C.d. sprawy dla ciekawych
    Tu muszę wspomnieć koniecznie o swym nieĹźyjącym juĹź Teściu. Człowieku okazałej postury i groĹşnego wzroku, ale niebywałej dobroci serca, ktĂłry pĂłki Ĺźył zastąpił mi w pewnym sensie mojego Ojca, i ktĂłrym do mojego odejścia w niebyt odbijać się będzie z nieustającą pełną wdzięczności pamięcią. Z kolei ja wziąłem udział, jako statysta w jednym dniu zdjęciowym, trwającym mniej więcej od godziny 09:00 do zachodu słońca, w skwarnym letnim dniu namĂłwiony przez Ninę Ĺźonę kolegi z Sobka Rycha P. Ale tak właściwie, to statystowałem z ciekawości zobaczenia, jak od zakrystii wygląda robienie widzĂłw kinowych w konia, za pomocą filmowej kamery i kilometrĂłw taśmy filmowej?+. Więcej o statystowaniu i samym filmie jest w pliku Ale najpierw o bohaterstwie Teścia)
   
   MĂłj Teść Bolesław Baran,działając w okresie okupacji hitlerowskiej w cywilnej organizacji AK-owskiej, a będąc rĂłwnocześnie urzędnikiem władz administrujących dzielnicą Kazimierz w urzędzie zlokalizowanym na Placu Wolnica, mając dostęp do formularzy kenkart oraz kartek Ĺźywnościowych, na skutek róşnych urzędniczych machlojek obdzielał jednymi i drugimi ĹťydĂłw i innych będących w potrzebie osĂłb nie Ĺźydowskiego pochodzenia. W takie lewe kartki Ĺźywnościowe, zaopatrywał teĹź m.in. Klasztor ss. Urszulanek i Klasztor ss. Albertynek, ktĂłre to Siostry prowadziły na własną rękę róşne akcje charytatywnej pomocy potrzebującym. Kartki Ĺźywnościowe szły teĹź do biedujących aktorĂłw krakowskich, ktĂłrzy nie chcieli występować w przedstawieniach organizowanych dla NiemcĂłw. SpośrĂłd takich aktorĂłw wymienię Zdzisława MroĹźewskiego, pamiętnego choćby z filmu Wojciecha Jerzego Hasa pt. „PoĹźegnania”, nakręconego na podstawie powieści Stanisława Dygata, męża znanej aktorki. m.in. z „Kabaretu Starszych PanĂłw” czy z najlepszego chyba filmu Andrzeja Wajdy Ziemia Obiecana - Kaliny Jędrusik. We wspomnianym filmie Hasa, MroĹźewski z uwagi na swoją nieomal „hrabiowską” prezencję grał nobliwego inteligenckiego tatę głównego bohatera filmu, kreowanego przez Tadeusza Janczara, na sfrustrowanego i zbuntowanego przedwojennego młodego inteligencika. A skoro juĹź mowa o aktorach Ĺźydowskiej proweniencji, to nie sposĂłb nie wymienić aktorki-ĹťydĂłwki Janiny Singer, odtwĂłrczyni roli ĹťydĂłwki-Racheli, cĂłrki Ĺťyda-karczmarza w pierwszej inscenizacji Wesela, zrealizowanej jeszcze przez samego Stanisława Wyspiańskiego, ktĂłrej lewa kenkarta otrzymana od mojego Teścia uratowała Ĺźycie. Uratowała taka kenkarta Ĺźycie rĂłwnieĹź innej aktorce-ĹťydĂłwce Janinie Wernicz. Teść wymieniał jeszcze innych aktorĂłw polskich ktĂłrzy odmĂłwili gry dla hitlerowcĂłw i cierpieli głodną i chłodną biedę, ale kiedy to mĂłwił słuchałem go w tamtych latach nie dość dokładnie. Zapamiętałem jedynie imię i nazwisko Zdzisława MroĹźewskiego, aktora o wyglądzie co najmniej hrabiowskim i dla mnie pamiętnego z roli ojca głównego bohatera, kontestującego w czasie okupacji hitlerowskiej swoją przedwojenną młodość, w ktĂłrą to rolę wcielił się Tadeusz Janczar, w filmie, stanowiącym ekranizację powieści PoĹźegnania Stanisława Dygata, pod tym samym tytułem. Ten film upamiętnił mi się jeszcze takĹźe piosenką ze schlagvortem Pamiętasz była jesień, ktĂłra na długi czas była przebojem i być moĹźe przetrwała nawet dłuĹźej, niĹź pamięć akcji filmu. Był to teĹź pierwszy z wielu przebojĂłw wylansowanych przez Sławę Przybylską i zaśpiewany w filmie niejako zaocznie, bo pod obraz innej aktorski o wyglądzie okupacyjnego wampa, śpiewającej pozornie tę piosenkę w lokalu rozrywkowym
   AĹź się prosi, Ĺźeby nieco rozwijając najbardziej znany cytat z wiersza Poety- księdza Jana Twardowskiego, powiedzieć: Spieszmy się nie tylko kochać ludzi, ale takĹźe dokładnie ich słuchać – bo tak szybko odchodzą !
