A tymczasem powróćmy do wspomnień z pierwszego roku moich studiĂłw prawniczych, Do czasu obronienia pracy doktorskiej asystenci pracowali, moĹźna rzec, za psie pieniądze. ToteĹź tylko wyjątkowo ambitni i uparci, a niekoniecznie najzdolniejsi, decydowali się na karierę asystencką. Natomiast częstymi przypadkami było decydowanie się na „asystencką posadkę” przez cĂłreczki i synalkĂłw wziętych adwokatĂłw, lekarzy medycyny, badylarzy czy innych prywaciarzy czyli przez dzieci tych tatulkĂłw bądĹş obojga rodzicĂłw, ktĂłrzy mogli wspierać finansowo swoje dzieci następne pięć lat po uzyskaniu stopnia magistra, aĹź do obrony przez nie pracy doktorskiej, po ktĂłrej sytuacja płacowa na uczelni świeĹźo upieczonych doktorĂłw nieco się poprawiała.
   Wreszcie zdarzały się teĹź przypadki, jako Ĺźywo przypominające istnienie prawa dziedziczenia karier naukowych, kiedy to na tej samej uczelni i na tym samym jej wydziale, karierę naukową robił potomek ktĂłregoś z profesorĂłw tej uczelni i tego samego jej wydziału vide opisany juĹź przeze mnie wcześniej dosyć szczegółowo kazus Andrzeja Zolla, wnuka w linii męskiej legendarnego przedwojennego profesora-cywilisty Fryderyka, przyp.mĂłj.
   PrzejdĹşmy jednak nareszcie do konkretĂłw.
   
   Teraz będzie o prawie karnym, ćwiczeniach i egzaminie.
   Wykładał prawo karne dosyć jasno i przejrzyście Kierownik Katedry prof.dr Władysław Wolter. Chodziliśmy na jego wykłady i notowali na przemian z drugim „leserem”, ktĂłrym juĹź nie pamiętam, poniewaĹź w przeciwieństwie do wykładĂłw, obowiązujący podręcznik „Prawo karne”
   tegoĹź samego Woltera był tak zawile napisany, takim pokrętnym stylem wyłoĹźone te wszystkie usiłowania, nieudolne usiłowania, podĹźegania, współuczestnictwa, pomocnictwa, „obrony konieczne”, „przekroczenia granic obron koniecznych”, „stany wyĹźszej konieczności itd., a wszystko bazujące na prawniczej szkole niemieckiej, Ĺźe nie szło tego przetrawić, ni zrozumieć. Natomiast wszystkie miłe mi leserki i leserzy, tak dla hecy, nauczyli się na pamięć, jednego ze zdań zawartych we wstępie, napisanym przez autora tego podręcznika. A zdanie to nawet po tylu latach potrafię z grubsza zacytować:
   Zarzucał mi kiedyś wybitny polski karnista, a główny twĂłrca ustawy Juliusz Makarewicz, jakoby dialektyczną Ĺźonglerkę. JednakĹźe logika prawniczego myślenia jest kanonem od ktĂłrego odstąpić jest niepodobna.
   O Władysławie Wolterze krążyła wieść, przekazana nam przez starsze roczniki studentĂłw prawa, ktĂłrej prawdziwości nikt nam nie potwierdził, jakoby dopiero po przewrocie paĹşdziernikowym w 1956 r. został zrehabilitowany i przywrĂłcono mu prawo prowadzenia zajęć na Uczelni. Wcześniej zarzucano mu kolaborację z hitlerowcami w czasach okupacji Krakowa. I to kontakty i współpracę nie z byle jakimi hitlerowcami, a z samym Hansem Frankiem, ktĂłry – jak wiadomo – sprawował w okupowanym Krakowie najwyĹźszą funkcję generalnego gubernatora. Zarzucano Wolterowi to, Ĺźe Ăłw Frank przyjmował go nawet w swojej prywatnej rezydencji na Wawelu. Tymczasem po paĹşdzierniku okazało się, Ĺźe wprawdzie faktycznie tam bywał, ale tylko po to, aby wykorzystując dawną znajomość z Hansem Frankiem, wyciągnąć z tarapatĂłw i pomĂłc niejednemu z PolakĂłw.
