Zmierzam już niechybnie do końca naszych wspólnych wspomnień. Ale pozostało mi jeszcze szczegółowe przypomnienie naszej przygody w pierwszej połowie roku szkolnego 1952/53 w klasie IX b.
   W klasie tej wĂłjtem została otyła dziewczyna o imieniu Franciszka i nazwisku Z., cĂłrka prawdopodobnie robotnika w upaństwowionym, dawnym arcyksiążęcym Browarze, ktĂłrą wraz z innymi uczennicami i uczniami Liceum, zamieszkałymi na kolonii domkĂłw przy browarze, codziennie rano przywoziła, a po lekcjach odwoziła do browaru tzw. kibitka z zaprzężonym do niej koniem. W klasie był teĹź wyrośnięty, chudy i kościsty nasz z Andrzejem kolega Leon S., z ktĂłrym chodziliśmy do jednej klasy i oddziału: a., przez całą podstawĂłwkę, i ktĂłry po skończeniu IX b. klasy poszedł do szkoły oficerskiej, bo takie istniały wĂłwczas moĹźliwości uzyskiwania szlifĂłw oficerskich. Odbiegając nieco od tematu, do czego mam wyjątkowe zdolności wspomnę, Ĺźe ostatni w Ĺźyciu kontakt z tymĹźe Leonem, miałem po 1959 r., kiedy to odwiedził mnie, jako podporucznik lub juĹź porucznik w mieszkaniu przy ul. Solskiego. Zresztą napędził mi wtedy na początku niezłego stracha, gdyĹź repetując wĂłwczas ktĂłryś tam rok na Wydziale Prawa UJ i ujrzawszy go w mundurze przez tzw. kukiel /tak moja Mama nazywała wizjer/ w drzwiach wejściowych/ i nie poznawszy go, pomyślałem, Ĺźe to armia wyciąga po mnie swoje łapska. Rychło jednak sprawa się wyjaśniła. Nie wykluczam, iĹź Leon podczas koleĹźeńskiej serdecznej, rozmowy nieopatrznie sprzedał mi nieco tajemnic wojskowych, bo oto dowiedziałem się, Ĺźe jest zakwaterowany w Ăłwczesnym Hotelu Garnizonowym, zlokalizowanym na rogu ul. Stradom i ul. Ludwika Waryńskiego
   /dziś św. Gertrudy, a nawiasem mĂłwiąc powrĂłt po 1989 r. w Krakowie do przedwojennych nazw ulic, to jedyna reforma władz miejskich, ktĂłra się im powiodła, choć w przypadku ul. Solskiego całkiem niesłuszna, jeśli się zwaĹźy, Ĺźe ten luminarz i nestor polskiej sceny narodowej wraz z Ĺźoną i ich opiekunką Helenką N. ostatnie lata Ĺźycia, aĹź do śmierci zamieszkiwał w tym samym domu, co my z moją Mamą, początkowo w oficynie tak, iĹź ocierałem się o niego idąc nieraz po schodach, a później w kamienicy frontowej, by po wspomnianej reformie nie dość, Ĺźe nie mieć ulicy swojego imienia, ale nawet tablicy pamiątkowej na kamienicy w ktĂłrej mieszkał/.
   No a teraz będę juĹź zmierzał nieuchronnie do zapowiadanej wcześniej, nieco juĹź teĹź rozwiniętej , a ostatecznie z pewnych względĂłw budującej puenty.
   Otóş, ową otyłą Frankę Z., zwaną w skrĂłcie Franą, zestawiłem w parę kochankĂłw z wyrośniętym, chudym i kościstym Leonem S. i w nabazgranym odręcznie na ktĂłrejś lekcji wierszyku opisałem, co oni ze sobą mogliby wyprawiać. PoniewaĹź zastosowana została w wierszyku formalna klamra spinająca całość oraz wykorzystałem w swoisty sposĂłb Ăłwczesną praktykę gospodarczą, usankcjonowaną obowiązującym prawem, zwaną obowiązkową kontraktacją trzody chlewnej, pozwolę sobie zacytować początkową część i końcową zwrotkę owego pornograficznego dziełka. Zresztą zapis całości nie zachował się, a i tej całości nie pamiętam.
   
   Anonimowy utwĂłr ludowy
   
   W Ăłsmej klasie była Frana,
   Frana zakontraktowana.
   I tuczyła się okropnie.
   Niech tę Franę kaczka kopnie!
   
   Raz mĂłwiła do Leona,
   Ĺźe najlepsza gruba Ĺźona.
   Na takiej się nie Ĺşle jeĹşdzi,
   nie dostanie się boleści.
   Zaś na strasznie chudej babie,
   to nagniotkĂłw się nałapie.
   Itd., itp.
   
   /dok./
   A gdy przyszło franobicie,
   mnĂłstwo tłuszczu w kaĹźdej kicie,
   w kaĹźdej kicie panny Frany.
   Cieszcie z tego się bałwany!
   
