Medialny oręż “obrońcĂłw praw człowieka”
   
   Opublikował/a Marucha w dniu 2009-07-29 (Środa)
   
   Jeśli nie da się o pewnych sprawach skutecznie kłamać, tak – by zachować przynajmniej pozory prawdy – rozwiązaniem staje się wĂłwczas przemilczenie. Ów propagandowy zabieg, znany doskonale z praktyki PRL-u wynika z przekonania, Ĺźe problem, o ktĂłrym się nie mĂłwi, nie istnieje, albo sam z siebie znika.
   
   Nie moĹźe zatem dziwić, Ĺźe główne media przemilczały fakt kolejnej wygranej sądowej ministra Macierewicza. Tylko na podstawie wzmianki na stronie internetowej Tygodnika „Głos”, mogliśmy się dowiedzieć, Ĺźe Sąd Rejonowy dla Warszawy ŚrĂłdmieścia, II Wydział Karny umorzył postępowanie w sprawie, ktĂłrą Antoniemu Macierewiczowi wytoczył były pracownik Polservice Jacek Wojnarowski, za umieszczenie jego nazwiska w Raporcie o likwidacji WSI. W działaniach byłego Przewodniczącego Komisji Weryfikacyjnej sąd nie doszukał się dowodĂłw wskazujących na popełnienie czynu zabronionego, wskazującego na zniesławienie.
   
   W sprawie procesĂłw wytaczanych Macierewiczowi, przez dotkniętych na honorze współpracownikĂłw WSI to kolejne, charakterystyczne przemilczenie. Podobnie – przed miesiącem główne media solidarnie przemilczały wygraną w procesie wytoczonym przez Waltera i Wejcherta – twĂłrcĂłw ITI, ktĂłrzy pozwali Macierewicza za słowa, pochodzące z wywiadu prasowego w „Rzeczpospolitej” z lutego 2007 r, „Ĺźe koncern ITI powstał dzięki wojskowym słuĹźbom PRL”. Identycznie przemilczano styczniową wygraną Macierewicza, w procesie wytoczonym przez Krzysztofa Kluzka – byłego wiceprezesa PKN Orlen. Te same media, nie uznały rĂłwnieĹź za konieczne poinformować nas, Ĺźe sądy juĹź wcześniej oddalały pozwy ITI w tej sprawie – uznając, Ĺźe Macierewicz „wykonując obowiązki Przewodniczącego Komisji Weryfikacyjnej działał zgodnie z prawem”.
   
   Przypuszczam, Ĺźe jawnie manifestowana nieprzychylność polskich dziennikarzy, wobec byłego szefa SKW znajduje podstawę w innych słowach Macierewicza, pochodzących z wywiadu dla „Rzeczpospolitej” . Zadał wĂłwczas prowadzącemu wywiad waĹźne pytanie: „ Dlaczego Ĺźaden z dziennikarzy nie poszedł do panĂłw Waltera i Wejcherta i nie zapytał, jak to było z tworzeniem ich koncernu medialnego w latach 80.? Opisałem w raporcie kwestie z tym związane bardzo wyraĹşnie. Nikt z państwa nie zadał takiego pytania”. Ano – nie zadał i nie zada, bo dziennikarska odwaga zdaje się nie wykraczać poza poziom połajania „konformistycznych” blogerĂłw, a pryncypialne „głoszenie poglądĂłw z otwartą przyłbicą” ma przecieĹź swoje granice.
   
   Przemilczanie orzeczeń sądowych korzystnych dla Macierewicza, zdaje się mieć jednak bardziej istotną przyczynę. Orzeczenia te zawierają bowiem twierdzenie, ktĂłrego sens zadaje dotkliwy i celny cios dwuletniej kampanii propagandowej, przy pomocy ktĂłrej prĂłbowano dyskredytować Raport z Weryfikacji WSI, działania Komisji Weryfikacyjnej i samego Macierewicza.
   
   Prawdopodobnie, juĹź po pierwszym korzystnym dla ministra postanowieniu warszawskiego Sądu Okręgowego, z kwietnia ubiegłego roku, oddalającego pozew Jana Wejcherta, spece od propagandy zdali sobie sprawę, Ĺźe tylko przemilczeniem niewygodnej prawdy moĹźna zapewnić sobie wpływ na opinię społeczną. WĂłwczas juĹź bowiem sąd podkreślił, Ĺźe Macierewicz „działał w granicach prawa, nie jako osoba prywatna, ale urzędnik państwowy – szef Komisji Weryfikacyjnej ds. WSI i mĂłwił o urzędowym dokumencie opublikowanym przez prezydenta – raporcie z weryfikacji WSI”. Ten sam sąd, oddalając pozew Wejcherta orzekł rĂłwnieĹź, Ĺźe „dokument urzędowy chroni domniemanie prawdziwości i autentyczności, czego nie obalono, podobnie jak nie obalono zgodności z prawem trybu i formy powołania Macierewicza na stanowisko państwowe”.
   
   Orzeczenie sądu zadawało kłam, trwającej od miesięcy kampanii dezinformacji, w ktĂłrej Macierewicza przedstawiano jako nieodpowiedzialnego szaleńca, a likwidację WSI jako proces szkodliwy dla państwa i niemal półlegalny. Twierdzenia te, miały kapitalne znaczenie dla skutecznego, zgodnego z prawem i logiką odrzucenia wszystkich medialnych zarzutĂłw, pomĂłwień, oszczerstw i kłamstw, jakie o Raporcie i jego autorach wyprodukowali funkcjonariusze medialni. Wszak nikomu z nich, nigdy nie przyszło do głowy, by atakować jakiegokolwiek ministra rządu Donalda Tuska za to, Ĺźe wykonując swoje konstytucyjne obowiązki realizuje ustawę, uchwaloną przez Sejm. Co więcej – bodaj w całej, 20 letniej historii III RP próşno szukać podobnego przypadku, by media z taką determinacją, przy pomocy manipulacji faktami dopuszczały się zamachu na dokument urzędowy, dyskredytując jego znaczenie i treść. Poza jednym przypadkiem. W identyczny, sprzeczny z prawem sposĂłb działano w 1992 roku, gdy ten sam minister legalnego rządu RP wykonywał uchwałę sejmową „o ujawnieniu tajnych współpracownikĂłw SłuĹźby Bezpieczeństwa zajmujących stanowiska w najwyĹźszych władzach państwa”.
   
   NajwyraĹşniej, Antoni Macierewicz przejdzie do historii jako ten, ktĂłry dwukrotnie wywołał niebywały w państwie demokratycznym, prawny precedens – gdy media, z aprobatą i przy współudziale organĂłw państwa, atakowały i prĂłbowały skompromitować urzędowy akt prawny i dokonania konstytucyjnego ministra.
   
   W przeświadczeniu, Ĺźe przemilczanie korzystnych orzeczeń sądowych jest elementem świadomej taktyki manipulacji, utwierdza rĂłwnieĹź zachowanie ludzi, ktĂłrzy w III RP mienią się „obrońcami praw człowieka”. ZasłuĹźona skądinąd organizacja Helsińska Fundacja Praw Człowieka prowadzi na swojej stronie internetowej program „Prawa człowieka a rozliczenia z przeszłością”. Jak moĹźemy przeczytać, „celem Programu jest kształtowanie odpowiedniej praktyki tworzenia i stosowania prawa pod kątem respektowania praw i wolności człowieka i obywatela. Działania HFPC polegają takĹźe na „monitorowaniu prac ustawodawczych, przygotowywaniu i przedstawianiu opinii prawnych juĹź na tym etapie. Ponadto, działania te obejmują rĂłwnieĹź szeroko rozumiane poszerzanie świadomości prawnej w społeczeństwie – w bardziej lub mniej sformalizowanych formach. To ostatnie poprzez udzielanie porad w indywidualnych sprawach, współpracę z mediami, zamieszczanie opracowań na stronie internetowej Programu”. W zakresie monitorowania spraw sądowych, związanych z Raportem z Weryfikacji WSI, znajdziemy obszerny wykaz postępowań, w ktĂłrych Antoni Macierewicz występuje w charakterze pozwanego. Warto dodać, Ĺźe wielu z rzekomo poszkodowanych korzysta z pomocy prawnej HFPC, a Fundacja występuje przed sądem jako tzw. amicus curiae – przyjaciel sądu, prezentując swoje stanowisko – zawsze zgodne z żądaniami pozwu.
   
   Jak zatem naleĹźy tłumaczyć fakt, Ĺźe w wykazie spraw sądowych nie znajdziemy tych postępowań, ktĂłre zakończyły się korzystnie dla Antoniego Macierewicza, a w szczegĂłlności dotyczących licznych pozwĂłw Wejcherta i Waltera oraz spółki ITI?
   
   Próşno teĹź szukać waĹźnego orzeczenia Sądu Okręgowego, w sprawie Krzysztofa Kluzka. To zadziwiające przemilczenie, musi być postrzegane jako rażąca manipulacja – zwłaszcza, gdy porĂłwnamy praktykę działania „obrońcĂłw praw człowieka” w przypadku innych zagadnień. Gdy tylko bowiem pojawia się groĹşba naruszenia interesĂłw agentury i jej mocodawcĂłw, Fundacja podejmuje działania z wprost niebywałą dla tego typu organizacji dziarskością. Oto 10 czerwca br. ukazał się w „Rzeczypospolitej” artykuł Cezarego Gmyza, zatytułowany „IPN udostępni gigantyczną bazę ofiar i katĂłw”, zawierający informację o nowej bazie danych Instytutu, udostępnionej dziennikarzom i naukowcom. Natychmiast, bo juĹź tego samego dnia, prezes zarządu Fundacji, pani Danuta Przywara wystosowała sążniste pismo do prezesa IPN, w ktĂłrym zawarła 13 szczegółowych, bardzo dociekliwych pytań, związanych z nową inicjatywą Instytutu.
   