   A skąd wzięła się ta dawna znajomość?
   Otóş, na wstępie wspomniałem, Ĺźe poglądy Woltera na prawo karne bazowały na szkole karnistĂłw niemieckich, poniewaĹź Wolter w młodości, na długo przed wybuchem II Wojny Światowej studiował na niemieckich uczelniach i tam zetknął się z bratem Hansa Franka rĂłwnieĹź tam studiującego prawo, a za jego pośrednictwem poznał rĂłwnieĹź jego brata Hansa. Więc nie dziwota, Ĺźe w ekstremalnych warunkach okupacyjnych, wykorzystując tę dawną znajomość, starał się pomagać zagroĹźonym śmiertelnie Polakom.
   Z innych, rodzinnych juĹź wieści, jakie o Wolterze krążyły, dorzucę jeszcze tylko, Ĺźe starsi od nas studenci opowiadali o urodzie dwĂłch jego cĂłrek, podobno bliĹşniaczek.
   W Katedrze Prawa Karnego, kiedy ja miałem z nią kontakt, poza Wolterem pracowali ze studentami: dr Tadeusz Hanausek, bodaj teĹź dr Kazimierz Buchała, asystent mgr Władysław Mącior, o ktĂłrym juĹź w swoim czasie była mowa oraz asystentka mgr dwojga nazwisk Gryszkowa, ktĂłrej imienia ani drugiego nazwiska dziś juĹź nie pamiętam. Podczas moich dwuletnich studiĂłw na drugim roku, na ćwiczeniach zetknąłem się za pierwszym razem z Kazimierzem Buchałą, a za drugim z Gryszkową, mężatką, sympatyczną dość wysokiego wzrostu asystentką, z ktĂłrą nie miałem kłopotĂłw przy uzyskaniu zaliczenia, jak zresztą nie miałem kłopotu rĂłwnieĹź z innymi asystentkami-kobietami podczas moich studiĂłw.
   O Kazimierzu Buchale i Tadeuszu Hanausku juĹź wprawdzie pisałem, przy okazji omawiania początkĂłw kariery naukowej Andrzeja Zolla, jednak celowym wydaje mi się powtĂłrzeniu tu jeszcze raz informacji o nich.
   Obydwaj byli w Katedrze Prawa Karnego – rzec moĹźna – jedną nogą.
   Dr Hanausek rĂłwnocześnie pracował, a moĹźe juĹź nawet kierował Zakładem Kryminalistyki UJ, zaś dr Kazimierz Buchała działał we władzach adwokackich, będąc bodaj prezesem krakowskiej Izby Adwokackiej czy coś koło tego.
   O Hanausku poza tym mĂłwiono, Ĺźe jest zaangaĹźowany w działalność partyjną na UJ, choć nie biorę odpowiedzialności za prawdziwość tej informacji. Natomiast na pewno prawdziwa jest informacja, Ĺźe Ĺźona Hanauska, ktĂłrej imienia nie pamiętam, rĂłwnieĹź pracowała na Wydziale Prawa, jako asystentka, ale rĂłwnieĹź nie pamiętam, w ktĂłrej Katedrze, zaś jej młodszy brat w niedalekiej przeszłości zdał maturę w krakowskim II Liceum OgĂłlnokształcącym im. Jana Sobieskiego, cieszącym się w tym czasie z wysokiego poziomu nauczania.