   Tu muszę w teĹź powiedzieć, Ĺźe nawet Ĺťydzi w Izraelu docenili zasługi Teścia, przyznając mu ichniejszy medal Sprawiedliwy wśrĂłd NarodĂłw Świata. Jest o tym krĂłtka notatka w obszernym opracowaniu naukowym Ĺťyda Michała Grynberga, pracownika Ĺťydowskiego Instytutu Historycznego, współpracującego z Yad Vashem w Jerozolimie /PWN, Warszawa 1993/. Tymczasem upadająca juĹź Polska Rzeczpospolita Ludowa obdarowała go zaledwie, takĹźe zasłuĹźonym, ale trochę nawet śmiesznym medalem Za Długoletnie PoĹźycie Małżeńskie.
   To juĹź II Rzeczpospolita, była hojniejsza bowiem, kiedy jako młody człowiek uratował tonącego, przyznała mu medal Za Ratowanie Tonących /chyba tak on się nazywał/, ktĂłre to zresztą odznaczenie Teść mĂłj cenił sobie najwyĹźej.
   (PoniĹźej o tym, jak odbija mi się po dziś dzień pewną grochĂłwką oraz łajdackim fiskusem w Najfiscuszłodziejniejszej).
   Agnieszko,
   poniĹźej jest przygotowany tekst obszernej odpowiedzi IPN-owi.
   Jeśli coś poplątałem - popraw !
   MoĹźesz jeszcze na przykład dodać informację o tym srebrnym komplecie rozmaitych sztućcĂłw, ktĂłry przechowywany i nie uĹźywany do dziś czeka na ewentualnych potomkĂłw Ĺźydowskich owego małżeństwa Ĺźydowskiego (sąsiadĂłw z przeciwka mieszkania nr 16 Twojej Babci i nieznanego Ci Dziadka), to byłby taki akcent, świadczący o przyjaznej udzielonej Ĺťydom w potrzebie pomocy.
   
   PoniewaĹź mam - jak wiesz - kłopoty z poruszaniem się poza obszar Osiedla, nadaj ten list, jako polecony, za zwrotem przeze mnie kosztĂłw wysyłki, na adres:
   (PoniĹźej o tym, jak odbija mi się po dziś dzień pewną grochĂłwką oraz łajdackim fiskusem w „Najfiscuszłodziejniejszej”).
