakaś Jaruga? Tym, co robią make-up w ParyĹźu a lifting w zagubionych prywatnych klinikach w Alpach? Tym, co hodują białe pudle z czerwoną obróşką i noszą w torebkach czarne wibratory (teĹź z czerwoną obróşką). Oczywiście posiadają teĹź sławną „miskę szklanych kulek” To je wprowadza w krąg wtajemniczonych. A potem Ĺźebrzą o płacenie abonamentu, uderzając w patriotyczno-obywatelskie nuty. Skądś trzeba na to wszystko brać.
   Wyzwolonym, nowoczesnym kobietom, ktĂłre karmienie dzieci oddały mamką, wychowanie nianiom a problemy dorastania psychol’ogom. Co do chirurgĂłw plastycznych chodzą prywatnie, do pediatry na ubezpieczalnię. A potem zapraszały ASa (bo taki „trynd” i moda) co by uczył Polki zajmować się dziećmi. I uświadamiał, Ĺźe wychowanie jest zbyt powaĹźną sprawą, aby je pozostawić rodzicom i szkole. „Rodzice za głupi, szkoła zbyt mało przyjazna dzieciom.” Najlepiej przyprowadzić do „doświadczonego” terapeuty, „zrewanĹźować się na parapecie” i zamknąć drzwi z drugiej strony. Wszak obecność laika (ch…, Ĺźe rodzic) moĹźe zablokować „…w obrębie rozwoju ekstrawertywnego i intrawertywnego przestrzeń traumatycznych doświadczeń i zniekształca wartościowanie komplementarne”. „… doprowadzi do transgresji empatii i odpowiedzialności za autoagresję i autorelaksację wymiennie, acz nieuchronnie.” Tak to się teraz nazywa. Więc naumiane, pełne wiary w kompetencje swojego guru, złoĹźone (jak scyzoryk) „troskliwe” matki prowadzą za rączkę pociechy. AS teĹź lubił za rączkę. Nie zaglądać, bo się nie uda! Jako niezłoĹźony (pisownia nieprzypadkowa) ciemniak, mĂłwię - Tfu!
   Jak by mnie kto nazwał „elitą”, walę z grzywy bez orientu.
   
   A! Bando psychol’omądrali, terapeutĂłw wszelkiej maści, zaklinaczy i odczyniaczy XXI wieku! Nawiedzonych inĹźynierĂłw dusz. Nieślubne wnuki Freuda w linii bocznej z pogańskim ołtarzem na amerykańskich uniwersytetach. Doświadczone, dwudziestoparoletnie psychol’oĹźki (psycholoĹźki są doświadczone juĹź okresie prenatalnym) co zamiast do psychologa poszły na psychologię. Brońcie Asa, brońcie, przecieĹź to wasz grajdołek. PrzecieĹź jego wpadka demaskuje was i wasze kompetencje. Taki spojrzy ci w oczy i juĹź zna wszystkie twoje tajemnice. Duszę masz przenicowaną. A dziwnym trafem zjedli z Asem beczkę soli, robili w jednym fachu (choć podobno psycholog i leśnik – to ch… - nie rzemieślnik). Teraz twierdzą, Ĺźe skąd mogli wiedzieć. PrzecieĹź nie zaglądali mu do gabinetu (brzmi jak do alkowy). A! Mistrzowie świata, nieznanej konkurencji. „Specjaliście więcej wolno.” Co on jest, k…, namaszczony? Do innego Boga się modli? Dla dobra nauki moĹźe nawet wsadzać palec w pupę? No proszę – juĹź się dziecko nie moczy!
   Tak, tak, róşne Woydyłło, Santorskie, Eichelbergery (ten to dopiero ulubieniec pań – jak drzewiej Adam Zwierz) i pomniejsi (przepraszam – mniej medialni). Było mnie, niezłoĹźonego ciemniaka, spytać. Zawsze wiedziałem, Ĺźe to hochsztapler, cyrulik psychologii i najzwyczajniej ciemny typek. Co wybrał fach niekonkretny, Ĺźeby łatwiej mĂłc się ślizgać i zgrywać humanistę. W zawodzie bardziej politechnicznym dawno by było – noga, dupa, brama!
   Brońcie, bo a nuĹź ktoś przejrzy na oczy, zacznie węszyć. Ilu kumpli Asa po „wpadce” w popłochu wywoziło kolekcje damskich ciuszkĂłw przezornie dalej niĹź do śmietnika. Ilu z łzami w oczach czyściło dyski. Ilu tam wśrĂłd was jeszcze drobnych świntuszkĂłw, popapranych świrĂłw i powaĹźnych przestępcĂłw? Ja, ciemniak, mĂłwię – więcej niĹź konfidentĂłw wśrĂłd biskupĂłw. I podobnie jak z episkopatem wiecznie się nie da przyklepywać bąka pod kołdrą. Podobna solidarność środowiskowa. Jest, jest jeszcze paru, bardzo prominentnych i medialnych. Jeszcze się doczekają „dzikiej lustracji”.
   