   Jeszcze bardziej intrygujące, a niesprawdzone informacje przekazywali sobie studenci prawa z ust do ust o Kazimierzu Buchale. Pamiętam go, jak zajeĹźdĹźał swoim samochodem przed budynek dziekanatu Wydziału Prawa przy ul. Olszewskiego 2. Był pozbawiony bodaj prawej ręki poniĹźej łokcia i miał drewnianą protezę. Do tej swojej ułomności miał teĹź dostosowaną kierownicę samochodu. I właśnie krążyły te intrygujące informacje o okolicznościach utraty ręki przez Buchałę. Podobno w pierwszych latach po okupacji był prokuratorem bądĹş sędzią, ktĂłry albo tą ręką oskarĹźał w tym czasie tzw. wrogĂłw władzy ludowej lub podpisywał tą ręką wyroki skazujące ich w niesprawiedliwych politycznych procesach. I za to, napadnięty przez jeszcze Ĺźyjących na wolności innych wrogĂłw władzy ludowej, za karę pozbawiony został tej prawej ręki.
   Ze swego egzaminu z prawa karnego nic nie odcisnęło mi się w pamięci, Ani u kogo go zdawałem, ani jak mi szło, stąd wnoszę, Ĺźe zdałem go na tzw. ocenę państwową czyli dostateczną.
   
   W jednym ze znacznie wcześniejszym fragmencie tych wspomnień napisałem o leserach, kujonach i parszywych leserach na Wydziale Prawa UJ, poczynając od 1957 r. i w latach następnych. Scharakteryzowałem wspomniane trzy kategorie studentĂłw. Podałem teĹź być moĹźe nieco zawyĹźone procentowe proporcje udziału tych kategorii w ogĂłlnej populacji Ăłwczesnej studenterii. A moĹźe w końcu niezawyĹźone, biorąc pod uwagę, Ĺźe na ponad dwieście osĂłb studiujących w danym roku akademickim na drugim roku Prawa circa połowa, to byli repetenci, ktĂłrzy nie przeszli na rok trzeci, zaś na około dwieście osĂłb studiujących na trzecim roku rĂłwnieĹź blisko połowa, to byli repetenci, ktĂłrzy nie przeszli na rok czwarty. Te wspomniane prawie połowy repetenckie, to byli właśnie wspomniani leserzy. Odsiew następował w zasadzie na pierwszym roku studiĂłw, a na następnych latach leserzy nie dawali się odsiać.
   Jednym z wyrafinowanych leserĂłw byłem przez trzynaście lat rĂłwnieĹź i ja. Nie jestem zresztą z tego specjalnie dumny, ale teĹź nie mam zamiaru po wielu latach wypierać się tej swojej leserskiej, ale i przyjemnej przeszłości.
   Jednak na tej karcie wspominać mam zamiar pewnego kujona, ktĂłrego moĹźna nawet obdarzyć zaszczytnym tytułem Kujona Tysiąclecia, a z ktĂłrym – co wyznaję z ogromnym wstydem – studiowałem przez jeden rok akademicki na trzecim roku studiĂłw dziennych Wydziału Prawa UJ, a takĹźe wspomnę – tym razem z dumą – o przygodzie, jakiej doświadczyłem w kontakcie z pewnym Ăłwczesnym asystentem, prowadzącym ćwiczenia z postępowania karnego. O tych postaciach juĹź napisałem wprawdzie w ktĂłrymś z numerĂłw Epigramista, ale siłą rzeczy skrĂłtowo, a tu mam zamiar uwiecznić je w całej ich okazałości.
   Postać pierwsza, to wyróşniony niedawno temu zaszczytnym tytułem bodaj Europejczyka Roku niejaki Andrzej Zoll, zaś druga, to nie kto inny tylko sam Stanisław Waltoś.
   Andrzej Zoll, wnuk otoczonego na Uniwersytecie Jagiellońskim legendą swojego dziada cywilisty Fryderyka rĂłwnieĹź Zolla, skazany był juĹź z gĂłry na tym Uniwersytecie na karierę profesorską. Na wstępie trzeba gwoli prawdy przyznać, Ĺźe Andrzej Zoll sam znacznie dopomĂłgł, aby ten skazujący wyrok mĂłgł nastąpić.
