MUS, spośród kilkunastu osobowej trupy
   Gospodarką komunalną i mieszkaniową zajmował się Sylweriusz D., strasznie dociekliwy, z zawodu nauczyciel i syn przedwojennego policjanta. Pracę w MUS-ie dostał przez protekcję swojego dalszego krewnego rĂłwnieĹź D., o ktĂłrym zresztą wyraĹźał się nie najlepiej, a ktĂłry pracował w WojewĂłdzkiej Stacji Techniki Statystycznej (WSTS), mającej siedzibę w specjalnie wybudowanym, oszklonym pawilonie przy ul. Smolki, w ktĂłrym z trudem mieściła się potężna maszyneria licząca, produkcji radzieckiej, protoplastka późniejszej polskiej Odry i chyba bardziej mechaniczna, niĹź elektroniczna. Liczyła bowiem dopiero po wcześniejszym osymbolizowaniu sprawozdań jednostkowych, a następnie przygotowaniu przez zespół panienek, zwanych nieoficjalnie a dwuznacznie dziurkowniczkami, na maszynach tzw. perforatorkach specjalnych kart, podziurkowanych wg nadanych wcześniej symboli na sprawozdaniach jednostkowych. Dopiero tak przygotowane karty potrafiło to ruskie ustrojstwo policzyć. I to często z błędami, ktĂłre usuwała dopiero specjalna sekcja kontroli gotowych opracowań.
   Ă“w Sylweriusz D. pochodził z Warszawy, ale juĹź w Krakowie oĹźenił się z krakowską mieszczką nauczycielką, wywodzącą się z prawniczego, sędziowskiego domu, zamieszkiwał u niej i urodziła mu synka, ktĂłremu nadano jeszcze dziwniejsze imię Sylwin. Ale wcześniej - o ile nie konfabuluję - byłem jego świadkiem na ich ślubie cywilnym, by w kilka lat później - i to juĹź pamiętam dobrze - być jego świadkiem na rozprawie rozwodowej bez orzekania o winie, na ktĂłrej sędzina na zadane mi pytanie odpowiedziała sobie właściwie sama. Nietypowe jednak było to, Ĺźe Sylweriuszowi sąd przyznał pełną opiekę nad Sylwinkiem, z ktĂłrym następnie Sylwek powrĂłcił z powrotem do Warszawy i do zawodu nauczycielskiego, choć pracując w MUS-ie zdążył skończyć rĂłwnieĹź zaoczne studia na WSE.
   Z zabawnych historii dotyczących tego oryginała warto odnotować dwie. Tej pierwszej byłem świadkiem. Oto Sylwek telefonicznie wyjaśniał jakieś nieprawidłowości w sprawozdaniu z jedną z instytucji. Długo się rozwodził, nie dopuszczając do głosu rozmĂłwczyni, chcącej mu przerwać. Gdy ją wreszcie dopuścił, ta powiedziała:
   Przepraszam pana, ale ja tu tylko sprzątam.
    Drugą historyjkę on sam mi opowiedział. Otóş, mieszkali z Ĺźoną w jej domku przy ul. Mieszka Pierwszego. Kiedyś późnym wieczorem zatrzymał go milicjant i zapytał:
   Gdzie pan mieszka?
   Sylwek zgodnie z prawdą i rzecz dla niego nietypowa skrĂłtowo odpowiedział:
   Na Mieszka.
   Milicjant powtĂłrnie:
   Ale ja pytam, gdzie pan mieszka?
   I taki dialog powtĂłrzył się razy kilka, zanim się dogadali.
   Pisałem o tym juĹź we wcześniejszych wspomnieniach. Z kolei funkcję koordynatora pełnił magister prawa Jan K., z pierwszego powojennego miotu UJ-tu (o rymnąłem sobie), zatrudniony całe lata w Prezydium RN m. Krakowa i znający znakomicie niemal wszystkich pracownikĂłw tegoĹź Urzędu oraz istniejące układy i koterie. Aktualnie mieszkał w Nowej Hucie, Ĺźonaty i dzieciaty, choć o rodzinie nie opowiadał. Pochodził spod Skawiny. Z urody taki chłopski pszeniczny i rumiany były blondyn, z wianuszkiem jeszcze blond włosĂłw, okalających centralną łysinę, podobnej urody, co Stefan M. tyle, Ĺźe ten w tych latach miał jeszcze bujną, kędzierzawą blond czuprynę. Filozofię Ĺźyciową Jan K. takĹźe miał chłopską i za to go chwalę. Podstawowa zasada Ĺźyciowa, ktĂłrą się kierował i Ĺźyczliwie mi wpajał brzmiała:
   W Ĺźyciu się do niczego nie przyznawaj !
   Jako stary pracownik RN chętnie opowiadał, jak uczestniczył w akcji przymusowego osiedlania w Nowej Hucie CyganĂłw. Jak to z braku mieszkań, a odgĂłrnych poleceń władz, by CyganĂłw na siłę uszczęśliwić, zameldował w duĹźej świetlicy osiedlowej ok. 50 cygańskich dusz, jak palili w tej świetlicy ogniska, za paliwo mając wyrywane parkiety i ramy drzwiowe oraz jak tłumaczyli mu w czasie obowiązkowo przeprowadzanej przez niego kontroli, brak na stanie połowy zameldowanych dusz, odpowiadając krĂłtko i treściwie na jego pytanie:
   Gdzie są ci brakujący?
   Uszli na wolność.
   Uczestniczył teĹź w ich uroczystościach biesiadnych, na ktĂłrych obowiązywała ściśle przestrzegana hierarchia: na przedzie siedzieli mężczyĹşni i jedli najsmaczniejsze kąski, potem kobiety, jeszcze potem dzieci, a na końcu psy i inne zwierzaki. Miał teĹź swoje ulubione powiedzonko zresztą a propos:
   My, to jak Cyganie - jak nic, to nic, a jak się juĹź do czegoś weĹşmiemy - to dalej  n i c !
   Kiedy Maryna, spiesząc po pracy z Węgrzc do cĂłreczki Agnieszki, wychowywanej w tym czasie przez Teściową w mieszkaniu TeściĂłw przy ulicy, juĹź chyba wtedy znowu Starowiślnej , na przejściu dla pieszych została potrącona przez pędzącego motocyklistę z pasaĹźerem, pozbierała się i pobiegła dalej, a potem dostała wezwanie na Kolegium Karno Administracyjne przy Prezydium RN m. Krakowa, Jasiu chciał mnie skontaktować ze swoim znajomym przewodniczącym tego Kolegium, by zadbać o sprawę, ja głupi i młody odmĂłwiłem, bo wina motocyklisty wydawała mi się ewidentna. W efekcie Ĺźona okazała się winną, bo wg zeznań motocyklisty, pasaĹźera oraz świadkĂłw o ktĂłrych sobie zadbali, to Maryna wyskoczyła im nagle na ulicę i potrącili ją, choć jechali z dozwoloną prędkością i zwolnili przed przejściem, skoro przeĹźyła. W efekcie otrzymała karę pieniężną i nie pamiętam, czy nie musiała teĹź pokryć kosztĂłw postępowania. Tak to bywa, jak nie słucha się starszych i doświadczonych przyjaciół, bo do takich zaliczałem w tamte lata Jana K.
   Kanjec z MUS, pod przymusem
   Jacek placek