   JuĹź lektura pierwszych pytań pozwala zauwaĹźyć, o co szczegĂłlnie troszczą się „obrońcy praw człowieka”. Czytamy m.in: 1. Jakie przesłanki legły u podstaw decyzji o utworzeniu katalogu osĂłb, o ktĂłrych informacje zawarte są w znajdujących się w zasobie archiwalnym Instytutu Pamięci Narodowej dokumentach organĂłw bezpieczeństwa państwa; 2. Jaka jest podstawa prawna utworzenia katalogu, to znaczy, jaka jest podstawa ustawowa jego utworzenia, ewentualnie jaki akt wewnętrzny Instytutu Pamięci Narodowej reguluje jego utworzenie i funkcjonowanie, ponadto czy stanowisko w sprawie utworzenia katalogu zajęło Kolegium Instytutu Pamięci Narodowej; [...] 4. O jakiego rodzaju osobach w katalogu znajdują się informacje, to jest jakiego rodzaju powiązania z organami bezpieczeństwa państwa, bądĹş jakiego rodzaju zainteresowanie z ich strony stanowiło podstawę zamieszczenia w nim informacji o konkretnej osobie;”
   
   Gorliwy pośpiech obrońcĂłw towarzystwa, ktĂłre mogło się poczuć zagroĹźone działaniami IPN-u , prowadzi ich nawet do formułowania tyleĹź Ĺźenujących, co bezprawnych ponagleń. W zakończeniu pisma moĹźemy bowiem przeczytać: „Zdajemy sobie sprawę z tego, Ĺźe ustawa o dostępie do informacji publicznej w art. 13 ust. 1 przewiduje 14-dniowy termin na udostępnienie informacji publicznej w trybie wnioskowym. JednakĹźe ze względu na wagę informacji, o ktĂłre prosimy będziemy wdzięczni za ich udostępnienie w moĹźliwie szybszym terminie”. Zaiste – waga informacji, o ktĂłre występuje Fundacja musi być znaczna, bo od niej przecieĹź moĹźe zaleĹźeć los tysięcy szpicli, agentĂłw i prowadzących ich esbekĂłw, przez dziesięciolecia terroryzujących polskie społeczeństwo. To samo społeczeństwo, – w ocenie maisteramowych mediĂłw i instytucji podobnych do HFPC, nie zasługuje juĹź na prawdziwą i rzetelną informację. Gdzie zatem ma szukać obrońcĂłw swoich praw?
   
   Aleksander Ścios , cogito.salon24.pl/112114,medialny-orez-obroncow-praw-czlowieka
   
   Opublikowany w Polityka | Komentarzy: 2 »
   Kilka przemyśleń
   
   Opublikował/a Marucha w dniu 2009-07-29 (Środa)
   
   Szef amerykańskich Rezerw Federalnych, Ĺťyd Ben Bernanke (czy kiedykolwiek ich szefem był nie-Ĺťyd?) stwierdził w w Kansas City niedzielę, iĹź obecny kryzys finansowy moĹźe być gorszy, niĹź słynna Wielka Depresja z roku 1929. Kto jak kto, ale szef tej samej firmy, ktĂłra spowodowała uprzednio właśnie Wielką Depresję, wie chyba co mĂłwi.
   
   Błazen Obama, odgrywający rolę prezydenta USA, wyznaczył Michaela Taylora z osławionej firmy Monsanto (załoĹźonej przez potomkĂłw Ĺźydowskich handlarzy niewolnikĂłw i produkującej frankensteinowską Ĺźywność) na osobę odpowiedzialną za – uwaga! – zdrową Ĺźywność. Nie ma chyba w Stanach Zjednoczonych osoby, ktĂłra by ponosiła odpowiedzialność za więcej chorĂłb i przypadkĂłw śmierci spowodowanych przez Ĺźywność, niĹź właśnie ten człowiek. MĂłwić o wyznaczeniu wilka, by pilnował stada owiec, to chyba zbyt łagodne porĂłwnanie.
   
   Kilka dni temu zmarł ostatni brytyjski Ĺźołnierz z I Wojny Światowej, Harry Patch, w wieku 111 lat. Warto przypomnieć, iĹź I Wojna Światowa została zaplanowana i wykonana przez rodziny globalnych bankierĂłw (zgadnij, czytelniku, z jakiej nacji się wywodzących), ktĂłrzy czerpali wielkie zyski z obu krwawo walczących stron. Wojna ta pozwoliła na przekształcenie świata celem późniejszego wywołania jeszcze bardziej krwawych orgii wojennych. Potomkowie prawdziwych sprawcĂłw I Wojny są nadal przy władzy i robią dziś to samo, co wtedy – jedynie przy wykorzystaniu nowych, potężniejszych technologii masowych mordĂłw na zbędnej części mieszkańcĂłw Ziemi.
   
   Opublikowany w Polityka, Róşne | 1 Komentarz »
   Leśne obserwatorium – c.d. (27.07.2009)
   
   Opublikował/a Marucha w dniu 2009-07-27 (poniedziałek)
   
   Informacje na temat handlu ludzkimi organami są dość powierzchownie, niemal niechętnie, traktowane przez media. Powodem moĹźe być niejakie zakłopotanie, w jakim znalazła się FBI, bowiem juĹź siedem lat temu Nancy Scheper-Hughes, antropolog z Uniwersytetu Berkeley w Kalifornii, powiadomiła FBI o takim handlu – podając zarĂłwno adres szefa gangu, jak i jego telefon. FBI nie zrobiła absolutnie nic. Departament Stanu US, bez zbadania sprawy, odrzucił ją jako “urban legend”, czyli zwykłe konfabulacje, tego samego typu, co pogłoski, iĹź Elvis Presley wciąż Ĺźyje. W tym samym czasie rządy Południowej Afryki i Brazylii zareagowały z całą mocą prawa na ten nielegalny proceder.
   
   Przez owe siedem lat miały miejsce niezliczone kryminalne transakcje – i tylko jedno oskarĹźenie.
   
   Tymczasem amerykańskie CDC (Centrum Kontroli i Zapobiegania Chorobom) wypowiedziało się, iĹź wszystkie dzieci między 6-tym miesiącem a 18 rokiem Ĺźycia powinny zostać zaszczepione przeciwko “świńskiej grypie”.
   Pytanie: czy Amerykanie (a za nimi nieuchronnie pĂłjdą inni) ufają swemu rządowi na tyle, by złoĹźyć w jego ręce Ĺźycie własne i własnych dzieci. Zwłaszcza w świetle następujących faktĂłw:
   1. Szczepionki nie są wytestowane.
   2. Producenci szczepionek mają zagwarantowaną totalną bezkarność w razie negatywnych skutkĂłw ich stosowania.
   3. Wirus A/H1N1 jest ewidentnie tworem sztucznym, produktem inĹźynierii genetycznej – lecz Ĺźaden rząd na świecie, takĹźe amerykański, tego nie przyznał, co odbiera im resztę wiarygodności.
   4. Illuminati najwyraĹşniej przygotowują się do końcowej rozgrywki o ustanowienie Nowego Porządku Światowego i jest wysoce prawdopodobne, iĹź ich powszechnie znane zamiary zredukowania liczebności populacji ziemskiej pasują zarĂłwno do nowego wirusa, jak i masowych “szczepionek” przeciwko niemu.
   
   Jest bardzo mało znanym faktem, iĹź rząd USA, działając poprzez CIA oraz antykomunistycznych uchodĹşcĂłw, juĹź raz usiłował wprowadzić dokładnie taką samą chorobę na Kubę celem destabilizacji kubańskiej gospodarki i zachęcenia lokalnej opozycji do działań. Historia ta została po raz pierwszy opisana 10 stycznia 1977 roku na pierwszej stronie “San Francisco Chronicle”, a tytuł artykułu brzmiał: “Tajemnica roku 1971 – odkryto powiązania CIA z kubańskim wirusem świńskiej grypy”.
   W 1971 roku istotnie choroba ta wybuchła na Kubie – ale wśrĂłd świń. Musiano zabić ok. pół miliona tych zwierząt, aby zapobiec zwierzęcej epidemii na skalę całego państwa. Ówczesne wirusy nie przenosiły się na ludzi. Od tamtej pory nauka poczyniła jednak duĹźe postępy.
   
   W czasie ostatniego pobytu na Ukrainie Radosław Sikorski, minister spraw zagranicznych, złoĹźył kwiaty pod pomnikiem Ĺźołnierzy Ukraińskiej Galicyjskiej Armii. Jednostki te walczyły w 1918 r. przeciwko Polakom o LwĂłw. Czekamy na złoĹźenie kwiatĂłw gestapowcom i SS-manom.
   
   Na Śląsku trwa separatystyczna hucpa, ewidentnie inspirowana przez zbezczelniałą niemiecką mniejszość, ktĂłrej w Polsce najwyraĹşniej jest za dobrze. Warto przypomnieć, iĹź artykuł 3 Konstytucji RP z 1997 roku stwierdza jednoznacznie: „Rzeczpospolita Polska jest państwem jednolitym”. Jednolitym – czyli rządzonym i administrowanym przez centralny rząd, bez Ĺźadnych wewnętrznych podziałów, autonomii czy szczegĂłlnych uprawnień dla jakiegoś wyodrębnionego regionu. W jego świetle dążenia do lokalnej autonomii są sprzeczne z Konstytucją i godzą w interes Rzeczypospolitej, a nawet w jej integralność i suwerenność i jako takie powinny być ścigane przez organy państwa. Jeśli złamania najwyĹźszego obowiązującego na terytorium RP aktu prawnego, jakim jest Konstytucja, dopuścił się poseł, senator lub, powiedzmy, członek rządu (w tym i premier), zająć powinien się nim Trybunał Stanu, sprawdzając, czy nie zaistniała sytuacja zdrady stanu, zasługująca na najwyĹźszy moĹźliwy wymiar kary. Jeśli działania takie prowadzone są przez zwyczajnego obywatela, wystarczają postępowania przed sądami powszechnymi, a zatrzymaniem osoby, ktĂłrej postawiono konkretne zarzuty, zająć powinna się policja. Jeśli natomiast istnieją trudności z ustaleniem danych osobowych ludzi prowadzących działalność wywrotową, jeśli ich sposĂłb postępowania jest anonimowy lub przybiera charakter organizacji niejawnej, wĂłwczas mamy do czynienia z klasycznym przykładem pola działania dla słuĹźb specjalnych.
   