   Przeanalizujmy rzecz całą szczegółowiej. Oto Andrzej Zoll był synem bodaj inĹźyniera, będącego z kolei synem owego Fryderyka i zamieszkiwał z rodzicami w Warszawie. Kiedy jednak postanowił zostać prawnikiem, w pełni świadomie sam lub za namową rodzicĂłw, zamiast rozpocząć studia na bliskim mu terytorialnie Uniwersytecie Warszawskim przyjechał do Krakowa, gdzie na Alma Mater Cracoviensis Ĺźywą była legenda jego dziada. I był to krok bezbłędny. Przypuszczać bowiem naleĹźy, Ĺźe juĹź podczas egzaminu wstępnego na pierwszy rok studiĂłw, wśrĂłd egzaminatorĂłw szum poszedł, Ĺźe oto na studia stara się prawdziwy wnuk legendarnego krakauerskiego Fryderyka Zolla. Był to ponad wszelkę wątpliwość potężny handicap juĹź na samym starcie. Zresztą podczas całych jego dalszych studiĂłw wszyscy egzaminatorzy, jak i wszyscy asystenci na ćwiczeniach obchodzili się z Andrzejem Zollem, mĂłwiąc bez ogrĂłdek, jak ze zgniłym jajem. Jednak trzeba teĹź oddać mu sprawiedliwość, Ĺźe on sam juĹź na własny rachunek od samego początku rzetelnie zakuwał wiedzę. Bywał regularnie na wszystkich wykładach, na ktĂłrych my, leserzy, bywaliśmy sporadycznie i okazjonalnie. Miał nawet swoje stałe miejsce na sali wykładowej, nieodległe od katedry wykładowcĂłw tak, aby mĂłgł chłonąć wszystkie światłe ich mądrości, głoszone właśnie ex cathedra. Na trzecim roku, kiedy to nieopatrznie na cały rok się z nim zetknąłem, na wykładach otaczały go dwie zaprzyjaĹşnione z nim dziewczyny. Po prawicy siadywała niebrzydka, moĹźna rzec z gĂłralska: puodchodząca dziewcyna, zaś po lewicy dość wysoka, chuda i koścista teĹź dziewczyna, ktĂłrej jedynym widomym atutem były duĹźe, wyraziste oczy, bodaj niebieskie. Imion ani nazwisk owych dziewczyn nigdy nie poznałem w tamtym czasie. Muszę natomiast wspomnieć, Ĺźe oto w czasie tego wspĂłlnego z Zollem roku ta dziewczyna bardziej puodchodząca ?, w ktĂłrymś momencie przestała siadywać po jego prawicy. Odnoszę wraĹźenie, Ĺźe przegrała rywalizację o względy Andrzeja Zolla i się z bĂłlem serca ulotniła. Za to ta wieszakowata, po lewicy, ktĂłrej my, leserzy, przydaliśmy przezwisko NASZA SZKAPA, co dobrze świadczyło o naszej znajomości szkolnych lektur, trwała nadal konsekwentnie i do dziś jest jego jedyną Ĺźoną i matką ich jedynego syna, ktĂłry – podobnie jak tatuś – zaczyna robić karierę naukową, rĂłwnieĹź na UJ-ocie i takĹźe na Wydziale Prawa, o czym dowiedziałem się nie tak dawno temu z jakiegoś programu telewizyjnego. Podczas studiĂłw Andrzej Zoll załoĹźył względnie działał w jakimś tam kole naukowym. Jednak i on dobrze juĹź wtedy kombinował. Nie pchał się za przykładem swego dziada Fryderyka do 2 Katedr Prawa Cywilnego, bo w nich było zatrzęsienie profesorĂłw, docentĂłw, doktorĂłw i magistrĂłw, zdecydował się na specjalizację w prawie karnym materialnym, gdzie był tylko stary juĹź i zrehabilitowany dopiero po paĹşdzierniku 1956 r. profesor Władysław Wolter i asystentka, łagodna mężatka dwojga nazwisk, z ktĂłrych jedno brzmiało o ile się nie mylę Gryszkowa, a z ktĂłrą miałem w swoim czasie ćwiczenia oraz wyjątkowo brzydki, nędznie odziany i mieszkający w Domu Studenckim „Ĺťaczek” młody asystent o nazwisku Mącior, ktĂłry swoje uzasadnione w pełni kompleksy leczył, pastwiąc się podczas ćwiczeń nad studentami zwłaszcza, co przystojniejszymi. Ta dwĂłjka nie była dla Zolla, mającego tak wspaniałego antenata, Ĺźadną konkurencją na drodze do tytułu profesorskiego w niezbyt odległej przyszłości.