   Andrzej M. – mĂłj kompan w ławce - wierszyk przeczytał i pomimo moich pewnych obaw puścił obiegiem po klasie, podczas lekcji. Wierszyk dotarł w końcu do Frany, ktĂłra po jego lekturze rozbeczała się, a następnie przekazała utworek wychowawcy klasy, ktĂłrym był nauczyciel historii o nazwisku Ś., ale ktĂłry nas nie uczył. Uczył nas natomiast ogromnie lubiany, przejściowy zesłaniec polityczny z Krakowa dr Franciszek L., ktĂłry wbił nam do łbĂłw tyle historycznej wiedzy, Ĺźe Zdziskowi K., nieĹźyjącemu juĹź niestety Marianowi K. i mnie, procentowała ona jeszcze podczas egzaminu wstępnego na wspomniane juĹź Prawo oraz podczas egzaminĂłw niezbędnych do zaliczenia pierwszego roku tych studiĂłw. Wracając jednak po raz ktĂłryś do tematu, to rzecz jasna wychowawca klasy zarządził śledztwo i rzecz jasna winnych nie było. Przeprowadzono wszakĹźe kontrolę zeszytĂłw z klasĂłwkami, zdeponowanych w kancelarii Liceum i ponad wszelką wątpliwość ustalono, Ĺźe pismo jest moje. I wtedy Andrzej wykazał się niebywałym stopniem koleĹźeńskiej solidarności. Poczuł się współwinnym, jako ten, ktĂłry na własną rękę puścił wierszyk w obieg po klasie i przyznał się rĂłwnieĹź do popełnienia tego karygodnego występku. Na koniec warto jeszcze dopowiedzieć, Ĺźe moja Babcia dowiedziała się od zaprzyjaĹşnionych z nią, a uczących w Liceum jeszcze od przed wojny profesorĂłw o przebiegu owej nadzwyczajnej rady pedagogicznej. I tak, dyrektor żądał wydalenia nas z Liceum, jednak nie tyle za nieprzyzwoitą, ba! nieobyczajną treść wierszyka, ile za jego tytuł: ANONIMOWY UTWÓR LUDOWY, ktĂłry mu nadałem dlatego, poniewaĹź bardzo lubiana przeze mnie profesorka B., ktĂłra skutecznie rozbudziła we mnie miłość do lekcji z języka polskiego, akurat w tym okresie wykładała nam z literatury polskiej o twĂłrczości ludowej, ktĂłra była z reguły ANONIMOWA, a ja przecieĹź tego wierszyka nie mogłem ze zrozumiałych względĂłw firmować własnym nazwiskiem. Tymczasem stalinowski dyrektor K. uznał, Ĺźe oto dwĂłch przedstawicieli podejrzanej wastwy inteligenckiej ośmiela się szydzić ze zdrowej KLASOWO twĂłrczości ludowej. Ostatecznie został jednak przekonany przez innych członkĂłw rady, Ĺźe naleĹźy nas raczej w Liceum pozostawić, bo wyrzucenie z Liceum, zwłaszcza Andrzeja, moĹźe zaostrzyć stosunki dyrektora Liceum z Ĺźywieckim Magistratem, w ktĂłrym dość istotną funkcję pełni ojciec Andrzeja, wymieniany juĹź Lubek. Ukarano nas więc łagodniej, a jak, to o tym juĹź wcześniej napisałem.
   JuĹź na sam koniec dorzucę jeszcze tylko, Ĺźe wkrĂłtce po tej całej awanturze nasza polonistka, jeszcze raz przypomnę jej nazwisko: B., poprosiła mnie uprzejmie, abym jej pomĂłgł zanieść do domu, połoĹźonego w pobliĹźu ul. B***, w ktĂłrym mieszkała wraz z mężem, bodaj inĹźynierem i cĂłrką, stos zeszytĂłw z klasĂłwkami do poprawy. Po drodze powiedziała mi w zaufaniu, Ĺźe wierszyk, jak na mĂłj wiek, jest na całkiem przyzwoitym poziomie i szkoda tylko, Ĺźe jego treść jest wysoce nieprzyzwoita. I dalej, Ĺźe jeśli w przyszłości nie będę koncentrował się na tej tematyce i będę nad sobą pracował, to moĹźe jeszcze ze mnie coś wyrośnie. I faktycznie jej prognoza czy wróşba ? przynajmniej po części się sprawdziła.
   Powiedz NIE cenzurze w internecie ! Czarne sutenery i kapłony sutanniarze w owczej skĂłrze! Od Krezusa, Kryzysa, Św. Mamony + i Św. Hipokryzji + czarne barany @ Co Wandzie Pułtawskiej pół dziewicy wciskają pod spĂłdnicę poświęcone BANANY + Na Krezusa rany ? O, raaany ! …
   Jacek placek