   Opublikowany w Róşne | Komentarzy: 8 »
   Nowa fala antysemityzmu
   
   Opublikował/a Marucha w dniu 2009-07-25 (sobota)
   
   Państwo izraelskie pośrednio przyznało, iĹź lekarze z Instytutu Medycyny Sądowej w Abu Kabir wycięli organy z trojga palestyńskich nastolatkĂłw zabitych przez dzielną Armię Izraela kilka dni temu. Konkretnie zaś – minister Zdrowia Nessim Dahhan, w odpowiedzi na pytanie arabskiego członka Knesetu, Ahmeda Teibi, rzekł iĹź “nie moĹźe zaprzeczyć” iĹź organy zabitych nastolatkĂłw zostały zuzyte do transplantacji lub badań naukowych.
   
   Ahmed Teibi twierdzi, iĹź posiada wiarygodne dowody na to, iĹź izraelscy lekarze nagminnie stosują praktyki wycinania serca, wątroby i nerek z palestyńskich dzieci i młodzieĹźy zabitej przez Ĺźołnierzy w rejonie Gazy i West Bank. Władze izraelskie z reguły przetrzymują ciała ofiar przez kilka dni bez Ĺźadnego wyjaśnienia. Izraelskie media przemilczają takie wypadki.
   
   ĹšrĂłdła palestyńskie utrzymują, iĹź troje bezbronnych nastolatkĂłw zostało zabitych z zimną krwią i bez powodu, natomiast ĹşrĂłdła izraelskie nie są zgodne między sobą w opisie, co się właściwie wydarzyło.
   
   Ciągnąca się przez co najmniej twa lata ogromna afera korupcyjna połączona z praniem pieniędzy na międzynarodową skalę, rozciągająca się od Jersey poprzez Brooklyn aĹź do Izraela i Szwjacarii, kulminowała aresztowaniem w czwartek 44 osĂłb – wśrĂłd nich trzech burmistrzĂłw z New Jersey, dwu członkĂłw państwowego zgromadzenia ustawodawczego oraz – aĹź boimy się napisać to słowo – pięciu rabinĂłw. Przypuszczamy, iĹź wmieszanie rabinĂłw w sprawy kryminalne było spowodowane złym wpływem księży i biskupĂłw katolickich, ktĂłrzy nachalnie rwą się do dialogu z Ĺźydami i demoralizują ich.
   
   Władze rozbiły cała sprawę na dwa główne wątki:
   - pranie pieniędzy, ktĂłre prowadzi do rabinĂłw oraz członkĂłw Ĺźydowskiej społeczności (tzw. syryjskiej) w Brooklynie i mieście Deal w Jersey Shore;
   - polityczna korupcja, łapĂłwkarstwo, fałszowanie czekĂłw itp. w ktĂłre zamieszani są wysocy urzędnicy państwowi, głównie z New Jersy i Hoboken.
   
   Pogłoski mĂłwią rĂłwnieĹź o nielegalnym handlu organami ludzkimi, w co oczywiście nie wierzymy, znając wysokie standardy moralne potomkĂłw Abrahama i MojĹźesza – i z oburzeniem odrzucamy informacje, iĹź np. rabin Yitzchak Levi Rosenbaum od conajmniej 10 lat handlował nerkami: donator otrzymywał 10 tys. dolarĂłw, a odbiorca płacił 160 tysięcy. Niewielki zysk szedł do kieszeni rabina zapewne na potrzeby coraz większej rzeszy ofiar Holocaustu.
   
   My się pytamy: komu słuĹźy publikowanie takich informacji, jeśli nie faszystom i antysemitom? Dlatego prosimy naszych czytelnikĂłw, aby natychmiast zapomnieli to, co przeczytali powyĹźej i potraktowali artykuł jako szkoleniowy przykład nierzetelnego i stronniczego dziennikarstwa. Prosimy rĂłwnieĹź o nie zaglądanie na adres:
   http://www.youtube.com/watch?v=sBlROow_TAw
   ani o nie doszukiwanie się na siłę jakichkolwiek związkĂłw między jedną wiadomością, a drugą.
   
   PS. NiezaleĹźne media, jakby się umĂłwiły, szybko przestały pisać i mĂłwić o “rabinach”, uĹźywając zamiast tego słowa “duchowni” (clergymen), co czytelnikowi sugeruje na ogół duchownych katolickich, ktĂłrzy (stosując logikę Michnika) wprawdzie w nic zamieszani nie byli, ale przecieĹź mogli być.
   
   Opublikowany w Polityka, Róşne | Komentarzy: 22 »
   Wojciech Błasiak: Sieć polskiej oligarchii finansowo-politycznej
   
   Opublikował/a Marucha w dniu 2009-07-23 (czwartek)
   
   18 lat temu w dniu 18 lipca 1991 roku zmarł na zawał serca odkrywca mechanizmu działania afery Funduszu Obsługi ZadłuĹźenia Zagranicznego starszy inspektor NajwyĹźszej Izby Kontroli Michał Tadeusz Falzmann. Zmarł w wieku 38 lat, w pełni formy fizycznej, a zawału serca dostał w dzień po telefonie do swego przyjaciela, iĹź w archiwach Narodowego Banku Polskiego odnalazł waĹźne materiały dotyczące FOZZ. Jego rodzina i przyjaciele byli i są przekonani, iĹź został zamordowany w typowy dla komunistycznych słuĹźb specjalnych sposĂłb. W trakcie kontroli FOZZ jako inspektor NIK był obiektem nieustannych pogróşek, naciskĂłw i szantaĹźy aĹź po anonimowe groĹşby śmierci. Jeszcze w kwietniu 1991 roku w jego dzienniku pod datą 21 kwiecień znalazł się zapis: „Dalsza praca to osobiste śmiertelne niebezpieczeństwo. Szans na sukces nie widzę Ĺźadnych.”
   
   W niecałe trzy miesiące później 7 paĹşdziernika 1991 roku na trasie szybkiego ruchu Warszawa-Katowice w tragicznym wypadku samochodowym zginął urzędujący prezes NIK prof. Walerian Pańko. Według oficjalnej wersji wypadek był winą kierowcy, oficera Biura Ochrony Rządu, ktĂłrego samochĂłd miał zaczepić tylnym kołem o krawężnik. Tymczasem w blisko rok po tragicznym wypadku ukazał się wywiad w jednym z tygodnikĂłw z jedynym świadkiem, ktĂłry przeĹźył wypadek, Ĺźoną prezesa NIK Urszulą Pańko. „Nie jechaliśmy z oszałamiającą prędkością – mĂłwi w nim U. Pańko – poniewaĹź kierowca zamierzał dopiero co wyprzedzić ciężarĂłwkę. W tym momencie zarzuciło nasz samochĂłd, z jednoczesnym nieprawdopodobnym hukiem.” Dodajmy, iĹź śmierć prezesa NIK nastąpiła na dwa dni przed planowanym wygłoszeniem przez niego w Sejmie RP wystąpienia na temat kontroli FOZZ przeprowadzonej przez nieĹźyjącego od trzech miesięcy M. T. Falzmanna.
   
   M. T. Falzmann odkrył gigantyczną, systematyczną i zorganizowaną grabieĹź finansĂłw kraju dzięki operacjom na polskich długach sięgającą czasĂłw PRL-u, a kontynuowaną w sposĂłb wzmoĹźony po 1989 roku głownie w oparciu o to co prof. Jerzy Przystawa nazwał „złamaniem parytetu stĂłp procentowych”, a co ja nazywam „oscylatorem Balcerowicza”. Ów „oscylator Balcerowicza” polegał na wykorzystaniu róşnicy pomiędzy bardzo wysokim oprocentowaniem kont złotĂłwkowych w warunkach inflacji sięgającym w 1990 roku 260 procent i polityki aprecjacji złotĂłwki, a relatywnie bardzo niskim bo kilkuprocentowym oprocentowaniem kont walut obcych.
   
   UmoĹźliwiało to, zwłaszcza z początkiem lat 90. w sytuacji wprowadzenia w ramach tzw. „planu Balcerowicza” sztywnego kursu dolara w stosunku do złotĂłwki, olbrzymią spekulację. Polegała ona na zamianie walut obcych na złotĂłwki i lokowaniu ich na bardzo wysoko oprocentowanych kontach złotĂłwkowych, a następnie na zamianie na waluty obce z olbrzymim zyskiem. M. Falzmann nazwał to „rabunkiem finansĂłw państwa”, ktĂłry szacował na co najmniej kilkanaście miliardĂłw dolarĂłw. Na podstawie zgromadzonych przez niego informacji i materiałów powstała jedyna na ten temat w Polsce książka Jerzego Przystawy i Mirosława Dakowskiego „Via Bank i FOZZ” wydana w 1992 roku.
   
