JACKA ANTYWARIATA,
   to garść ciekawostek z jego ponad 70-letniego Ĺźuciorysu nie zawadzi...
   
   Tytułem wprowadzenia powiem, Ĺźe ze zrozumiałych, jak się okaĹźe po nieprzeczytaniu, dlaczego zaczynam nie od pierwszej. Na pewno przyzna mi rację pan Moderator, ktĂłry choćby rzuci na nią przymruĹźonym okiem z obowiązku, za ktĂłrym być moĹźe mu płacą ?
   
    Rodzinko, jeszcze trzecia opowieść, bo lubię tryptyki, do ktĂłrej wyjściem teĹź jest opublikowana niegdyś fraszka, cytowana z pamięci, z chyba nowym tytułem.
   
   COŚ Z LITERNICTWA
   MoĹźna za kropkę nad I
   z hukiem wylecieć za drzwi.
   
   Otóş ta historia zdarzyła się juĹź współcześnie, ale będzie w niej teĹź odwołanie się do peerelowskiej przeszłości.
   Jakieś pięć lat temu czułem się jeszcze na tyle dobrze, Ĺźe jeĹşdziłem dosyć często do śrĂłdmieścia Krakowa, tramwajem z przystanku przy ul. Borsuczej. Programowo jeĹşdziłem na gapę, protestując w ten sposĂłb przeciw relacji cen biletĂłw do ceny chleba. Bowiem wĂłwczas łączna cena dwĂłch zniĹźkowych biletĂłw... tam i z powrotem... rĂłwnała się cenie chleba wystarczającego mi na trzy dni. Obecnie ta relacja jest jeszcze mniej korzystna.
   Tak sobie pojeĹşdziłem nieĹşle, przy sporej dozie szczęścia. PrzejeĹşdziłem juĹź chyba wartość ewentualnego mandatu w razie przyłapania mnie przez kontrolerĂłw, zwanych nadal jak za PeeReL-u kanarami i nadal podobnie nie lubianych tyle, Ĺźe działających obecnie przez zaskoczenie w cywilnych łachach, co daje MPK dodatkowe oszczędności na sortach mundurowych. AĹź wreszcie stało się coś, co musiało się stać. Do łapało mnie dwĂłch. Najpierw chcieli od razu pieniędzy. Skłamałem rzecz jasna, Ĺźe nie mam. Więc wypisali mi tzw. mandat kredytowy, ktĂłry dawał szansę wcześniejszego odwołania się, z dopiero późniejszą wpłatą w razie nie uznania odwołania. Oczywiście odwołałem się pisemnie.
   W piśmie strzeliłem spod duĹźego palca kilkoma zełganymi argumentami wyjaśniającymi brak biletu oraz jednym argumentem prawdziwym, umieszczonym jako ostatni. Ten ostatni argument mĂłwił o tym, Ĺźe poczynając od 1953 r., kiedy to zacząłem korzystać z usług tego przewoĹşnika tylko raz miałem zatarg z krakowskim MPK, ktĂłry i tak zakończył się dla mnie korzystnie. Zaniosłem to odwołanie osobiście do Dyrekcji MPK bodaj przy ul. Gazowej. Odwołanie było oczywiście kierowane do właściwego dyrektora tej firmy. ZłoĹźyłem pismo w sekretariacie, a poznawszy wcześniej nazwisko owego właściwego dyrektora, mĂłwiąc kolokwialnie podesrałem go trochę w sekretariacie, prawiąc pracującym tam panienkom, Ĺźe jest to mĂłj dobry znajomy z dawnych lat i pewno uzna moje odwołanie. I faktycznie je uznał. Zgodnie z kpa w terminie otrzymałem drogą pocztową pismo, zawiadamiające mnie o uznaniu reklamacji i zobowiązujące mnie do wpłacenia jedynie kilkuzłotowej opłaty manipulacyjnej.
   Poza tym w piśmie stało, Ĺźe dano wiarę mojemu argumentowi wymienionemu odwołaniu na ostatnim miejscu. RĂłwnocześnie zagroĹźono mi, Ĺźe w razie powtĂłrnej wpadki, MPK nie będzie juĹź miało litości i Ĺźe mają mnie w komputerze. Teraz mi to wisi, bo juĹź do śrĂłdmieścia, ani w inne części Krakowa nie jeĹźdżę. Obecnie warto jeszcze Wam opowiedzieć o tym konflikcie z MPK w czasach PeeReL-u. Pracowałem juĹź w CLPO, a moĹźe to było jeszcze BLPO. Firma, jak nie nazywałaby się, mieściła się juĹź w nowym gmachu przy ul. Zakopiańskiej 9 albo jeszcze w siedzibie tymczasowej w starym budynku magazynu ktĂłrejś garbarni przy ul. nomen omen Swobody 4. Miałem bilet miesięczny pracowniczy na dwie linie autobusĂłw miejskich, jeden miejski, a drugi t. zw. strefowy, bo w tym czasie mieszkaliśmy z Maryną w jej mieszkaniu słuĹźbowym w Węgrzcach za Prądnikiem Czerwonym... w tych samych, w ktĂłrych w swoim czasie dogorywał oĹźeniony z chłopką St. Wyspiański, gnijący podobno za Ĺźycia, w związku ze swoją wstydliwą chorobą nabytą za młodu w ParyĹźu i dlatego zwaną w skrĂłcie francą. Wracając do sprawy warto dodać, Ĺźe mieszkałem w tym mieszkaniu na dziko. Zameldowany na pobyt stały byłem u Mamy na Solskiego 26 i tylko taki wpis miałem w dowodzie osobistym. O meldunek na pobyt czasowy nie zadbałem i w zasadzie wspomniany bilet mi nie przysługiwał. W tamtych latach KrakĂłw był miastem