   Nie ma zawodu – terapeuta. Są tylko uzurpatorzy. Więksi lub mniejsi. Częściej ci drudzy. W „wiodącej w nauce psychologii Ameryce” tysiące robią płatne, parotygodniowe kursy, po ktĂłrych otwierają „gabinety” jako psychoterapeuci. No jeszcze mała inwestycja – kozetka. Czasem wypchany, czarny kruk – sam widziałem. Kursy, jak na prawo jazdy, gorzej, na prawo jazdy kończą się egzaminem, te nie. I wio! „Masz jakiś problem?” „Chcesz o tym porozmawiać?” „Zwierz się!”
   KaĹźdemu udowodnią wszystko. Najczęściej, Ĺźe „pacjent” nic nie winien. To ONI! Klient płaci, to wymaga. MoĹźe nawet hipnozą wrĂłcić do Ĺźycia płodowego. Nie chwali się tylko „wybudzonej”, Ĺźe podczas seansu trzymał jej rękę w majtkach. IleĹź to juĹź było wpadek.
   W Kanadzie kobieta poddana hipnozie dowiedziała się, Ĺźe we wczesnym dzieciństwie wykorzystywał ją ojciec. Zerwała z nim wszelkie kontakty. Później okazało się, Ĺźe jej ojciec Ĺźył na drugiej półkuli. Poznał ją w dorosłym wieku. Panna Fengszuja po amerykańsku. Najpierw naiwnie szła na terapię jak w dym (z braku innych problemĂłw), potem dopominała się astronomicznego odszkodowania za zerwane Ĺźycie rodzinne. WnioskĂłw nikt nie wyciąga. Ĺťe to magia, tere-fere-kuku, nie zdobycze współczesnej nauki. A w Polsce, jak zwykle, kupuje się bezkrytycznie wszystkie „nowinki” z Zachodu. W momencie, w ktĂłrym „awangarda” się rakiem z tego wycofuje.
   Znam osobiście przypadek przychodni (przepraszam za słowo) terapeutycznej (tak stoi na szyldzie) fundowanej przez ZOZ, ktĂłrą zawiaduje Pani magister. Pani mgr uzbrojona w pieczątki i magiczne mgr bawi się w doktora, leczy rĂłwnieĹź zaocznie nieznane osoby na odległość (jak Kaszpirowski). Uprawia jasnowidzenie, co refunduje kasa chorych. Jej zaświadczenia honorują sądy, jakby to były ekspertyzy biegłego. Zgadnijcie, w jakiej to specjalności pani kierownik dorobiła się groĹşnie brzmiącego mgr? Mgr technologii drewna. Usuwa stresy i traumy (ach jak ja kocham to słowo) jak korniki, jak szrotĂłwka kasztanowcowiaczka. Z dumą podkreśla, Ĺźe ukończyła specjalistyczny kurs w Stanach Zjednoczonych. Nie dajcie się nabrać, taki o jakim wspominałem wyĹźej. (A taki piękny był, amerkansky…) To się dzieje w śrĂłdmieściu Warszawy.
   Psychol’terapeuci korzystając z braku regulacji prawnej, osłaniani zmową środowiskową bezkarnie szkodzą pacjentom. Robią budyń z mĂłzgĂłw. W duszach brodzą jak w błocie. Prowadzą działalność szkodliwą społecznie a często jawnie przestępczą.
   Tfu!
   
   „Obserwuję destabilizację pierwotnej harmonii somatycznej. … w świadomym kontakcie z symbolami nieświadomości, jako jednostka przeĹźywam rozdzierający proces wewnętrznej dezintegracji pozytywnej. Wyodrębnienie ego z własnej toĹźsamości fasadowo-popędowej sprawia, Ĺźe impuls mentalnego niedowładu własnej frontalnej percepcji niedoskonałości...”
   Z książki napisanej przez „doświadczonego” psychologa. (nazwisko z litości przemilczę) Napisze ci taki stek bełkotu, nowomowy i pseudofachowej paplaniny. I to daje prawo Ĺźeby posunąć się „o krok dalej” w stosunku do autystycznego dziecka.
   