   Sama zaś działalność Funduszu Obsługi ZadłuĹźenia Zagranicznego, ktĂłry miał słuĹźyć ukrytemu wykupywaniu długĂłw polskiego państwa, była tylko fragmentem szerszej całości operacji spekulacyjnych z uĹźyciem polskiego zadłuĹźenia zagranicznego. Sednem zaś samej afery FOZZ było nigdy nie ujawnione przed szeroką opinią publiczną jej „drugie dno” w postaci wykorzystywania blisko 2 mld dolarĂłw FOZZ do walutowych operacji spekulacyjnych umoĹźliwiających wyprowadzanie głównie poprzez system bankowy pieniędzy i drenowanie gospodarki kraju.. W ten sam zresztą sposĂłb nigdy nie ujawniony przed opinią publiczną p. Bagsik z p. Gąsiorowskim wyprowadzili w ramach tzw. „afery Art.- B” w ciągu zaledwie roku czasu z polskiego systemu bankowego 480 mln dolarĂłw. Samą zaś opinie publiczną wprowadzano w błąd, iĹź chodziło o wielokrotne oprocentowanie oscylacyjne tych samych wkładĂłw w róşnych polskich bankach.
   
   To jak wyglądał polski system finansowy okresu końca PRL-u i początkĂłw transformacji, potwierdzał teĹź kolejnego raportu NIK z 1992 roku dla Ăłwczesnego ministra finansĂłw Jerzego Osiatyńskiego (HZ-41002-1/92):
   
   „NajwyĹźsza Izba Kontroli przeprowadziła w okresie od lutego do czerwca br. kontrolę realizacji ustawowych zadań Ministra FinansĂłw w latach 1989-1991 w zakresie: zobowiązań i naleĹźności zagranicznych Skarbu Państwa, bilansu płatniczego państwa, zobowiązań krajowych Skarbu Państwa, nadzoru i kontroli Ministra FinansĂłw oraz działalnością FOZZ oraz polityki kursu złotego. (..)
   
   1.1.(…) W 1990 r. zagraniczny dług państwowy wzrĂłsł w porĂłwnaniu z rokiem poprzednim o 7.854 mln USD. (…) Na koniec 1990 r. zadłuĹźenie zagraniczne Polski wyniosło 48.475 mln USD (…)
   
   1.2. (…) Księga zadłuĹźenia zagranicznego załoĹźona dopiero 20 maja 1991 r. (a przed tą datą zarĂłwno Ministerstwo FinansĂłw jak i FOZZ nie prowadziły takiej księgi), nie spełnia roli ewidencji długu państwowego, gdyĹź dane z niej zawarte są zbyt ogĂłlnikowe. Zapisy dokonane w tej księdze nie mają bezpośredniego odniesienia do dokumentĂłw ĹşrĂłdłowych pozwalających ustalić poszczegĂłlnych kredytodawcĂłw, dat i kwot zaciągniętych kredytĂłw oraz ich rzeczywistego przeznaczenia. Nie wskazuje się teĹź finalnego kredytobiorcy.
   Z zapisĂłw księgi nie moĹźna ustalić opóźnień w spłacie rat kapitałowych i odsetek. Preliminarze płatności zadłuĹźenia zagranicznego sporządza jedynie Bank Handlowy. Zmusza to Ministerstwo FinansĂłw do czerpania informacji tylko z Banku Handlowego przy obsłudze bilansu płatniczego państwa i sporządzania róşnych analiz.
   
   1.3. Umowy dwustronne Polski z państwami Klubu Paryskiego nie podpisywał Rząd RP lub z jego upowaĹźnienia Minister FinansĂłw lub inny członek Rządu, a róşni nieupowaĹźnieni urzędnicy Ministerstwa FinansĂłw, a takĹźe inne osoby spoza Ministerstwa. Sprawa podpisywania umĂłw międzypaństwowych ze skutkiem dla budĹźetu państwa zastrzeĹźona jest konstytucyjnie dla generalnych kompetencji Rządu RP, a fakt podpisania ich przez nieupowaĹźnione do tego osoby powoduje z mocy prawa ich niewaĹźność. (…)
   
   1.4. Z uwagi na brak dokumentĂłw ĹşrĂłdłowych Ministerstwo FinansĂłw (Dep. Zagraniczny) nie sporządziło – na żądanie kontroli NIK zestawienia obejmującego pozycje składające się na zadłuĹźenie zagraniczne państwa oraz przebieg realizacji spłat kapitału i odsetek wobec poszczegĂłlnych wierzycieli.
   
   Ministerstwo nie posiadało takĹźe zestawienia przebiegu obsługi zadłuĹźenia zagranicznego w latach 1989-1991 w układzie bardziej ogĂłlnym, tj. wg poszczegĂłlnych grup wierzycieli oraz nie podano kontrolującemu przyczyn niepełnej obsługi zadłuĹźenia zagranicznego państwa w ostatnich latach i wynikających z tego ujemnych skutkĂłw (wzrostu zadłuĹźenia) dla budĹźetu państwa w przyszłości. (…)
   
   6.2. Ustawą z 15 lutego 1989 r. o FOZZ zlikwidowany został fundusz celowy o tej samej nazwie, działający na podstawie ustawy z 1985 r. o FOZZ. (…) Ministerstwo FinansĂłw (Dep. Zagraniczny) w toku kontroli NIK nie było w stanie określić wysokości salda tzw. „starego FOZZ” przejętego przez tzw. „nowy FOZZ”.
   
   6.3. Fundusz Obsługi ZadłuĹźenia Zagranicznego nie prowadził księgi zobowiązań i naleĹźności Państwa z tyt. Zagranicznych kredytĂłw i gwarancji państwowych – mimo Ĺźe na mocy art. 12 ustawy o FOZZ był do tego zobowiązany. (…)
   
   6.4. (…) do tej pory nie została rozszyfrowana kwota 1 624,3 mld zł dot. operacji własnych FOZZ ujęta w zestawieniu Pt. „Rozdysponowanie dotacji budĹźetowej w 1990 r. dla FOZZ.”
   (…)
   
   6.5. Ministerstwo FinansĂłw (a takĹźe FOZZ) nie prowadziło ewidencji efektĂłw wykupu przez FOZZ polskich długĂłw. (…)
   
   7.2. Ministerstwo FinansĂłw nie sporządzało ani nie uczestniczyło w opracowywaniu rachunkĂłw symulacyjnych skutkĂłw zmiany kursu złotego do koszyka walut, jak rĂłwnieĹź nie egzekwowało takich analiz z NBP. Z przeglądu materiałów dotyczących zmiany kursu złotego do koszyka walut w latach 1989-1991 wynika, Ĺźe udział Ministra FinansĂłw ograniczał się do podpisywania decyzji o zmianie kursu złotego zaproponowanych przez Prezesa NBP. Minister FinansĂłw nie występował teĹź z inicjatywa zmiany kursu ani nie wyraĹźał swego stanowiska przed podpisaniem ww. decyzji.”
   
   Przez 18 lat istnienia „demokratycznego państwa prawa” i 18 lat istnienia „wolnych mediĂłw” na czele z „Gazetą Wyborczą”, Polacy o FOZZ dowiedzieli się tylko, Ĺźe gdzieś się zapodziało około 100 mln dolarĂłw, ktĂłrych z owych 2 mld nie oddano do FOZZ z powrotem. O „oscylatorze Balcerowicza” i gigantycznych stratach z tego tytułu do dziś nic się nie prześliĹşnie w polskich mass-mediach (wyjątkiem są media redemptorysty ks. Tadeusza Rydzyka, gdzie kilkakrotnie na ten temat ukazywały się rzetelne informacje). A o ujawnieniu okoliczności śmierci M. T. Falzmanna i W. Pańki wskazujących na fachowe morderstwa, pewnie nikt nawet nie śmie pomyśleć.
   
   Powstaje więc pytanie o to jak moĹźna kontrolować wszystkie władze niepodległego państwa, od ustawodawczej, przez wykonawczą, sadownicza, aĹź po medialną i to przez blisko 18 lat! Innymi słowy nawiązując do mojego poprzedniego opisu i analizy funkcjonowania polskiego systemu medialnego, jest to pytanie kto jest ośrodkiem prowadzącym dla medialnej agentury wpływu i medialnych „pudeł rezonansowych” tworzących rdzeń polskiego systemu medialnego i zapewniających pełne panowanie informacyjne.
   
   Przede wszystkim trzeba zwrĂłcić uwagę, iĹź FOZZ-em bezpośrednio i pośrednio kierowały wojskowe słuĹźby specjalne PRL-u, a dyrektorem FOZZ był wysoki oficer tychĹźe słuĹźb. O tym, kto i gdzie przechwycił miliardy dolarĂłw dzięki nielegalnym operacjom na polskim zadłuĹźeniu zagranicznym i „poĹźyczek” na spekulacyjne cele z FOZZ, decydowali ludzie PRL-owskiego wywiadu i kontrwywiadu wojskowego, a więc ludzie „człowieka honoru” A. Michnika, czyli gen. Czesława Kiszczaka. Ślady udziału tego środowiska w operacjach finansowych, w tym prywatyzacyjnych okresu transformacji pojawiają się aĹź po dziś dzień.
   
   Dodajmy przy okazji, Ĺźe ostentacyjna bezkarność Cz. Kiszczaka, ktĂłry juĹź nawet nie usprawiedliwia swoich nieobecności w sądzie na procesach o stan wojenny, a sąd nie śmie kiwnąć palcem, jest duĹźo mĂłwiąca. Kolejną poszlaką wskazującą na kluczowość tego środowiska w mechanizmach panowania jest to, Ĺźe Platforma Obywatelska odbierając w tym roku przywileje emerytalne funkcjonariuszom SłuĹźby Bezpieczeństwa PRL-u, nie ośmieliła się ruszyć słuĹźb wojskowych, a po dojściu do władzy natychmiast zaczęła dyskredytować likwidację Wojskowych SłuĹźb Informacyjnych. Oczywiście przy okazji wszelakich afer w okresie transformacji pojawiają się bardzo częste ślady znaczącej roli politycznej i gospodarczej rĂłwnieĹź byłych słuĹźb cywilnych PRL-u. Ale wyraĹşnie to środowisko jest na drugim miejscu co do roli i znaczenia w zakulisowym Ĺźyciu III RP i przebiegu samej transformacji ustrojowej.
   
