Tak naprawde to nigdy,do śmierci Naszego Ojca Świętego, nie myślałam o śmieci, cierpieniu, a nawet życiu...Chciażby, że jestem młodziutką osóbka. Tak naprawde w dzień Jego śmierci zaczęła się fala smutku, żalu, cierpienia, tęsknoty... Oczywiście od razu tego nie zauważyłam...:/ No cóż- młodość robi swoje! Tydzień,dwa ciszy, rozmyśleń...i znów szał młodzieńczych lat! Kolejne niezauważone przeze mnie ostrzerzenia...Czuje,że Bóg mnie ostrzegał przed tym co dopiero może się stać.Ja ślepa, głucha- nie zauważałam!! Tak 5 miesięcy póżniej miał wypadek mój chłopak. Może i śmieszne dla kogoś...dla mnie NIE!! Teraz wiem,że byłam i jestem jeszcze za młoda na takie przeżycia... Minął już prawie rok, a ja wciąż kocham i myśłe!!!Wierze,że Bóg Nas jeszcze połączy!! Teraz już wiem,ze tak Rafał, jak Jan Paweł drugi byli, są i będa osobami,który zmieniły mój świat... na dobry!!Pozdrawiam wszystkich wiernych!