Jacek C. do ROMANW
   pokaĹź szczegóły 04:01 (36 min temu)
   PoniewaĹź gmail nie przełknął zamierzonej pewno za długiej całości, dorzucę
   RESUME
   
   Tu muszę wspomnieć, Ĺźe załoga oczekiwała od rady zakładowej zmiany szyldu wraz z całą załogą na Solidarność, jak miało to miejsce w szeregu innych zakładĂłw w Polsce.
   My jednak t.zn. Leszek, ja i Roma, postanowiliśmy nie porzucać starych barw zwłaszcza, Ĺźe nie czuliśmy się winni jakichkolwiek nieprawidłowości czy wręcz szwindli.
   PoniewaĹź nie zmieniliśmy wspomnianych barw i nie pociągnęliśmy za sobą wszystkich związkowcĂłw branĹźowych, wybuchnęła Solidarność.
   Zaocznym, działającym zza węgła motorem jej powstania była przedstawiona juĹź odpowiednio na wstępie Barbara S., ktĂłra „na zająca” do ewentualnego odstrzału nakłoniła sfrustrowaną Lucynę W.-K., czyniąc z niej przewodniczącą zakładowej organizacji Solidarność.
   Cdn.
   Pierwszym grzmiącym uderzeniem utworzonej w Celapo Solidarności, ktĂłre miało wstrząsnąć wszystkim i wszystkimi było zwołanie do największej sali konferencyjnej w pawilomie BOOPS-u wielkiej rozliczeniowej masĂłwki z udziałem całej kilkuset osobowej załogi, o ile będzie się tylko mogła pomieścić oraz dyrektora Kazimierz S., jego zastępcĂłw, a więc nadzorującego sprawy badawcze Jana P., d.s. technicznych JĂłzefa D., d.s. ekonomicznych Andrzeja Ś., sekretarza wiadomej partii Ludwika T. i nas juĹź wymienionych z rady zakładowej.
   MasĂłwkę prowadziła podpuszczona Lucyna W.-K., jako najlepiej przeszkolona opozycjonistka, bowiem w swoim czasie się nam w pracowni chwaliła, jak to kiedyś wysłuchała wykładu pewnego Ĺťyda-jąkały, relegowanego w swoim czasie z warszawskiej wyĹźszej uczelni, a późniejszym czasie załoĹźyciela tzw. Latającego uniwersytetu. Nie pamiętam juĹź czy wykład odbył się do końca, czy teĹź w trakcie rozgoniła go milicja. Ale tak czy siak była opozycjonistką najlepiej wyedukowaną.
   Nie wszystko z tej masĂłwki dziś juĹź pamiętam. Wiem, Ĺźe ktoś chyba w dyskusji przypieprzył się o jakiś zresztą mało znaczący szczegół rĂłwnieĹź do rady zakładowej ZZPPWO i S. My z Leszkiem
   przytyk zbagatelizowaliśmy, wcale zresztą nie z tchĂłrzostwa, ale widząc całą paranoje tej masĂłwki. Za to niezbyt jeszcze rutynowana Roma M., zdenerwowała się i prĂłbowała się odszczekać. Wiem teĹź, Ĺźe jak przewodnicząca K. zaczęła się ni w pięć, ni w dziewięć dobierać się coraz boleśniej do skĂłry dyrektorowi Stance, tak w końcu tego choleryka rozsierdziła, Ĺźe samozwańczo przejął dalsze prowadzenie masĂłwki i w efekcie zakrzyczał wszystkich zgromadzonych.
   A główny motor całej zawieruchy, niejaka Barbara Skrzyńska, roztropnie i przezornie milczała, nie zabierając wcale głosu.
   W dalszym toku zakładowych wydarzeń solidarnościowych, przewodnicząca W.- K, przejęta swoimi pięcioma minutami, jakie się jej w Ĺźyciu przytrafiły, zaczęła ganiać do władzy nadrzędnej Solidarności, ktĂłra mieściła się bodaj na Placu Szczepańskim, w budynku otrzymanym w spadku po Komendzie Miejskiej Milicji Obywatelskiej. Stamtąd przywlekała do Celapo moc kolejnych „instrukcyji”, ktĂłrymi zaraĹźała tę przyzwoitą skądinąd Firmę.