   Rąbka tajemnicy przed szeroką opinią publiczną odsłoniły teĹź w tej sprawie prace przynajmniej dwĂłch specjalnych sejmowych komisji śledczych. W 2003 roku w trakcie prac sejmowej komisji nadzwyczajnej w sprawie tzw. afery Rywina wyszło na jaw, Ĺźe faktyczne decyzje polityczne dotyczące treści ustaw są elementem nieformalnych uzgodnień i korupcyjnych przetargĂłw. Afera ta polegała na tym, Ĺźe w lipcu 2002 roku związany ze środowiskiem rządzącego wĂłwczas postkomunistycznego Sojuszu Lewicy Demokratycznej znany producent filmowy Lew Rywin złoĹźył propozycję korupcyjną szefom koncernu medialnego Agora, jej prezesowi Wandzie Rapaczyńskiej i redaktorowi „Gazety Wyborczej” Adamowi Michnikowi.
   
   Była to oferta złoĹźona w odpowiedzi na przekazane przez W. Rapaczyńską nieoficjalne „oczekiwania” koncernu Agora wobec rządu Leszka Millera co do zapisu treści nowej ustawy medialnej. Propozycja Rywina sprowadzała się do oferty łapĂłwki w wysokości 17,5 mln dolarĂłw od Agory dla „grupy trzymającej władzę”, w zamian za zapis ustawy umoĹźliwiającej koncernowi zakup stacji telewizyjnej „Polsat”. Prace zaś komisji sejmowej do spraw tzw. afery Orlenu z 2004 roku ujawniły kulisy kluczowych decyzji prywatyzacyjnych podejmowanych przez nielegalne i nieformalne ośrodki władzy.
   
   Sama afera dotyczyła okoliczności zatrzymania w 2002 roku przez polskie słuĹźby specjalne szefa największego polskiego koncernu paliwowego „Orlenu” za czasĂłw rządĂłw SLD, co miało zablokować podpisanie przez niego kontraktu na dostawy ropy naftowej wartości 14 mld dolarĂłw. Chodziło prawdopodobnie o przejęcie „prowizji” z tego tytułu. W trakcie prac wyszło na jaw, Ĺźe polski oligarcha finansowy Jan Kulczyk, powołując się na polskiego prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego, miał negocjować w Wiedniu w 2003 roku z rosyjskim oficerem wywiadu Władimirem Ałganowem ustalenie korzystnych dla Rosji warunkĂłw prywatyzacji kluczowej polskiej rafinerii ropy – Rafinerii Gdańskiej. Związany zaś z środowiskiem prezydenta A. Kwaśniewskiego lobbysta negocjował z SLD-owskim ministrem skarbu korzystne warunki sprzedaĹźy Rosji polskich firm energetycznych.
   
   Kolejną wskazĂłwką jest okres rządĂłw Prawa i Sprawiedliwości, ktĂłra to partia głosem swego lidera Jarosława Kaczyńskiego zadeklarowała „walkę z układem”. Ten „układ” określony został jako „czworokąt składający się z części słuĹźb specjalnych, części środowisk przestępczych, części politykĂłw i części środowisk biznesowych”. Jest to waĹźne określenie, gdyĹź tylko liderzy polityczni w Polsce tak naprawdę orientują się w rzeczywistym układzie i składzie sił panujących. Tyle, Ĺźe reszta z nich milczy i udaje nic takiego nie istnieje.
   
   Jeśli więc po dwĂłch latach rządu PiS-u mającego walczyć z oligarchicznym „układem”, nagle okazało się we wrześniu 2007 roku, i to dzięki wyjątkowemu zbiegowi przypadkowych okoliczności, Ĺźe ich minister spraw wewnętrznych, ich komendant główny policji państwowej, ich szef Centralnego Biura Śledczego i prezes największej państwowej instytucji finansowej, są ludĹşmi bezpośrednio podporządkowanymi oligarsze finansowemu Ryszardowi Krauze, to powstaje pytanie co się dzieje na szczeblu dyrektorĂłw departamentĂłw ministerstw, urzędĂłw skarbowych, sądĂłw, mediĂłw, itp.
   
   Prace samych komisji sejmowych ujawniły, Ĺźe za fasadą demokracji ukrywała się (i jak jestem przekonany nadal ukrywa się) faktyczna władza o panującym charakterze oligarchicznej sieci – polskiej oligarchii finansowo-politycznej. Ta sieć panowania o nieformalnym charakterze sprawowana jest za pośrednictwem podporządkowanych elit politycznych, administracyjnych, menadĹźerskich i sądowniczych w samym państwie, a takĹźe poszczegĂłlnych jego segmentĂłw, jak choćby słuĹźby specjalne. Jest to wyraĹşnie struktura sieciowa, a więc nie posiadająca hierarchii, choć jej węzły z pewnością mają róşną wagę finansową i polityczną.
   
   Prawdopodobnie znacząca część węzłów pochodzi ze środowiska byłych słuĹźb specjalnych PRL-u, szczegĂłlnie wojskowych, co z pewnością ułatwiło sieciowanie. Być moĹźe w stosunku do tej części sieci prezydentowi Lechowi Kaczyńskiemu wyrwało się gdzieś rok temu zdanie o istnieniu w Polsce swoistego „alternatywnego antypaństwa”, czego juĹź nigdy nie powtĂłrzył, nie mĂłwiąc o rozwinięciu, zaś znacząco skundlone polskie środowisko dziennikarskie nie odwaĹźyło się drążyć tego tematu. Z innymi węzłami sieci typu koncern Agora, Z. Solorz, J. Kulczyk czy R. Krauze, łączy je przynajmniej chęć utrzymania ustrojowego status quo i zabezpieczenia swych pozycji współpanowania. A z zasady oligarchiczności wynika niemoĹźność podejmowania walki konkurencyjnej i prĂłby zdominowania innych węzłów, bo inne węzły mają porĂłwnywalna siłę, więc grozi to samounicestwieniem siebie lub całych fragmentĂłw sieci.
   
   Węzły tej oligarchicznej sieci polityczno-finansowej są nieco analogiczne do kosmicznych „czarnych dziur”, gdyĹź są bezpośrednio i w sposĂłb przez nie zamierzony, a przy tym profesjonalnie zrealizowany, dzięki znaczącemu udziałowi środowiska byłych słuĹźb specjalnych, nieidentyfikowalne. Są nieidentyfikowalne dzięki „wciąganiu” z olbrzymią siłą i szybkością wszelkich informacji (i ludzi) umoĹźliwiających jej rozpoznanie. Są realizacją chińskiej zasady zacytowanej przez byłego oficera radzieckiego wywiadu Władimira Wołkowa w omawianej juĹź przeze mnie jego książce „MontaĹź” – „Przede wszystkim powinno się unikać przybrania kształtu, ktĂłry mĂłgłby zostać precyzyjnie opisany. Jeśli się to wam powiedzie, uodpornicie się na spojrzenia najprzeróşniejszych szpiegĂłw i nawet najlepsze umysły nie będą w stanie przygotować zwrĂłconych przeciwko wam planĂłw” .
   
   Wyjątkami w nieidentyfikowalności społecznej są poszczegĂłlne osoby i instytucje o trudnych do ustalenia pozycjach w sieci i zmienne ośrodki koncentracji węzłów sieci, typu ośrodek towarzyski poprzedniego prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego czy pojedyncze działania oligarchĂłw finansowych i politycznych oraz instytucji typu koncern Agora. Ale choć „czarne węzły” oligarchicznej sieci są zasadniczo niewidzialne i choć bywają tylko fragmentarycznie na krĂłtko odsłaniane, to sposĂłb funkcjonowania i ruchy podporządkowanego czy tylko zaleĹźnego otoczenia, od parlamentu i klubĂłw parlamentarnych, przez poszczegĂłlne segmenty aparatu państwa, mass-mediĂłw oraz wymiaru sprawiedliwości, potwierdza precyzyjnie nie tylko jego istnienie, ale i chwilowe punkty połoĹźenia.
   
   Sądzę, Ĺźe sieć oligarchiczna aktualnie rozpoczęła testowanie alternatywnych wobec PO i SLD rozwiązań partyjnych na przyszłe wybory, a nade wszystko alternatywnego wobec Donalda Tuska kandydata na prezydenta, w postaci reaktywacji Stronnictwa Demokratycznego i reaktywacji „swojego” polityka Andrzeja Olechowskiego. Robić to będzie oczywiście za pomocą medialnej agentury wpływu i jego „pudeł rezonansowych”.
   
   Ta funkcjonująca poza wszelką kontrolą publiczną i wiedzą szerokiej opinii publicznej, poza wszelką odpowiedzialnością oligarchiczna sieć o charakterze klasy społecznej, zawłaszczyła w sposĂłb istotny w procesie transformacji polskie państwo i stale oraz na nowo go zawłaszcza. Ta sieć oligarchicznej władzy, wokół ktĂłrej krążyła i duĹźym stopniu nadal krążą polskie elity polityczne, jest autorem i reproduktorem cech i charakteru państwa III RP.
   
   dr Wojciech Blasiak
   Małopolska WyĹźsza Szkoła Zawodowa, KrakĂłw
   Dąbrowa GĂłrnicza 22.07.2009 r.
   Tekst dla: „Nowy Kurier. Polish-Canadian Independent Courier”.
   
   Opublikowany w Róşne | Komentarzy: 76 »
   Dalsze ciekawostki na temat “świńskiej grypy”
   
   Opublikował/a Marucha w dniu 2009-07-23 (czwartek)
   
   Opracowane wg.
   http://www.globalresearch.ca/index.php?context=va&aid=14487
   
   Amerykańska Minister Zdrowia Kathleen Sebelius podpisała kilka dni temu niesłychany wprost dokument: dekret uwalniający producentĂłw szczepionek od jakiejkolwiek odpowiedzialności prawnej za skutki stosowania nowej szczepionki przeciwko “świńskiej grypie”.
   
