List od dzieci Kany do jastrzębi z Białego Domu, przywódców arabskich i społeczności międzynarodowej
   
   PPani Sekretarz Stanu Condoleezo Rice! Czy obejrzała Pani poranne wiadomości po obudzeniu się dziś rano? Przykro nam, ale nie miałyśmy dziś okazji wstać. Widziała Pani, jak Izrael broni się przed nami w Hinniji, Nabatiji, a dziś w Kanie?
   
   Czy widziała Pani, jak nasza delikatna skĂłra płonie i rozpada się? Czy widziała Pani, jak wyciągano nas spod gruzĂłw, i te kobiety, ktĂłre leĹźały przy nas? To nasze mamy, spałyśmy przy nich. Pani Rice, oglądała Pani wiadomości, czy tylko słyszała o nas?
   
   Gdy wygodnie spała sobie Pani w Tel Awiwie, izraelskie myśliwce nadleciały, by zmasakrować nas w miejscu, gdzie znalazłyśmy azyl. Czy wie Pani, Ĺźe słyszeliśmy, jak ich silniki ryczą nad naszymi głowami, a nasi tatusiowie tłumaczyli, Ĺźe to amerykańskie F16. I usłyszałyśmy huk pociskĂłw. To, zdaje się, amerykańskie inteligentne bomby.
   
   Po tej zgrozie usłyszałyśmy jeszcze huk walącego się na nasze głowy budynku, i trzask naszych miękkich kości. Potem juĹź tylko absolutna cisza – wąchałyśmy jedynie toksyczny gaz, by udusić się i w ten sposĂłb umrzeć.
   
   Musiała Pani słyszeć, tak jak George W. Bush i amerykański ambasador przy ONZ John Bolton, o izraelskiej masakrze w Kanie w 1996 r. Izraelczycy uderzyli prosto w posterunek Tymczasowych Sił Zbrojnych Organizacji NarodĂłw Zjednoczonych w Libanie, uĹźywając zakazanej przez prawo międzynarodowe broni. Zginęło ponad stu kryjących się tam ludzi. Gdy Ĺźyłyśmy, słyszałyśmy o tym, i modliłyśmy się za dusze męczennikĂłw. Historia się powtarza, a wy, neokonserwatyści z administracji amerykańskiej, rĂłwnieĹź słyszeliście o masakrze. Pochwaliliście ją, zawetowaliście rezolucję Rady Bezpieczeństwa potępiającą Izrael – tak jak uczynicie to niedługo po naszej śmierci.
   
   To i owo nigdy się nie zmienia. Według Pana Boltona my, 37 zabitych dziś dzieci oraz dziesiątki innych zabitych od 12 lipca, razem z naszymi mamami i tatusiami, jesteśmy mniej warte niĹź jeden Izraelczyk.
   
   Jesteście jastrzębiami z Białego Domu? A moĹźe nazistami dwudziestego pierwszego wieku, wedle ktĂłrych istnieją wyĹźsze i niĹźsze rasy? Naszą krew mają na rękach Izraelczycy, ktĂłrzy zabili nas przy uĹźyciu broni z USA, z przyzwoleniem państw arabskich wobec ślepej społeczności międzynarodowej.
   
   Tłumaczenie: Paweł Michał Bartolik
   List opublikowany na stronach portalu internetowego Viva Palestina

- Pani śmieje się tak czarująco, a nam tu zimno i straszno w tym wspólnym grobie.
   - A gdzie są nasze mamusie i tatusiowie. Dlaczego nie połoĹźyliście ich razem z nami. Dlaczego się za nas nie modlą. Co złego im zrobiłyśmy. Pani Rice, proszę niech ich Pani odnajdzie. To straszne, Ĺźe nie moĹźemy się juĹź obudzić i same ich poszukać.
   - Jeśli będzie coś Pani wiedziała, proszę dać nam znać. Będziemy zawsze z Panią, i koło Pani, będziemy Panią witać o poranku, i śpiewać kołysanki gdy będzie Pani zasypiała po trudach męczącego dnia. TakĹźe dzięki Pani tu jesteśmy, i nigdy tego nie zapomnimy. A Pani ma taki czarujący uśmiech.
   - Wiemy, Ĺźe przeprowadzono juĹź jakieś śledztwo. Z pewnością bylo ono uczciwe. Nie wątpimy w to, w Ĺźadnym razie. Jakbyśmy śmiały. To my okazałyśmy się winne, Ĺźe nie dość szybko uciekałyśmy. Nie czytałyśmy rozrzuconych ulotek, bo schowałyśmy się z mamusiami w piwnicy jakiegoś ocalałego budynku. Gdybyśmy wiedziały, to juĹź zawczasu nauczyłybyśmy się waszego języka. I czytałybyśmy kaĹźdą waszą ulotkę. Rozumiemy to i nie mamy pretensji. To tylko Wasza wina. Musi nas Pani potępić, bowiem nie ma Pani innego wyjścia. Tak trzeba dla dobra świata, i aby sprawieliwości stało sie zadość. Nie okazałyśmy się w końcu dość przewidujące.
   - Niech Pani będzie zdrowa, i niech Pani nigdy o nas nie zapomni, do końca swojego Ĺźycia.