   Więc w pierwszym rzędzie zakładowa Solidarność połoĹźyła łapę na jedyny w Celapo nowoczesny powielacz, zlokalizowany w przytaczanym juĹź chyba międzyzakładowym ośrodku informacji naukowo-techniczno-ekonomicznej /skrĂłt: MOINTE/, w związku z czym niebywale wzrosła ranga niejakiej JadĹşki S., obsługującej to urządzenie oraz p.o. kierowniczki MOINTE Joanny P..
   Zwłaszcza tej pierwszej warto poświęcić kilka uwag. Otóş, JadĹşka, osoba wrzaskliwa i rĂłwnie leniwa, na początku istnienia Belapo, kiedy jeszcze mnie w tej Firmie nie było, poniewaĹź nie miała jeszcze wtedy matury, pełniła podobno zaszczytną funkcję gońca. Następnie przygarnął ją podobno do działu inwestycyjnego wspominany juĹź Waldemar W., ale i on rychło się jej pozbył. Późniejszych jej losĂłw na terenie Celapo specjalnie pilnie nie śledziłem. Wiem, Ĺźe w trakcie lat pracy w Celapo bodaj dorobiła maturę, wyszła za mąż za jakiegoś kierowcę, ale chyba się nie dorobili małych samochodzikĂłw i w końcu powierzono jej waĹźną funkcję powielaczowej, o czym juĹź była mowa.
   Następnie Solidarność chciała przejąć zakładowy radiowęzeł, w ktĂłrym dotąd niepodzielnie i samozwańczo krĂłlował radiowiec-amator sekretarz partyjny Ludwik Tarnowski, ktĂłry zasłynął licznymi wpadkami, zresztą nie tylko w tej działalności. Nie pamiętam juĹź czy dopuścił tam Solidarność. Nie wykluczam, Ĺźe tak. Powiem więcej. Podejrzewam, Ĺźe nawet wstąpił do zakładowej Solidarności. Bowiem PZPR była tak zdezorientowana narodzinami „Solidarności” w PeeReL-u, Ĺźe słała do komĂłrek najniĹźszego szczebla sprzeczne sygnały. A to, Ĺźeby członkowie partii się nie wpisywali, a to, Ĺźeby właśnie się wpisywali i w ten sposĂłb uzyskiwali kontrolę nad tym ruchem społecznym. Znając T. myślę, Ĺźe natychmiast skorzystał z tego drugiego sygnału.
   O kierowniku K., ktĂłry postanowił w Solidarności przeczekać i zobaczyć, co będzie dalej, juĹź pisałem w Epigramiście.
   Dyrektorom trzeba przyznać, Ĺźe nie wpisali się do Solidarności, choć nie mam pewności, jeśli idzie o Jana P.
   W dalszym toku działań solidarnościowych było, a jakĹźe oflagowywanie Celapo, a nawet strajk solidarności owych tyle, Ĺźe godzinny i bez odchodzenia od stanowisk pracy.
   Innym jeszcze pomysłem zakładowej Solidarności było schodzenie badaczy do ZPD, do wykonywanie operacji obuwniczych, jako przejaw prawdziwego zbratania mĂłzgowcĂłw z robotnikami. Nie powiem ile operacji zostało wykonanych niewłaściwie i jaka była jakość tak wyprodukowanego obuwia. W imię pseudo solidarnościowego hasła złamano sprawdzoną w wielowiekowej praktyce świętą zasadę, Ĺźe: KAĹťDY POWINIEN ROBIĆ TO, CO POTRAFI NAJLEPIEJ!