   Co więcej, przyspieszony, kosztujący 7 miliardĂłw dolarĂłw plan rządowy rzucenia na rynek nowej szczepionki na czas jesiennych zachorowań na grypę, jest wykonywany praktycznie bez Ĺźadnych testĂłw. Pytanie: co kryje się za oficjalną histerią Światowej Organizacji Zdrowia WHO, ktĂłra ogłosiła pandemię wirusa H1N1 - narzuca się samo przez się.
   
   Ani Światowa Organizacja Zdrowia, ani amerykańskie CDC (Centrum Kontroli i Zapobiegania Chorobom) – ani Ĺźadna inna naukowa instytucja nie pokazała rygorystycznie naukowego dowodu, iĹź wirus N1H1 w ogĂłle istnieje. DowĂłd taki wymaga odizolowania wirusa, określenia jego charakterystyki oraz sfotografowania mikroskopem elektronowym. Nic podobnego nie zostało nigdzie przeprowadzone – a jednak WHO ogłasza światu “zagroĹźenie pandemią”.
   
   Wszystko razem osiąga wymiar Ĺźywcem wzięty z George’a Orwella. Na podstawie – niewykluczone, Ĺźe zmyślonego – zagroĹźenia pandemią, mogą być automatycznie uruchomione specjalne programy jej zwalczania nawet w takich krajach, jak Niemcy, gdzie praktycznie w ogĂłle nie dotarła.
   
   Ĺšwiatowa Organizacja Zdrowia WHO posiada specjalną komĂłrkę SAGE (Strategic Advisory Group on Immunization) zajmującą się sprawami szczepień – i ona to zadeklarowała “fazę nr 6″ pandemii H1N1. Szefem SAGE od 2005 roku jest niejaki dr David Salisbury, zarazem dyrektor Wydziału Szczepień w Brytyjskim Ministerstwie Zdrowia. W latach 1980 dr Salisbury wsławił się nachalnym popieraniem i lansowaniem masowych szczepień dla dzieci przy uĹźyciu produktu MMR produkowanego przez Glaxo-Kline-French. Produkt Ăłw został wycofany z uĹźycia w Japonii z powodu duĹźej liczby zaobserwowanych groĹşnych skutkĂłw ubocznych (rząd japoński wypłacił duĹźe odszkodowania ofiarom). Podobnie stało się w Szwecji, gdzie nawet stwierdzono związek szczepionki z występowaniem choroby Crohna. Wszystko to nie wywarło większego wraĹźenia na dobrym doktorze Salisbury, zwłaszcza Ĺźe firma Glaxo-Kline-French uĹźyła tzw. lobbingu – a nawet udało jej się załatwić uwolnienie od odpowiedzialności karnej i cywilnej za skutki uboczne jej lekĂłw, ktĂłre stały się szeroko znane.
   
   Dziś ten sam dr Salisbury oręduje za globalnym rozpowszechnieniem niewytestowanych szczepionek produkowanych przez tę samą firmę, ktĂłra zdążyła jedynie zmienić nazwę na GlaxoSmithKline! Co za zbieg okoliczności…
   
   W 1976 roku rząd USA przejechał się na programie masowych szczepień, mających rĂłwnieĹź zabezpieczyć przed niezwykle groĹşną odmianą grypy. Nb. rĂłwnieĹź nazwano ją świńską.
   
   Ă“wczesny doradca rzadu, David Sencer, uĹźył jako straszaka wielkiej epidemię “hiszpanki” z lat 1918-1919. NiektĂłrzy naukowcy twierdzą jednak, Ĺźe przypadki śmiertelne nie były wcale spowodowane “hiszpanką”, lecz… masową akcją szczepień przeciwko niej, w ktĂłrą bardzo zaangaĹźowany był Uniwersytet Rockefellera i Fundacja Rockefellera. Obie te instytucje (znĂłw te przypadki…) stały rĂłwnieĹź w centrum akcji szczepień w roku 1976. Akcja skończyła się największym fiaskiem w historii medycyny amerykańskiej, a Sencer musiał zrezygnować ze swego stanowiska. Szkody zostały jednak juĹź poczynione. Z 40 milionĂłw zaszczepionych AmerykanĂłw co najmniej 500 rozwineło objawy tzw. syndromu Guillaina-Barre, ktĂłry oznaczał moĹźliwość paraliĹźu, a nawet śmierci. Co najmniej 25 osĂłb zmarło od szczepionki. Na grypę zmarła być moĹźe jedna (1) osoba. Lekarstwo okazało się gorsze od choroby.
   
   Rząd StanĂłw Zjednoczonych musiał stawić czoła wielkiej fali pozwĂłw sądowych od ofiar i wypłacać odszkodowania. Obecnie, nauczony doświadczeniem, rząd ten czyni kroki “prawne” w celu zapewnienia sobie całkowitej bezkarności. Wystarczy po prostu ową bezkarność ogłosić.
   
   Rządy USA i Wielkiej Brytanii zdecydowały się juĹź na wypuszczenie na rynek zupełnie niewytestowanych szczepionek o nieznanych skutkach ubocznych. Na pierwszy ogień mają iść dzieci. Pierwsze z nich otrzymają dawki szczepionki więcej, niĹź miesiąc przed uzyskaniem jakichkolwiek rezultatĂłw testowych.
   
   Rząd Wielkiej Brytanii twierdzi, iĹź świńska grypa moĹźe spowodować 65 tysięcy ofiar śmiertelnych, w co mamy raczej prawo wątpić. Rząd niestety nie oszacował, ile ofiar śmiertelnych pociągnie za sobą Ĺźadza zysku koncernĂłw farmaceutycznych oraz plany wyludnienia świata celem zrobienia większej przestrzeni Ĺźyciowej dla elity.
   
   Dostawcami szczepionek bedą firmy GlaxoSmithKline i Baxter, ktĂłre – znĂłw ten zbieg okoliczności! – uzyskały licencje na trzy podstawowe szczepionki przeciwko “pandemii” jeszcze zanim pandemia się pojawiła i choć naukowcy i lekarze twierdzą, iĹź niemoĹźliwe jest przygotowywanie szczepionek grypowych z wyprzedzeniem. I teraz prawdziwa bomba: firma Baxter juĹź na rok przed pierwszym ujawnionym przypadkiem pojawienia się “świńskiej grypy” zgłosiła wniosek patentowy na szczepionkę przeciwko N1H1 (Baxter Vaccine Patent Application US 2009/0060950 A1).
   
   W takiej sytuacji – czyĹź nie jest rozsądnym wymaganie, aby na pierwszy ogień w akcji masowych szczepień poszli reprezentanci WHO, SAGE, administracja USA z Obamą na czele, Kongres StanĂłw Zjednoczonych rząd brytyjski, szefowie firm farmaceutycznych, wynajęte szumowiny dziennikarskie itd?
   
   Sama organizacja WHO przestała w ogĂłle śledzić rozwĂłj rzekomej “pandemii” świńskiej grypy – rzekomo aby nie uraĹźać producentĂłw Ĺźywności typu Smithfield Foods, znanego truciciela środowiska – choć naleĹźy to do jej psich obowiązkĂłw. Ludność świata traktowana jest bowiem jak bezrozumne bydło, co po Ĺźydowsku tłumaczy się jako “goje”.
   
   Opublikowany w Polityka | Komentarzy: 7 »
   Protest Stowarzyszenia Kultury Chrześcijańskiej im. Piotra Skargi
   
   Opublikował/a Marucha w dniu 2009-07-22 (Środa)
   
   Ze względu na sympatię, jaką darzymy Stowarzyszenie Kultury Chrześcijańskiej im. Piotra Skargi, zamieszczamy poniĹźszą odezwę, w pełni z nią sympatyzując – a zarazem zdając sobie sprawę, jak niewielki wpływ mają tego typu akcje na antypolskie szumowiny rządzące aktualnie Polską. Wiemy jednak, Ĺźe polskie protesty przeciwko występom podstarzałej zdziry “Madonny” odbiły się na świecie pewnym echem – i to niekoniecznie noszącym znamiona potępienia polskiego Ciemnogrodu, lecz zawierającym nawet coś w rodzaju ostroĹźnego szacunku.
   
   Stowarzyszenie Kultury Chrześcijańskiej
   im. Ks. Piotra Skargi
   
   Protest przeciwko koncertowi Madonny!
   
   Skandalizująca amerykańska piosenkarka, znana z prowokacyjnych i bluĹşnierczych zachowań, wystąpi w Warszawie z koncertem w dniu 15 sierpnia 2009 r., czyli w Uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Organizator koncertu Madonny nie ma zamiaru zmieniać daty imprezy, mimo licznych głosĂłw polskich katolikĂłw, wskazujących na jej niestosowność. W związku z tym członkowie i sympatycy Stowarzyszenia Kultury Chrześcijańskiej im ks. Piotra Skargi zorganizowali protest, w ktĂłrym wzywają do zaniechania organizacji koncertu stanowiącego obrazę zarĂłwno dla Bogarodzicy jak i dla PolakĂłw.
   
   Do protestu moĹźna się przyłączyć odwiedzając stronę internetową www.Protestuj.pl.
   
   Opublikowany w Róşne | 1 Komentarz »
   U ĹşrĂłdła prawdy – wywiady z o. Krąpcem
   
   Opublikował/a Marucha w dniu 2009-07-22 (Środa)
   
   U zrodla prawdyUzyskałem zgodę p. Lusi Ogińskiej na zamieszczenie wybranych fragmentĂłw unikalnego dzieła – zestawu płyt DVD z nagraniami wywiadĂłw Autorki z o. prof. Mieczysławem Krąpcem.
   