   
   Ostatni kontakt wizualny na Ĺźywo z Andrzejem Zollem miałem przed kilkunastu juĹź laty na pogrzebie mojego sąsiada z ulicy Solskiego, profesora Wojciecha Bartla, podczas tego pogrzebu, po spojrzeniu Zolla zorientowałem się, Ĺźe mnie skojarzył, jednak nie pamiętam, czy kiwnęliśmy sobie głowami ?
   
   Na pogrzeby ci ja raczej nie chodzę
   bo z nieboszczykami mi nie po drodze
   Do tego stopnia nie chodzę ci ja nijak,
   Ĺźe nawet bym się cieszył, gdyby sczezł
   menel osiedlowy nomen+omen
   Olek Kwas o ksywie
   PIERWSZY W WIOSZE PIJAK @$
   Wtedy w swoim imieniu, Ĺźe obrĂłcił się
   na nice,
   wdowie Jolce kondolencje złoĹźyłbym
   szczerze ?
   I w porozumieniu się z nią na barierze,
   na wszelki wypadek dałbym do uĹźycia
   poświęconą świętojebliwą do kresu Ĺźycia
   GROMNICĘ +
   Ale czasem kogoś mam w tak dobrej pamięci,
   Ĺźe idę, bo imię jego na wieki niech się święci +
   A jeśli w wymiarze ostatecznym idzie o mnie,
   to we właściwym czasie na cmentarz zaniosą...
   godnie i nade wszystko...wygodnie !@+
   
   Teraz opowiem o swoim całorocznym kontakcie na trzecim roku Prawa, podczas ćwiczeń z postępowania karnego, z Ăłwczesnym asystentem Stanisławem Waltosiem, zakończonych pewnym zdarzeniem, z ktĂłrego wszakĹźe wyszedłem bez szwanku, a z ktĂłrego do dziś, jako były leser jestem dumny.
    O Andrzej Zollu powiem jeszcze tylko tyle, Ĺźe był głównym propagatorem zniesienia w wiosze kary śmierci w sytuacji, kiedy w gangsterskim systemie usrojowo-ekosromiczno-srołecznym, jakim jest srapisralizm i to w jego wersji dzikiej, pojawiły się i stały plagą społeczną typy i rodzaje przestępstw, o jakich na przestrzeni istnienia Peerelu i Drugiej Polski, nawet się nie śniło
   
   O Stanisławie Waltosiu, powiem tylko tyle, Ĺźe wprawdzie w swoim czasie nie dał mi zaliczenia z ćwiczeń z zakresu postępowania karnego, za karę iĹź na tych ćwiczeniach, zamiast pilnie uwaĹźać na jego mądre wywody naukowe, zabawialiśmy się wesoło z moją miłością studencką Teresą C. Na szczęście bardzo odległą od tej Teresy, co to od dzieciątka Jezus. Ta moja Teresa była nawet odległa od dzieciątka Krezus, bo wobec mnie całkiem bezinteresowna i wcale nie polująca na kasę, co w dzisiejszych parszywej popkurwtury czasach stało się niemal powszechną normą...
   A to, Ĺźe nie dał mi zaliczenia, zaś Teresie kazał ewentualnie na zaliczenie zdawać kolokwium z całego materialu, wisialo nam dokładnie, bo wg Ăłwczesnego regulaminu te zajęcia były dla nas dodatkowymi, tak nas wszelki wypadek, bo wymaganą ilość zaliczeń obowiązkowych juĹź mieliśmy.