   ZZPPWO i S w Celapo ostatecznie poniĂłsł sromotną klęskę. Prawie cała załoga przystąpiła do zakładowej Solidarności, jednak nie rezygnując z rĂłwnoczesnej przynaleĹźności do naszego Związku i bez naszej wiedzy. W ktĂłrymś momencie Leszek, ja i Roma nagle zorientowaliśmy się, Ĺźe nawet pozostali członkowie rady są rĂłwnieĹź członkami Solidarności, wĂłwczas nie omieszkaliśmy im wygarnąć brak przestrzegania podstawowej zasady lojalności, ale marna to była satysfakcja.
   Z rachunku czasowego wynika, Ĺźe ja jeszcze przed narodzinami zakładowej Solidarności rozstałem się zawodowo z Lucyną W.-K., jak juĹź w Epigramiście napisałem. Nie mogę sobie jednak odmĂłwić tej przyjemności i nie powtĂłrzyć, jak.
   Powiedziałem mianowicie: - Pani Lucyno! Tak upartej i tępej baby,jak długo Ĺźyję, nie widziałem.
   MĂłj punkt widzenia podzielił w ktĂłrymś momencie rĂłwnieĹź dyrektor Stanko, ktĂłry w cztery oczy mi wyznał: - To dziwna baba. Ona myśli zupełnie inaczej, niĹź inne baby.
   Stanko dyrektorował jeszcze podczas pierwszych lat stanu wojennego, ale był juĹź wyraĹşnie zraĹźony do ludzi w Celapo i w ktĂłrymś momencie odszedł z Laboratorium, a poniewaĹź miał z wcześniejszych lat kontakty z włoskimi firmami oferującymi elementy do produkcji obuwia i penetrującymi polski rynek obuwniczy, został przedstawicielem na Polskę ktĂłrejś z nich, a poniewaĹź znał wszystkich dyrektorĂłw zakładĂłw przemysłu skĂłrzanego w Polsce, więc chyba wychodził na swoje. Jego miejsce zajął Jan Poznański, a miejsce mgr-a inĹź. P. dr inĹź Piotr S..
   Lucyna W.-K. odegrała swoje pięć minut i odeszła Celapo, nie wiem czy sama,czy zmuszona.
   Nadal natomiast pozostała w nim Barbara S., dobra na kaĹźdy ustrĂłj i na wszelkie przemiany, a takĹźe pozostał Ludwik T..
   Ja natomiast w okresie stanu wojennego uzyskałem uprawnienia rzecznika patentowego i do przejścia na rentę inwalidzką drugiej grupy pracowałem na stanowisku rzecznika. Tyle, Ĺźe za ruchawkę solidarnościową w Celapo zapłaciłem wystąpieniem pierwszych wyraĹşnych objawĂłw nadciśnienia tętniczego. Do zakładowej Solidarności zapisałem się, kiedy juĹź miałem przejść na rentę i kiedy przewodniczącym był GĂłral Franek Janowiak, o ktĂłrym juĹź wcześniej wspomniałem. WszakĹźe, gdy będąc juĹź na rencie otrzymałem w okresie noworocznym zaproszenie podpisane przez Franka na spotkanie opłatkowe, ale z dopiskiem, Ĺźe Solidarność nie posiada środkĂłw finansowych i prosi, aby zaproszeni renciści przynieśli na spotkanie własne ciasto, szybko udałem się do Celapo i wypisałem się z tej tak dziadowskiej organizacji.
   A największy błąd Edwarda Gierka, to było dopuszczenie cwaniaczka Lolka z Wadowic do jego pokrętnej homilii+pedofilii na srakowskich Błoniach, będącej bombą z opóźnionym zaplonem do rocznej fali strajkĂłw płacowych, wywoływanych przez największych rozwrzeszczanych nierobĂłw i frustratĂłw inteligenckich
   I to byłoby na tyle
   Powiedz NIE cenzurze w internecie ! Czarne sutenery i kapłony sutanniarze w owczej skĂłrze! Od Krezusa, Kryzysa, Św. Mamony + i Św. Hipokryzji + czarne barany @ Co Wandzie Pułtawskiej pół dziewicy wciskają pod spĂłdnicę poświęcone BANANY + Na Krezusa rany ? O, raaany ! …