   Linki do plikĂłw wideo podane są na stronie “Media”.
   
   Zarazem przypominam, Ĺźe cały film, ktĂłry trwa 4 godziny 10 minut i jest podzielony na 10 odcinkĂłw, moĹźna zamĂłwić w Wydawnictwie Piśmiennictwa Nadobnego w jeden ze sposobĂłw:
   1. Pisząc na adres emailowy: biuro@wydawnictwowpn.pl
   2. Dzwoniąc na numer: +48 663 026333 albo +48 48 3320168; z Polski (0)663 026333 lub (0)48 3320168.
   
   Wreszcie -
   3. Pisząc na adres pocztowy:
   Wydawnictwo Piśmiennictwa Nadobnego
   ul. Pieśni 3/10
   26-600 Radom
   
   Opublikowany w Kościół, Kultura | Komentarzy: 4 »
   Homosie zgrzytają zębami
   
   Opublikował/a Marucha w dniu 2009-07-22 (Środa)
   
   Nie wiemy, jak to się stało – i czy jest to w ogĂłle legalne w świetle ustawodawstwa unijno-talmudycznego – ale parlament litewski przegłosował w ubiegłym tygodniu ustawę o ochronie młodzieĹźy. Ustawa zakazuje m.in. propagowania homoseksualizmu, biseksualizmu i poligamii.
   
   W środowiskach zboczeńcĂłw zawrzało. Na znak sprzeciwu przed litewskimi ambasadami w Warszawie, Sztokholmie, Helsinkach, Pradze, Tallinie i Rydze zapłonęły znicze jako symbol “śmierci tolerancji”. OprĂłcz tego polska “Kampania Przeciw Homofobii” (tak, istnieje taki dziwaczny twĂłr i to na pewno za forsę podatnikĂłw!) wysłała dwa listy: do przewodniczącego Parlamentu Europejskiego Jerzego Buzka z wezwaniem do upomnienia posłów i posłanek litewskich, oraz do parlamentu litewskiego z żądaniem uchylenia dyskryminującej, ich zdaniem, ustawy.
   
   Polscy sodomici utrzymują, Ĺźe przyjęcie tej ustawy to początek “instytucjonalnej dyskryminacji osĂłb nieheteroseksualnych” na Litwie, poniewaĹź zakazuje ona rozpowszechniania jakichkolwiek pozytywnych informacji o homoseksualistach i biseksualistach. Lobby pedalskie ubolewa, Ĺźe w takiej sytuacji związek dwĂłch osĂłb tej samej płci będzie mĂłgł być pokazany w mediach tylko w negatywnym świetle.
   
   I bardzo dobrze, i tak właśnie ma być!
   
   Homoseksualne bydło, rozbestwione do najwyĹźszych granic, praktycznie uniemoĹźliwiło w wielu krajach jakiekolwiek propagowanie normalnej rodziny i rozpowszechnianie medycznie udowodnionych informacji na temat homoseksualizmu. Wybitnie społecznie szkodliwa działalność homoseksualnego bydła zasługuje nie na tolerancję, ktĂłrej mają aĹź w nadmiarze – ale na kary więzienia.
   
   Opublikowany w Kultura | Komentarzy: 9 »
   Mimowolny (?) sukces rządĂłw Tuska
   
   Opublikował/a Marucha w dniu 2009-07-22 (Środa)
   
   I wreszcie przyszła pora na pochwałę dla rządu Donalda Tuska, a nawet dla minister zdrowia Ewy Kopacz. Pytanie tylko, czy z tej pochwały przedstawiciele Platformy Obywatelskiej będą rzeczywiście zadowoleni i czy będą ją oni wpisywali na listy własnych sukcesĂłw?
   
   Jeśli nawet nie, to niewątpliwie będzie im to policzone za zasługę po drugiej stronie, bowiem tylko dzięki odwaĹźnej postawie delegacji polskiej podczas genewskiego szczytu Rady Gospodarczej i Społecznej NarodĂłw Zjednoczonych (ECOSOC), grupie państw będących zwolennikami ludobĂłjstwa prenatalnego nie udało się doprowadzić do uznania zabijania nienarodzonych za prawo człowieka i zabieg medyczny.
   
   Za pomysłem, by rozrywanie ludzi na strzępy uznać za prawo człowieka czy usługę medyczną optowały między innymi Szwecja, Finlandia, Norwegia, Holandia, Estonia i Francja. Ale na szczęście sprzeciw Malty, Irlandii a przede wszystkim Polski (bo to ona jako jedyna mogła zablokować uchwalenie deklaracji) sprawił, Ĺźe z ostatecznej deklaracji wykreślono tego typu sugestie.
   
   I choć rząd Tuska specjalnie się tym nie chwali (informacji trudno szukać na stronach internetowych MSZ czy Ministerstwa Zdrowia), to trzeba jasno powiedzieć, Ĺźe jest to jeden z waĹźniejszych sukcesĂłw na arenie międzynarodowej. Wreszcie bowiem okazało się, Ĺźe Polacy nie muszą powtarzać, jak za Panią Matką, wszystkich bzdur i idiotyzĂłw, ktĂłre zgłaszają kraje zachodnie, ale potrafią jasno opowiedzieć się za wartościami, ktĂłre są jej drogie. I dlatego moĹźna powiedzieć, Ĺźe zablokowanie deklaracji jest o wiele waĹźniejsze z punktu widzenia historii, niĹź mianowanie Jerzego Buzka na przewodniczącego Parlamentu Europejskiego. W przyszłości bowiem Polska będzie mogła szczycić się tym, Ĺźe była jednym z nielicznych krajĂłw świata, ktĂłry potrafił sprzeciwić się ludobĂłjczym tendencjom wielkich tego świata. I Ĺźe dzięki nam pomysły zbrodniarzy uznających mord za prawo człowieka czy procedurę medyczną nie zostały poparte przez ONZ.
   
   A swoją zasługę będzie w tym miał takĹźe Donald Tusk, a nawet Ewa Kopacz.
   Tomasz Terlikowski
   
   Opublikowany w Kultura | Komentarzy: 4 »
   Watykan uczy Hezbollah, jak zabijać ĹťydĂłw
   
   Opublikował/a Marucha w dniu 2009-07-22 (Środa)
   
   Według artykułu ze strony http://ow.ly/hCpo (11:02 19/07/2009)
   Autor: Ofri Ilani
   
   Watykan uczy Hezbollah jak zabijać ĹťydĂłw, twierdzi broszura dla Ĺźołnierzy IDF (Israel Defence Forces, Siły Zbrojne Izraela).
   
   MIDEAST-POPE-JERUSALEM-WALLPapieĹź i kardynałowie z Watykanu pomagają w organizowaniu wycieczek do Auschwitz dla członkĂłw Hezbollahu, aby uczyć ich, jak zgładzać ĹťydĂłw. Tak twierdzi broszura rozprowadzana wśrĂłd Ĺźołnierzy izraelskich sił zbrojnych. Do osĂłb popierających jej rozpowszechnianie należą wyĹźsi oficerowie, jak np. pułkownik Tami Shalom, dowĂłdca batalionu Nshshon z brygady Kfir.
   
   Broszurę opublikowała Unia Kongregacji Ortodoksyjnych ĹťydĂłw z USA we współpracy z naczelnym rabinem Safed, Shmuelem Eliahu i była rozpowszechniana wśrĂłd Ĺźołnierzy przez ostatnich kilka miesięcy. Zatytułowana “Po obu stronach granicy” ma być hołdem dla oficera Hezbollahu, ktĂłry szpiegował dla Izraela.
   
   “Broszura jest powszechnie dostępna, kaĹźdy ją czyta i wierzy w nią” – stwierdził Ĺźołnierz izraelski. “Jest pełna zmyśleń, lecz prezentowana jako prawdziwa historia. Cała kompania Ĺźołnierzy, dorosłych ludzi, powiedziała mi: przeczytaj ją, a zrozumiesz, kim są Arabowie”.
   
   Narratorem opowieści jest człowiek, ktĂłry po opuszczeniu Hezbollahu i przejściu na judaizm zmienił sobie imię z Ibrahima na Avi. Był rzekomo blisko lidera Hezbollahu, szeika Hassana Nasrallaha. Opisuje “bliskie stosunki” Hezbollahu z Watykanem i europejskimi przywĂłdcami. Nasrallah miał być zaproszony do brania udziału w delegacji, ktĂłrej celem był objazd Francji, Polski i Włoch, włącznie z Watykanem. Nasrallah nie mĂłgł odmĂłwić zaroszeniu, gdyĹź – jak wyjaśnia “Avi”, “wiedzieliśmy iĹź papieĹź identyfikuje się z walką Hezbollahu”.
   
   Broszura opisuje teĹź rzekomą wizytę przedstawicieli Hezbollahu w Auschwitz i ich wypowiedĹş, świadczącą, iĹź kaĹźdy Arab w gruncie rzeczy jest zwolennikiem nazistĂłw. [Tu mamy zastrzeĹźenia co do prawdziwości tego twierdzenia: Arabowie nie lubią np. nazistĂłw izraelskich - admin].
   
   W broszurze zawarte są rĂłwnieĹź opisy “antyizraelskich działań” przywĂłdcĂłw europejskich.
   
   Rabbi Shmuel Eliahu, syn byłego naczelnego rabina sefardyjskiego Mordechaja Eliahu, jest znany ze swych ekstremistycznych poglądĂłw i był juĹź nawet oskarĹźony o podĹźeganie do rasizmu, gdy nawoływał do wyrzucenia arabskich studentĂłw z Safed College po terrorystycznym ataku, jaki miał tam miejsce. Nie wiemy – i nie chce nam się dociekać – czy “ekstremistyczny rabin” dostał jakiś wyrok.
   
