SOJUSZE ZA KULISAMI I FIGURANCI NA SCENIE Mianowanie Andrzeja Ananicza szefem Agencji Wywiadu interpretowane jako wykonanie polecenia Amerykanów, podobnie jak poprzednio wyznaczenie premierem Marka Belki, choć słuszne odsłania jedynie część prawdy; ujawnia kogo się boi obecna elita władzy, nic nie mówi natomiast o związanych z tym obecnych sojuszach krajowych stojących za decyzjami politycznymi.
   Andrzej Ananicz związał swą karierę z Lechem Wałęsą i był mu wierny. Wykonywał jego rozkazy w sprawie spółek polsko-rosyjskich, bo takie miał polecenie i nie chciał wypaść z gry. Jak kaĹźdy polityk wykona więc kaĹźde inne polecenie by pozostać w elicie i nie skończyć na śmietniku historii, np. jako wykładowca języka tureckiego na UW nawet za całe 1200 zł miesięcznie. Dla kogo zatem jego osoba moĹźe być gwarantem sojuszu i lojalności wobec zawartych przez premiera Belkę, a więc stojącego za nim prezydenta Kwaśniewskiego, porozumień?Przypomnijmy sobie tę gromadkę sbekĂłw, ktĂłra najpierw znalazła swego opiekuna w osobie ministra Kozłowskiego, później stała się podporą prezydenta Wałęsy, a po osieroceniu przez niego, część z nich podjęła nieudaną prĂłbę uwicia sobie gniazdka u boku wicepremiera Tomaszewskiego; od dawna „bezprizorni” poszukiwali sponsora, utworzyli nawet partię polityczną – Platformę Obywatelską, by mĂłc grać nie tylko za kulisami ale takĹźe na scenie politycznej. Prezydent Kwaśniewski przez długi czas nie był odpowiednim kandydatem ze względu na kampanię wyborczą, w ktĂłrej pokonał Wałęsę, ale teraz jego kadencja się kończy i powstaje nowa sytuacja polityczna.SpośrĂłd ludzi stojących za powołaniem Platformy: Petelickiego, Jasika, Fanfarę, Olechowskiego i Czempińskiego, przyjrzyjmy się tej ostatniej parce. Jak wiadomo bowiem dobry oficer prowadzący moĹźe zbudować wspaniałą karierę jeśli prowadzi wartościowego agenta.Gromosław Czempiński po ukończeniu Ośrodka Kształcenia Kadr Wywiadowczych w 1972 roku podjął pracę I Departamencie SB MSW, czyli w wywiadzie cywilnym pracującym na potrzeby I Zarządu KGB kierowanego od 1975 roku przez Kriuczkowa, później jednego z głównych architektĂłw transformacji ustrojowej rzekomo wywalczonej przez „S”. W tym samym roku współpracę z I Departamentem rozpoczął Andrzej Olechowski (rejestracja 4 listopada 1972). Wywiad załatwił mu w 1973 roku pracę w sekretariacie Konferencji NarodĂłw Zjednoczonych ds. Handlu i Rozwoju - UNCTAD w Genewie, gdzie był zatrudniony do 1978 roku. Po powrocie do Polski podjął pracę jako adiunkt w Instytucie Koniunktur i Cen, a po uzyskaniu stopnia doktora (1979) został kierownikiem Zakładu Analiz i Prognoz, gdzie zapisał się do „S”. W 1982 roku Olechowski znĂłw wyjechał pracować do UNCTAD. W tym czasie Czempiński został oficjalnie sekretarzem ambasady PRL (etat jawny) w Szwajcarii. CzyĹźby zatem oficer prowadzący podążał za swoim agentem czy TW ”MUST” za swoim oficerem? Olechowski był wtedy kontaktem Operacyjnym V Wydziału I Departamentu czyli zajmował się RFN. W czasie spełniania swoich zadań zagranicznych TW „MUST” został wypoĹźyczony II Departamentowi czyli kontrwywiadowi.W 1985 roku Olechowski przeniĂłsł się do Banku Światowego w Waszyngtonie, a Czempiński podążył za nim (lub na odwrĂłt). Ciekawe, Ĺźe prawie wszyscy agenci moskiewscy, ktĂłrzy zostali po 1989 r. przewerbowani, mieli za sobą pobyt w USA.
   Po powrocie do kraju Olechowski został dyrektorem departamentu w Ministerstwie Współpracy Gospodarczej z Zagranicą w rządzie Rakowskiego oraz I. Wiceprezesem NBP, od 1991 roku, gdy juĹź odszedł z NBP, został prezesem Rady Nadzorczej Banku Handlowego S.A.