zamkniętym dla przybyszĂłw z innych terenĂłw Polski. Dochodziło nawet do takich oto paradoksĂłw. Osoba przybyła spoza granic administracyjnych miasta nie mogła podjąć stałej pracy w Ĺźadnym zakładzie, bo nie miała stałego zameldowania, a z kolei nie mogła uzyskać stałego zameldowania, bo nie była w stanie przedstawić zaświadczenia o stałym zatrudnieniu w ktĂłrymś z krakowskich zakładĂłw pracy. Zamknięcie Krakowa było jednak w tamte lata koniecznością. NaleĹźy bowiem pamiętać, Ĺźe wcześniej, w związku z budową Nowej Huty ściągnięto z zacofanych polskich wsi istniejącą tam nadwyĹźkę siły roboczej. Wybudowano nawet dla niej całą nową dzielnicę miasta o nazwie Nowa Huta. PoniewaĹź KrakĂłw, w porĂłwnaniu ze stanem przedwojennym, podwoił liczbę mieszkańcĂłw, osiągając Ăłwczesny prĂłg urbanizacyjny, władzom nie pozostało nic innego, jak na czas nieokreślony zamknąć miasto w osiągniętych granicach administracyjnych. OprĂłcz meldunkĂłw na pobyt stały, istniały rĂłwnieĹź meldunki na pobyt okresowy i pobyt czasowy. Dokładnej róşnicy pomiędzy tymi meldunkami juĹź nie pomnę. Wracając do rzeczy ktoś, kto wyjechał na pewien czas z Krakowa i zadbał o ktĂłryś z wymienionych meldunkĂłw w nowym miejscu pobytu, nie tracił stałego zameldowania w Krakowie. O taki właśnie meldunek, bodaj na pobyt czasowy, ktĂłry winien być co roku przedłuĹźany nie zadbałem.
   I oto pewnego razu wracając z pracy, juĹź tym autobusem strefowym linii 217 nadziałem się na kanarzycę. PoniewaĹź zaś kaĹźdą taką kontrolę uznawałem za zamach na moją wolność osobistą, więc wręczając jej mĂłj bilet miesięczny, wycedziłem przez zęby: Mogłaby się Pani zająć jakąś lepszą pracą... Tak więc na własne Ĺźyczenie babę rozsierdziłem. Zażądała okazania dowodu osobistego, a tam meldunku w Węgrzcach nie było. I wpadka. Spisała mnie i zatrzymała mĂłj bilet do wyjaśnienia. Miałem w określonym terminie sprawę wyjaśnić w kanciapie MPK, ktĂłra podobnie jak wspomniana Wam juĹź kanciapa milicyjna, rĂłwnieĹź mieściła się w tym naroĹźnym budynku, przy zbiegu ul. BohaterĂłw Stalingradu i ul. Waryńskiego. I narobiłem sobie tylko tyle, Ĺźe musiałem ganiać z Węgrzc do pobliskich Zielonek, w ktĂłrych mieścił się Urząd Gminy, uzyskać tam wpis do dowodu określonego zameldowania, by wreszcie zaiwaniać jak jakiś durny Iwan z tym dowodem do kanciapy MPK, i tam w końcu odzyskać swĂłj zatrzymany bilet. I tyle. A Babcia Kazia w mojej młodości zwykła była mawiać, Ĺźe z wielką dupą wszędzie się zmieścisz, a z wielkim pyskiem nigdzie. Tę jej cenną Ĺźyciową maksymę przypomniałem sobie jednak dopiero post factum. Zacytowana na wstępie fraszka łączy się z opowieścią o tyle, Ĺźe nadal uwaĹźam, Ĺźe owa kanarzyca mogła była wziąć się za jakąś inną pracę. I to jest ta kropka nad I.
   Teraz zamilknę na dłuĹźszy czas. Jacek           
    P.S. Pewien waĹźny szczegół mi uciekł. Otóş, przyglądnąłem się w poczekalni Dyrekcji MPK sporej grupce bidnych emerytĂłw i studentĂłw, ktĂłrzy prĂłbowali ustnie z marnym skutkiem usprawiedliwić brak waĹźnego biletu przejazdu przed jakimś pod chujaszczym, wyznaczonym przez właściwego dyrektora do ich spławiania, co teĹź on ochoczo czynił. Podczas mojego specjalnie dłuĹźszego pobytu w tej poczekalni spławionych zostało co najmniej dwadzieścia kilka ofiar zawyĹźonych cen biletĂłw MPK.
   Tymczasem w tym Peerelu, co nie był Ĺźadną KOMUNĄ, jak bezprawnie indoktrynuje na CHAMA obecna prosragranda durnowatą młodzieĹź nauczaną w szkołach po osratnich reformach SZKODNICTWA, bilety na środki komunikacji MPK były tanie mawet na uczniowska i emerycją kieszeń, zaś niĹźej PO d PiS dany, jako działacz zakładowego związku zawodowego rzekomo REĹťIMOWEGO... daj Wolandzie tym obecnym dupkom związkowym takiej skuteczności w działaniu, jaką miał związek w CLPO, jeśli komuś chciał ciś załatwić i odpowiednio podszedł dyrektora tej zacnej skądinąd Firmy... otóş Ăłw działacz miał przysługujący mu cały bloczek biletĂłw słuĹźbowych MPK...
    Przy okazji wyszło jeszcze raz, Ĺźe w tej wyjątkowo zbiurokratyzowanej III RP, przy ktĂłrej biurokracja peerel-owska to było małe piwo, tylko szczwana pisanina moĹźe dać pozytywne efekty dla piszącego.
    I to juĹź faktycznie wszystko przed dłuĹźszą przerwą w emaliowaniu Jacek.
   Jacek placek