   
   Wracając jednak nareszcie do mojego statystowania w Liście Schindlera, wziąłem w tym przedsięwzięciu udział w ciągu jednego dnia zdjęciowego, z brodą i w prywatnych ciuchach, ktĂłre jako Ĺźywo pasowały zdaniem kobiety-kostiumologa do charakteru scen. Brodę pozostawiono mi rĂłwnieĹź, bo upodobniała mnie ona znakomicie do starego Ĺťyda. A byłem juĹź wĂłwczas rencistą, ktĂłry dopiero co wygrzebał się ze swojej drugiej w Ĺźyciu nerwicy. Filmowany byłem wraz z innymi imitującymi podobnie durne prace tylko w planie ogĂłlnym i w dodatku z odległości kilkuset metrĂłw, z balkonu zaimprowizowanego dla potrzeb filmu budynku, w ktĂłrym mieszkał komendant hitlerowskiego obozu przejściowego dla ĹťydĂłw wysiedlonych z getta w PodgĂłrzu, skomasowanych przed wytransportowaniem ich do hitlerowskiego Obozu Zagłady w Auschwitz-Birkenau, w ktĂłrym poniosła śmierć rĂłwnieĹź nie policzlna liczba Polek i PolakĂłw, takĹźe za pomoc ukrywającym się Ĺťydom, a wśrĂłd nich rĂłwnieĹź męczeńską śmierć poniĂłsł mĂłj Ociec Marian, przeĹźywszy zaledwie 33 lata. Po grochĂłwce z pajdkami chleba, do zachodu słońca trwało filmowanie apelu na placu, podczas ktĂłrego stałem ukryty za plecami innych więźniĂłw, w zaimprowizowanym czworoboku i obserwowałem aktorĂłw, przyodzianych w mundury gestapowskie i stanowiących dowĂłdztwo obozowe, a wśrĂłd nich rozpoznałem pokrakowskiego aktora o nie nachalnej urodzie, ale za to jewrejskiej proweniencji i polskim imieniu i nazwisku Jerzego Nowaka, zamieszkującego w budynku PKO, na zakręcie ulicy Bitwy pod Lenino z Librowszczyzną i sąsiadującego w tamtych czasach z aktorką Anna Dymną. Zresztą dobrego aktora, grającego w zespole Teatru „Kameralnego”, kierowanego w swoim czasie przez znakomitą parę Lidię Zamkow-Słomczyńską i Leszka Herdegena, Tearu zlokalizowanego przy ulicy BohaterĂłw Stalingradu, naprzeciw Kina „Uciecha”.
   A wracając do filmu, to w związku z filmowaniem obu scen z odległości, nie wiem czy zwłaszcza ta pierwsza sekwencja w ogĂłle weszła do filmu, a nawet jeśli weszła, to czy byłbym rozpoznawalny, natomiast przy drugiej, świadomie ukryłem się za plecami innych statystĂłw.?
   Z tego powodu na filmie nie byłem.
    Natomiast z tego dnia statystowania zapamiętałem przede wszystkim miskę grochĂłwki wojskowej z pajdami chleba, za cały zdjęciowy dzień, po ktĂłrą trzeba było stać w kilometrowej kolejce. Pamiętam teĹź, z przeprowadzonych w kolejce rozmĂłw z innymi statystami, przewaĹźnie w starszym wieku, Ĺźe byli oni albo nisko opłacanymi rencistami lub emerytami albo bezrobotnymi..
   A z drugiego dnia pamiętam, kilkugodzinne stanie w rĂłwnie kilometrowej kolejce po odbiĂłr jakiegoś śmiesznego honorarium, ale najlepiej z tego wszystkiego pamiętam, jak w jakieś pół roku potem stałem znowu w kolejce w Urzędzie Skarbowym, Ĺźeby rozliczyć się z owego śmiesznego honorarium
   Jacek placek byle jaki ? Ale za to zvycięski na miarę Nike z Samo... sraki @ ktĂłremu od sransforsracji wywracają się w próşnym z głodu kałdunie z olejem siedmiu złodziei FLAKI @+
   26.04.2011
   A godzina nadania stanie się waĹźna, w Godzinie Osratecznego rozliczenia tej całej BANDY oraz przez iloraz KLESZEJ GADZINY od wspĂłlnej GRANDY @+
   Powiedz NIE cenzurze w internecie ! Czarne sutenery i kapłony sutanniarze w owczej skĂłrze! Od Krezusa, Kryzysa, Św. Mamony + i Św. Hipokryzji + czarne barany @ Co Wandzie Pułtawskiej pół dziewicy wciskają pod spĂłdnicę poświęcone BANANY + Na Krezusa rany ? O, raaany ! …
   Dodaj nowy komentarz