   W prezydenckim potworku - rządzie Jana Krzysztofa Bieleckiego, Olechowski został wiceministrem w MWGzZ (1991-92). W maju 1992 r., po odejściu z rządu Olszewskiego, Olechowski został doradcą prezydenta Wałęsy do spraw gospodarczych, natomiast jego juĹź teraz przyjaciel - Czempiński zastępcą szefa Zarządu Wywiadu UOP (sierpień-grudzień 1992) czyli wiceszefem dawnego I Departamentu, a następnie szefem UOP (1993-1996). Przypomnijmy, iĹź UOP był jednym z filarĂłw władzy Wałęsy-Wachowskiego. Wtedy teĹź jeszcze, pod skrzydłami Wachowskiego, panowała zgoda między UOP (dawna SB) i WSI.Zanim załoĹźono PO, sieroty po Wałęsie podjęły pierwszą nieudaną prĂłbę polityczną: w marcu 1996 roku TW „MUST” i TW „Wiktor”, znany jako Lech Falandysz, załoĹźyli „Ruch Stu”. Olechowski był zawsze związany ze sferami finansowymi (był udziałowcem głównego banku nomenklatury – BIGu), cieszył się poparciem BCC i Polskiej Konfederacji PrzedsiębiorcĂłw (Bochniarz – inne dziecię czerwonej transformacji). Pozostaje kwestią otwartą rola Olechowskiego w międzynarodowych operacjach finansowych I i II Departamentu w okresie kierowanej przez nich transformacji.Jeśli teraz wziąć pod uwagę, Ĺźe premier Belka jest obok Marka Borowskiego głównym realizatorem planĂłw Kwaśniewskiego budowy własnego obozu politycznego na gruzach SLD, to mianowanie Ananicza, podkreślmy w pełnym uzgodnieniu z prezydentem (i posłusznym przytaknięciu Borowskiego), jest przypieczętowaniem nowego sojuszu między dawnym I i II Departamentem SB czyli cywilnym wywiadem i kontrwywiadem a .... no właśnie – kim? Czy samym Kwaśniewskim? Otóş nie. Za prezydentem stoi wojskĂłwka czyli WSI. Za kulisami mamy więc sojusz I i II Departamentu z WSI, rana, ktĂłrą wywołała rywalizacja wyborcza Kwaśniewskiego i Wałęsy właśnie się zabliĹşniła, a Ananicz ma przypieczętować ten zwrot, być czymś w rodzaju plastra.To za kulisami, a na scenie teatru odgrywanego dla mas?Mamy partię Borowskiego, ktĂłra ma odgrywać rolę refugium dla uciekających do prezydenta z ginącego SLD. Mamy teĹź nowe mianowania, jak pani Radziwiłł, co jest ręką wysuniętą do resztek UW. Sojusz z Unią nie odbędzie się jednak na warunkach Michnika, ktĂłry chciał rządzić prezydentem ale z łaski panującego. I oczywiście główny sojusznik – PO.Charakterystyczne pod tym względem były wypowiedzi Miodowicza i Rokity. Najpierw Miodowicz odniĂłsł się do nominacji Ananicza negatywnie, by po 2 – 3 dniach zmienić swoje stanowisko o 180 stopni. Oznacza to, iĹź po pierwsze w przerwie się skonsultował z kim trzeba i spełnił polecenie, a po drugie, iĹź Miodowicz nie naleĹźy do grupy podejmującej decyzje za kulisami PO. Zabawna była obrona nominata w ustach wirtualnego premiera Jana Marii, ktĂłry tłumaczył, iĹź przecieĹź Ananicz „tylko wykonywał polecenia”. JuĹź teraz wiemy, iĹź jeśli ktoś „tylko wykonuje” to absolutnie nie ponosi Ĺźadnej odpowiedzialności za to co robi. Ciekawa konkluzja w ustach kogoś, kto walczył z komunizmem.Oczywiście taki scenariusz moĹźliwy będzie o ile uda się ostatecznie rozbić gang Millera, a nie będzie to zadanie łatwe, chociaĹź wykonalne dla połączonych sił WSI oraz I i II Departamentu. SLD dysponuje tylko znajomością konta numerycznego (kto personalnie moĹźemy się domyślać), na ktĂłre poszło 400 mln prowizji z ORLENu i dawnym III Departamentem SB. Ale juĹź doszło do pierwszej dymisji w ABW, a usunięcie wiceszefa Pawła Pruszyńskiego znanego jako człowieka Millera, to dopiero początek czyszczenia ABW przez prezydencką WSI. Tu teĹź upatrywałbym przyczynę nagłego spadku notowań Samoobrony; albo biura sondaĹźowe otrzymały inne instrukcje, od silniejszego sponsora niĹź dawny III Departament, albo temu brakuje juĹź sił na wspieranie swojej partii, a kampania medialna ma juĹź innego opiekuna.Zwróćmy uwagę na ciekawy materiał we „Wprost” z 21 marca 2004, ktĂłry tu reprezentował Kulczyka i Millera, a takĹźe III Departament, dla ktĂłrego naczelny tygodnika kiedyś pracował. Na łamach pisma zamieszczono artykuł Gideona Thomasa, ktĂłry powołując się na akta STASI wymienił jako „bezpośrednio zaangaĹźowanych w działalność wywiadowczą przeciwko Wielkiej Brytanii i Stanom Zjednoczonym juĹź po upadku systemu komunistycznego w Polsce”, generałów: Bolesława Izydorczyka (szefa WSI w latach 1992-1994), Konstantego Malejczyka (kierował WSI w latach 1996-1997) oraz jego następcy Marka Dukaczewskiego, ktĂłry obecnie jest szefem WSI.