   
   Ale zacny Wojciech Maria Bartel był moim bliskim sąsiadem z sąsiedniej kamienicy, przy Ăłwczesnej ul. S*** 24 i widywałem go codziennie niemal, gdy wyszedł na balkon, by coś z niego zabrać, wyręczając swoją mamę lub ciocię, z ktĂłrymi zamieszkiwał do końca ich dni, będąc starym kawalerem. To nie byłby jeszcze wystarczający powĂłd do udziału w Jego pogrzebie. Ale Jego ojciec przed wybuchem II wojny światowej był starszym kolegą z pracy w nieodległej Komunalnej Kasie Oszczędności m. Krakowa mojego Ojca wg relacji mojej Mamy, a z racji zbieĹźności nazwisk nadano mu nawet przydomek PREMIERA ?
   PoniĹźej z Wikipedii świadomie tendencyjnie wybrany fragmencik z długiej i raczej chlubnej biografii innej osoby, noszącej godnie nazwisko Bartel...
   
   (...) Rząd Bartla składał się w większości z osĂłb nie związanych z jakimikolwiek partiami politycznymi (cztery z nich juĹź wcześniej piastowały stanowiska ministerialne). Ideowo określany był jako centrowy – premier wykluczył przy tworzeniu gabinetu zarĂłwno przywĂłdcĂłw prawicy, jak i lewicy. Sam Bartel objął tekę ministra kolei, a Piłsudski został ministrem spraw wojskowych. Układ taki wzburzył przede wszystkim Polską Partię Socjalistyczną, ktĂłra poparła zamach. W ten sposĂłb Piłsudski dał jej jednak do zrozumienia, Ĺźe nie czuje się zobowiązany do wdzięczności[10].
   16 maja 1926 premier Bartel wygłosił oświadczenie, w ktĂłrym zawarł podstawowe załoĹźenia swej polityki. Stwierdził, Ĺźe gabinet przejął władzę zgodnie z prawem, nie naruszając konstytucyjnego porządku. Wezwał takĹźe do zachowania spokoju, ciężkiej pracy i poświęcenia na rzecz ojczyzny. Jednocześnie obiecał usunięcie ze stanowisk państwowych i Ĺźycia politycznego ludzi niekompetentnych i skorumpowanych. Za wzĂłr moralny Bartel obrał sobie osobę JĂłzefa Piłsudskiego, ktĂłry miał udzielać premierowi wskazĂłwek co do kierunku prowadzonej polityki[10].
   Bartel podsunął Piłsudskiemu kandydaturę Ignacego Mościckiego na stanowisko głowy państwa, ktĂłry rĂłwnieĹź był profesorem Politechniki Lwowskiej. Rząd Bartla prowadził bardzo aktywną działalność, zbierając się co drugi dzień, a w pewnych okresach codziennie. 4 czerwca 1926 Mościcki został wybrany na prezydenta Polski, wobec czego Bartel podał się do dymisji, wraz z całym gabinetem. Nowa głowa państwa ponownie desygnowała go na premiera[6]. (…)
   Jacek placek byle jaki ? Ale za to zvycięski na miarę Nike z Samo... sraki @ ktĂłremu od sransforsracji wywracają się w próşnym z głodu kałdunie z olejem siedmiu złodziei FLAKI @+
   26.04.2011
   A godzina nadania stanie się waĹźna, w Godzinie Osratecznego rozliczenia tej całej BANDY oraz przez iloraz KLESZEJ GADZINY od wspĂłlnej GRANDY @+
   Powiedz NIE cenzurze w internecie ! Czarne sutenery i kapłony sutanniarze w owczej skĂłrze! Od Krezusa, Kryzysa, Św. Mamony + i Św. Hipokryzji + czarne barany @ Co Wandzie Pułtawskiej pół dziewicy wciskają pod spĂłdnicę poświęcone BANANY + Na Krezusa rany ? O, raaany ! …
   Dodaj nowy komentarz
   PrĂłbny balon prywaty Przesyłam podobnie długi materiał tekstowy, jak długi był ...
   Jacek placek 27-04-2011 16:59
   C.d. sprawy wątpię czy nastupit ?