   Rabbi Eliahu był takĹźe twĂłrcą wideo na temat “cudu Racheli”, ktĂłra miała ukazywać się izraelskim Ĺźołnierzom w Gazie i ostrzegać ich przed zaminowanymi budynkami. Sam Rabbi miał mieć bezpośredni kontakt z Rachelą, ulubioną Ĺźoną Jakuba, matką JĂłzefa i Beniamina: “Rachelo, jest wojna… idĹş do Boga, oby był błogosławiony, mĂłdl się za Ĺźołnierzy ktĂłrzy poświęcają się za Lud Izraela, by sami wymierzali ciosy, a ich nie otrzymywali”.
   
   Pomocnik rabina Eliahu, David Menahemov, twierdzi iĹź książka nie jest fikcją, Avi jest realną osobą i wszystko, co zostało napisane jest szczerą prawdą. “Znam tego człowieka [Avi} osobiście. Jest Arabem, ktĂłry mimo przejścia na judaizm wciąż zachoiwuje się jak Arab. Pomogliśmy mu ją napisać i przetłumaczyć. Zmieniliśmy parę szczegółów, aby ochronić jego i jego rodzinę. “
   
   Kopia, ktĂłrą uzyskała gazeta “Haaretz” zawierała paschalne pozdrowienia od pułkownika Shaloma: “W imieniu Brygady Nahshon”.
   
   Rzecznik sił zbrojnych Izraela wypowiedział się, iĹź “Broszurę otrzymaliśmy jako dar i była ona rozprowadzana wśrĂłd Ĺźołnierzy w dobrej wierze. Po zwrĂłceniu nam uwagi na draĹźliwość jej treści, dalsze jej rozprowadzenie zostało natychmiast wstrzymane”.
   
   No to mamy wyjaśnienie: treści broszury są niekoniecznie stekiem kłamliwych bzdur, ale po prostu “draĹźliwe”; zgodnie z naszym pokojowym usposobieniem nie chcemy zatem draĹźnić gojĂłw. Swoją drogą zastanawiamy się, czy kaĹźdy dar dla armii izraelskiej jest przekazywany do rozpowszechniania “w dobrej wierze” bez bodaj pobieĹźnego sprawdzenia, co zawiera.
   
   Opublikowany w Polityka, Róşne | Komentarzy: 4 »
   Dariusz Kosiur: Liberalizacja handlu
   
   Opublikował/a Marucha w dniu 2009-07-22 (Środa)
   
   Handel polski w ostatnich 20-tu latach został zdezorganizowany. Wyrzucono go ze sklepĂłw, z hurtowni, z domĂłw towarowych na ulicę i na bazarowe stragany. Odgrywa dziś rolę marginalną i nie decyduje o rozwoju gospodarczym Polski. Nie jest, więc w stanie podjąć walki z obcym kapitałem, z umysłową indolencją, z korupcją i wrogością decydentĂłw o przetrwanie we własnym kraju.
   
   Na około 40 zachodnich firm handlowych (posiadających w Polsce ponad 2,5 tys. sklepĂłw średnio i wielkopowierzchniowych) tylko kilka płaci niewielkie podatki od zaniĹźanego zysku, a ten prawie w całości transferowany jest do krajĂłw macierzystych. Taki proceder umoĹźliwia swoboda przepływu kapitału zgodna z duchem i zasadami liberalizmu i wymuszona międzynarodowymi umowami.
   
   Czy funkcjonowanie zagranicznych sieci handlowych (często należących do tzw. bezpaństwowego kapitału) jest korzystne dla mieszkańcĂłw i budĹźetĂłw miast i państwa?
   
   Wyjaśnijmy to na przykładzie: dwadzieścia pomp o jednakowej wydajności wypompowuje ciecz ze zbiornika o stałej pojemności. JeĹźeli uĹźyjemy dodatkowej pompy o wydajności rĂłwnej dwudziestu mniejszym, to skrĂłcimy czas pompowania o połowę. Wprowadzenie jeszcze jednej duĹźej pompy skrĂłci ten czas trzykrotnie, itd. Nie zrobimy duĹźego błędu przyjmując, Ĺźe ilość pieniędzy klientĂłw (odpowiednik cieczy w zbiorniku, a zbiornik to rynek miejski, krajowy) na tym rynku jest w ciągu roku stała. Pompy są odpowiednikami placĂłwek handlowych. JeĹźeli na rynku obok sklepĂłw małych, rodzinnych pojawią się tzw. sklepy wielkopowierzchniowe, to oczywiste jest, Ĺźe obroty sklepĂłw małych ulegną znacznemu zmniejszeniu. DuĹźe wypompują z rynku szybciej i więcej pieniędzy. W konsekwencji małe placĂłwki upadną przyczyniając się do wzrostu bezrobocia i zmniejszania dochodĂłw budĹźetĂłw samorządowych i krajowego, a tym samym do ograniczania wydatkĂłw w sferze budĹźetowej (oświata, ochrona zdrowia itd.).
   
   Jedno miejsce pracy w zagranicznych sieciach handlowych likwiduje od 5 do 9 stanowisk pracy w polskim handlu i usługach. Sprzedawane towary, przewaĹźnie niskiej jakości, są obcego pochodzenia, a jeĹźeli zdarzają się polskie, to ich producenci otrzymują często zapłatę poniĹźej kosztĂłw wytworzenia i z wielomiesięcznym opóźnieniem. Personel tych sklepĂłw traktowany, jak kolonialni niewolnicy, otrzymuje wynagrodzenie na granicy i poniĹźej minimum socjalnego. Takie dane moĹźna znaleźć w dostępnych materiałach Kancelarii Sejmu RP, ale brak ich w powszechnych Ĺźydo-mediach. Wypływa z nich waĹźny wniosek: działalność obcych firm handlowych nie przyczynia się do rozwoju naszego kraju. Jest wręcz przeciwnie, jak pasoĹźyty spijają one soki (wyprowadzają resztki naszych kapitałów) z chorego polskiego organizmu gospodarczego.
   Ciesz się zdobyczami liberalnego kapitalizmu
   
   Ciesz się zdobyczami liberalnego kapitalizmu
   
   Za wygłoszenie podobnego poglądu prof. T. Lubińska straciła posadę ministra finansĂłw w rządzie PiS-u.
   
   Atak liberalnych “niezaleĹźnych” mediĂłw na prof. Lubińską po jej wypowiedzi był oczywiście przejawem obrony zasad “wolnego rynku” i “wolności” gospodarowania dla wielkich firm zagranicznych. A czy małych polskich handlowcĂłw, bo duĹźych juĹź nie mamy, teĹź bronią te “niezaleĹźne” w Polsce media? Gdzie są róşni “prawicowi” obrońcy liberalnych wolności dla polskich podmiotĂłw? Zdaje się, Ĺźe popełniam błąd, bo w liberalizmie nie istnieją firmy narodowe, tylko “nie wiadomo czyje” prywatne. Liberalizm jest internacjonalny, jak był kiedyś socjalizm i komunizm i nie ma w tym nic dziwnego, w końcu z pod tej samej pochodzi sztancy. Zmieniły się tylko zwodnicze hasła, z pracy i dobrobytu dla wszystkich w socjalizmie, na “wolności do i od” wszystkiego w liberalizmie; czymś przecieĹź trzeba kupić zwolennikĂłw “postępu”.
   
   Odnoszę wraĹźenie, Ĺźe decydenci róşnych szczebli i samorządowcy z powyĹźszymi informacjami nigdy się nie zetknęli, świadczy o tym rosnąca ilość super i hipermarketĂłw.
   
   Niewiedza, jeśli nie wpływa na decyzje, nie jest jeszcze czymś nagannym i nie sposĂłb posiadać dziś wszechstronną wiedzę. Nikt teĹź nie wymaga jej – niestety – od naszych samorządowych decydentĂłw. Mądrość nie polega rĂłwnieĹź na posiadaniu wiedzy popartej dyplomem uczelni w jakiejś dziedzinie. Tu takĹźe występuje zjawisko inflacji, czego wymownym przykładem jest opłakany stan polskiej gospodarki, a właśnie zarządzają nią ludzie z tytułami naukowymi (niektĂłrzy za “osiągnięcia” oprĂłcz duĹźych pieniędzy otrzymali odznaczenia). Natomiast złym i niebezpiecznym jest brak u obywateli znajomości podstawowych zagadnień ekonomicznych i politycznych, a często i zwykłego zdrowego rozsądku, nad czym usilnie pracują Ĺźydo-media i system oświaty. Z wyborĂłw na wybory wybierany jest coraz głupszy polski i antypolski element.
   
   Dlaczego powstają w Polsce sklepy wielkopowierzchniowe należące do obcego kapitału? MoĹźliwych jest pięć przyczyn: 1. korupcja decydentĂłw wydających pozwolenia na ich działalność, w tym rĂłwnieĹź zalegalizowanie tego procederu na szczeblu centralnym państwa, 2. brak elementarnej ekonomicznej i politycznej wiedzy u decydentĂłw, 3. brak patriotycznych postaw i szacunku dla własnej przedsiębiorczości i przedsiębiorcĂłw, 4. uleganie liberalnym doktrynom wolnego rynku i handlu, ktĂłre jak widać rodzą wolność, ale od pracy i od własności, 5. celowa antypolska działalność obcego narodowo rządzącego elementu.
   
   Eliminuje to polski handel, polską wytwĂłrczość i wyprowadza zyski za granicę i pogłębia nędzę obywateli.
   
   Handel, to nie tylko podatki od tej działalności i dochody pracujących w tej sferze gospodarki. Ma on rĂłwnieĹź znaczenie strategiczne dla bezpieczeństwa Ĺźywnościowego Narodu. JeĹźeli zlikwidujemy lub jeszcze bardziej zmarginalizujemy polski handel, a taki proces trwa nieustannie, to nie moĹźna wykluczyć, Ĺźe obcy monopol handlowy przy braku nas