   Ten atak III Departamentu czy jak kto woli gangu Millera, na stojącą za prezydentem wojskĂłwkę, przeszedł niezauwaĹźony. Nagle wszyscy dziennikarze stali się głuchoniemymi i ociemniałymi analfabetami i zapewne dlatego nie zareagowali. Alternatywna interpretacja bowiem oznaczałaby, Ĺźe dziennikarzy przejęło juĹź WSI, albo wszyscy doskonale wiedzą WyobraĹşmy co chodzi i w trosce WyobraĹşmy własną przyszłość, pracę, miejsca w rankingach, nagrody za nieustraszoność i rzetelność, wolą milczeć. WyobraĹşmy sobie, Ĺźe w USA albo we Francji czy Wlk. Brytanii wysokonakładowy tygodnik, nawet cudzymi ustami, oskarĹźyłby szefa tajnych słuĹźb wojskowych o pracę przeciwko najbliĹźszym sojusznikom (w domyśle dla Rosji), cóş by się działo?Artykuł ten uzyskuje teĹź inne znaczenie, jeśli weĹşniemy pod uwagę, iĹź Czempiński i WSI od dawna zostali przejęci przez AmerykanĂłw, ktĂłrzy zawsze traktowali byłych komunistycznych agentĂłw jako swoich najlepszych sojusznikĂłw. III Departament „ustami” tygodnika „Wprost” złoĹźył po prostu donos, ale jak widzimy po nominacji Ananicza, całkowicie nieskuteczny.
   Na koniec zwróćmy jeszcze uwagę na Jana Marię. Jego postawa w komisji ds. afery Rywina mogła zdziwić uwaĹźnego obserwatora. Oto bowiem Rokita dzielnie walczył przeciwko Millerowi. A skąd ta odwaga? PrzecieĹź Rokita od 1989 roku zawsze postępował tak by utrzymać się na fali i nie wypaść z gry. W 1989 roku w Krakowie widział nienawiść we właściwych oczach, tj. antykomunistycznych demonstrantĂłw. W 1990 roku pochwalał dążenie Michnika do narzucenia Polsce jednopartyjnej dyktatury, następnie popierał wałęsowską akcję przeciwko Porozumieniu Centrum. A tu nagle akcja przeciwko Millerowi. Albo zatem Rokita doszedł do wniosku, Ĺźe jest juĹź tak silny, Ĺźe mu wolno, albo po prostu miał gwarancje. W pierwszym wypadku nagle pokazano mu moĹźliwości ataku oskarĹźając Ĺźonę o pracę agenta wpływu na rzecz Rosji. A tak przy okazji, czy ktoś postawił pytanie kiedy, w jakim okresie historii ZSRS i w jakim charakterze rodzice Ĺźony Jana Marii wyjechali z SowietĂłw na ZachĂłd? Zanim bowiem postawi się jakiekolwiek oskarĹźenia jest mnĂłstwo drobnych faktĂłw do sprawdzenia.
   W drugim wypadku gwarancje musiały dotyczyć pozostania w grze i przyszłej kariery czyli zabezpieczenia przed kontratakiem III Departamentu. Jeśli ta analiza jest trafna, to znaczy, Ĺźe cała operacja sojuszu słuĹźb za kulisami i gry figurantami na scenie teatru dla maluczkich była przygotowywana od dawna, od początku komisji Rywina. ZauwaĹźmy, Ĺźe Rokita zapytany, w związku z głosowaniem w Sejmie nad sprawozdaniem posła Ĺšobry, czy Platforma zechce postawić przed Trybunałem Stanu wszystkich tam wymienionych, od razu dał do zrozumienia, iĹź w praktyce nie dotyczy to prezydenta.
   A co wynika z tego wszystkiego dla społeczeństwa? Im słuĹźby walczą ze sobą bardziej zaĹźarcie, a eskalacja jest nieunikniona w związku z tym, Ĺźe koryto puste, tym będą musiały bardziej wciągać społeczeństwo, a to znaczy coś mu dać. Oby wszyscy zĹźarli się nawzajem kończąc haniebny okres w historii Polski zwany III RP.
   
   Odpowiedz na tę