   „Moje dziecko mnie nie słucha.”, „Co zrobić, gdy twoje dziecko zachowuje się dziwnie, niepokojąco, nietypowo?”, „Co zrobić by nasze dzieci miały udane Ĺźycie?” (Ta ostatnia razem z Eichelbergerem. Tak, tak , z tym co juĹź mamy pierwsze jaskółki) Machnął takie książeczki. Jak to co? Wiadomo! Do psychoterapeuty. Tam będzie musiał słuchać i Ĺźycie mu się poprawi. („Choć do dziadzi – dziadzia ci ogĂłra wsadzi” – ordynarne [?!], wszak AS był zawsze ordynusem i arogantem.)
   Ludzie Mili! Matki Polki! Bo w telewizji mĂłwili? Trzeba iść po radę do doświadczonej babci (tej w moherowym berecie). Do ciotek – nie ciot. Nie szukać cudownych recept u „postępowych” liberałów z kółkiem w nosie. Za duĹźe pieniądze zresztą. Bo AS słynął z tego Ĺźe tani nie był. Po to w końcu pojawiał się w tele-mele częściej niĹź prognoza pogody. Darmo dziecku nie zawiązał nawet sznurowadła. (No – zmieniał pieluchy – to lubił.)
   Kasa w tej przykrej historii - pominięty element. MĂłwi się, Ĺźe wyrok za surowy. Rzecz szczegĂłlnie obrzydliwa. Cały czas kazał sobie słono za to płacić. Nie znalazł się Ĺźaden paragraf za czerpanie (wyłudzanie) korzyści materialnych z przestępczego procederu. Nie mĂłwi się o choćby symbolicznym zadośćuczynieniu finansowym ofiarom. Zrobimy na Asa ściepę, jako podatnicy. Pacjenci rĂłwnieĹź.
   10 lat - zakaz wykonywania zawodu. Jak to? Co? Dokona w pierdlu cudownej autoterapii? Przez wsteczną projekcję? Przez „zabawy relaksacyjne” z niepokornym, więdnącym siurkiem? Facet, ktĂłry nie poradził sobie z własnym alkoholizmem, nikotynizmem i pedofilią. Uczniowie wyleczą mistrza (na pryczy, nie kozetce)? Ma prowadzić w przyszłości terapię. No tak, to doda pikanterii. Znajdzie wyznawcĂłw i zrozumienie. Ale co ja laik o tym wiem? Tfu!
   
   Jechał z Samsonem. JuĹź tam więźniowie zapewnią mu terapię – konwencjonalną i nowatorską. Zapewnią mu „udane Ĺźycie”. „Pionierowi polskiej psychoterapii” się naleĹźy. Chodzi o pacjentĂłw. Czytelniczki wydawnictw spod znaku „Santorski & CO”. „Jedna minuta dla samej siebie” (vademecum onanisty?) Ciekawe, Ĺźe tego typu popularnonaukowe broszury (jak pismo popularnonaukowe „Wróşka”) są zawsze adresowane do kobiet. Kasa?!
   Chodzi o bezmyślną kozetkomanię. „Samsonowszczyznę”, zaraĹşliwą w „kręgach” jak „michnikowszczyzna”, co tak ładnie wykazał Rafał Ziemkiewicz.
   Kubeł na głowie nauczyciela, rozbieranie koleĹźanki, studniĂłwki w Sheratonie do pokłosie szkoły przyjaznej uczniom wg koncepcji samsonowszczyzny. Bazgrze - dysgrafik, dyktand nie pisze – dyslektyk, słupkĂłw nie odrabia – dyskalkulik. Rozrabiaka – ADHD. A wkuwać tabliczkę mnoĹźenia i uczyć kaligrafii. Pasa i oślą ławkę. Na leczenie epidemii prĂłchnicy zębĂłw u dzieci forsy nie ma. (To takie banalne i zacofane.) Na podejrzane gabinety (teraz juĹź przychodnie) terapii i fobii wszelakich – jest. (Bo to trendy, cool i jazzy.) Kozetka – szklana kula, co za róşnica. Entourage się zmienia na XXI-wieczny. Era Wodnika. Siedzą tam juĹź nie wnuki Freuda ale kundle z ostatniego miotu psa Pawłowa. Tatuś się z nią brzydko bawił, teraz z zemsty „pomaga” młodzieĹźy.
   A elita łańcuszkiem Aronsona (a moĹźe wręcz łańcuszkiem św. Antoniego) idzie za dzwonkiem jak owce, jak cielęciny.
   
   AS powie, Ĺźe nie ma szansy na replikę. Bardzo dobrze. Koniec. Niech poczuje jak to jest. Przez kilkadziesiąt lat trąbił swoje „nowe metody” jako prawdy objawione. Jedynie słuszne jak linia partii. Opozycji nie było. ObrońcĂłw 3L (liberalno-lewicowo-libertyńskich) nadal mu nie brak.
   
   Ponoć wszystkie te „obciążające go”, znalezione materiały słuĹźyły do napisania nowej książki. Roboczy tytuł – „Manowce miłości”. Tak się bronił. RĂłwnie dobrze mĂłgłbym powiedzieć – „Ten trup w szafie – panie władzo – bo ja właśnie piszę kryminał.”
   Oto poprawne politycznie (zatwierdzone w Brukseli) oblicze miłości. Proponuję - „Manowce”. Koniec, kropka. Trzeba zwięźle, choć będzie sporo czasu na ten wiekopomny podręcznik.
   Szkoda, Ĺźe prokuratura odebrała „pomoce naukowe”. Tfu!
   
   Teraz, gdy zapadł wyrok (choć, jak wielu powtarza z nadzieją, nieprawomocny) czytam wypowiedzi, Ĺźe negatywnym skutkiem „sprawy Samsona” jest spadek zaufania do środowiska. Zabieranie dzieci z gabinetĂłw. AleĹź to skutek pozytywny. I nie „sprawy” a skandalu, afery.
   
   Ergo. J… pies twoje ego. Libido takoĹź.
   
   Niezgodny z normami Unii Europejskiej